VII SA/Wa 545/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

G. W. ("skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła 15 lutego 2019 r. (data pieczęci biura podawczego organu) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] grudnia 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] listopada 2018 r., którym nałożono na M. J. i O. J. opłatę legalizacyjną w kwocie 50.000 zł z tytułu rozbudowy i nadbudowy budynku bez wymaganego zezwolenia. Pismem z 18 kwietnia 2019 r. (data stempla urzędu pocztowego) skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadniony tym, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ w pierwszej kolejności organ winien był zbadać, czy postępowanie legalizacyjne mogło być skutecznie prowadzone w niniejszej sprawie. Wskazała, że realizacja przez inwestora samowoli budowlanej może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Tymczasem Sąd, rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie może dokonywać oceny zasadności skargi, a do tego sprowadzałoby się rozpoznanie wniosku opartego na argumencie przedstawionym przez skarżącą. Jedynie uprawdopodobnienie istnienia jednej lub obydwu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, prowadzić może do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Przesłanki te skarżąca jedynie wymieniła we wniosku, nie uzasadniając, w jaki sposób wykonanie postanowienia o nałożeniu opłaty legalizacyjnej na inwestorów może wpłynąć na jej prawa lub obowiązki. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a.