VII SA/Wa 51/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], dalej jako PWIS – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 23), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1666) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. o braku podstaw do stwierdzenia u H. G. choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Dnia 9 października 2015 r. do siedziby Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u H. G., wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. Na skutek zgłoszenia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wszczął postępowanie w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej, przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a następnie sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, którą przesłał do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. Jednostka orzecznicza I stopnia w dniu 5 lutego 2016 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u H. G. choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W wyniku złożonego przez zainteresowaną wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, Instytut Medycyny Pracy w [...] jako jednostka orzecznicza II stopnia, po przebadaniu pacjentki, wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u H. G. choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Pomimo potwierdzenia przez jednostkę orzeczniczą II stopnia dotychczasowych ustaleń, w dniu 7 lipca 2016 r. do siedziby Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wpłynęło pismo H. G. negujące orzeczenie lekarskie z załączonym wynikiem badania EMG, wykonanego w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej w [...], które zostało przekazane do konsultacji jednostce orzeczniczej II stopnia. Instytut Medycyny Pracy w [...] ustosunkowując się do wskazanych wyników badań pismem z dnia 13 lipca 2016 r., podtrzymał treść opinii medycznej zawartej w orzeczeniu lekarskim nr [...]. W dniu 9 sierpnia 2016 r. do siedziby Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wpłynęło pismo skarżącej z uwagami do informacji zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego dotyczących pracy w firmie T. Sp. z o.o., ul. [...], T.. Na skutek powyższego w dniu 12 sierpnia 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające w firmie T. Sp. z o.o., w celu zweryfikowania zastrzeżeń zawartych w pismach H. G. z dnia 7 lipca 2016 r. i 9 sierpnia 2016 r., podczas którego ww. Spółka potwierdziła informacje podane w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 3 grudnia 2015 r. W dniu 5 września 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Pani H. G. choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Jak wskazał organ w ocenie orzeczników wykonujących pierwsze badanie nie można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba obwodowego układu nerwowego - zespół cieśni w obrębie nadgarstka została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej w/w schorzenia. Ponadto również lekarze jednostki orzeczniczej II, po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz wyników wykonanych badań nie znaleźli podstaw do rozpoznania u H. G. zespołu cieśni w obrębie nadgarstka o etiologii zawodowej, poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych i wydali orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ I instancji wskazał, że wydane orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej są wiążącymi do wydania przez niego decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od powyższej decyzji H. G. złożyła w ustawowym terminie odwołanie. Podniosła w nim m.in., że wyniki badań przewodnictwa nerwu pośrodkowego prawego wykonane w jednostce orzeczniczej II stopnia różniły się od badań, które miała przeprowadzone w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej w [...]. Zarzuciła również, że w uzasadnieniu orzeczeń lekarskich, ograniczono się do stwierdzenia, iż nie wykonywała czynności monotypowych, w wymuszonym tempie pracy, stwarzających warunki, w których dochodziłoby do zwiększania ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych i w konsekwencji do wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Podkreśliła także, że przez cały okres zatrudnienia, tj. przez okres ponad 30 lat, wykonywała prace, które sprzyjały powstaniu jej schorzenia. Odwołująca się podniosła, że nacisk na mięśnie i nerwy wywołany przez zginanie nadgarstków oraz ciągły kontakt łokci z blatem biurka, spowodował uszkodzenie nerwów obwodowych nadgarstków i łokci. H. G. zaznaczyła również, że często pracowała o wiele dłużej niż 8 godzin dziennie, w dużym tempie, a jej stanowisko pracy nie było przystosowane pod względem ergonomicznym. Odwołująca się wniosła o zmianę przedmiotowej decyzji poprzez uznanie zawodowej etilogii jej choroby. Jako organ II instancji w sprawie orzekał Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] który utrzymał w mocy decyzję PPIS. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Organ podkreślił również, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia, w rozpatrywanym przypadku kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Jednostki orzecznicze I i II stopnia, w oparciu o przeprowadzone badania, a także po analizie oceny narażenia zawodowego, nie znalazły podstaw do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego u pacjentki schorzenia. W związku z powyższym wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ nadmienił, że z dokonanych ocen narażenia zawodowego jednoznacznie wynika, że w zakładach pracy zatrudniających H. G. sposób wykonywania przez nią pracy nie mógł spowodować skutków zdrowotnych uzasadniających postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej, co potwierdziły w uzasadnieniu orzeczeń lekarskich jednostki orzecznicze I i II stopnia, którym znane były ustalenia dokonane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. (Odwołująca się wykonywała prace biurowe (m.in. prace pisarskie ręczne, obsługa kalkulatora, komputera stacjonarnego przy pomocy klawiatury i myszy komputerowej, obsługa innych urządzeń biurowych) w trybie 8 godzinnego dnia pracy.) W ocenie PWIS odwołanie H. G. od decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2016 r., nie zasługiwało na uwzględnienie. PWIS stwierdził, że jak wynika z przytoczonej na wstępie definicji choroby zawodowej, koniecznym lecz niewystarczającym warunkiem do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie u pracownika lub byłego pracownika schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. Drugim koniecznym warunkiem jest wykazanie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznane schorzenie zostało spowodowane narażeniem zawodowym (w przypadku zespołu cieśni nadgarstka - sposobem wykonywania pracy). Organ podkreślił, że obydwa ww. warunki powinny zostać spełnione jednocześnie, a w przypadku a H. G., drugi warunek nie został potwierdzony. Jak wynika z aktualnej wiedzy oraz ugruntowanego stanowiska jednostek orzeczniczych wielokrotnie przedstawianego w wydanych orzeczeniach lekarskich dotyczących zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, co organ podziela, praca biurowa, w tym pisanie odręczne, obsługa komputera z użyciem klawiatury i myszy komputerowej, obsługa kalkulatora oraz innych urządzeń biurowych, nie stwarza możliwości ucisku na pnie nerwów pośrodkowych, a co za tym idzie nie uzasadnia uznania zacytowanych powyżej czynności za czynnik etiologiczny zespołu cieśni w obrębie nadgarstka jako choroby zawodowej. Na powyższą decyzję PWIS pismem z dnia 2 grudnia 2016 r. H. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wskazała na naruszenie przez organ art. 7, 8, 9, 78 § 1, 79 § 2, 80,107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, braku poinformowania jej o możliwości uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym na etapie przygotowywania przez pracodawcę karty narażenia zawodowego, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji. Skarżąca w oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od organu administracji publicznej wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. lekarze orzecznicy Poradni Chorób Zawodowych MWOMP w [...] rozpoznali m.in. zespół cieśni nadgarstka lewego i prawego- stan po leczeniu operacyjnym, niedoczynność tarczycy. W ocenie orzeczników to właśnie wieloletnie zaburzenia gospodarki hormonalnej związane z niedoczynnością tarczycy przemawiały za pozazawodową etiologią choroby. Natomiast skarżąca wskazała, że nigdy nie miała niedoczynności tarczycy, a przebyta przeze nią w 2001 roku operacja strumektomii przeprowadzona była z powodu wola guzowatego, niemającego wpływu na prawidłową czynność tarczycy. Skarżąca wskazała również, że podczas hospitalizacji w Instytucie Medycyny Pracy w [...] miała przeprowadzone badanie neuro-fizjologiczne, które wykazało prawidłowe przewodnictwo we włóknach ruchowych i czuciowych nerwów pośrodkowych. Jednakże wątpliwości skarżącej wzbudził fakt, że poprzedzone ono było kilku minutowym ogrzewaniem ręki pod strumieniem gorącej wody, a w trakcie badania wolna ręka była szczelnie okryta, aby nie ostygła. W jej ocenie miało to na celu poprawę szybkości przewodzenia impulsów nerwowych. W ocenie skarżącej opinie lekarskie sporządzone dla potrzeb przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie są ani spójne, ani wyczerpujące, a istniejące różnice w wynikach badań neurofizjologicznych mają istotne znaczenie dla sprawy. Skarżąca podkreśliła, że pracowała przy monitorze więcej niż połowę dobowego wymiaru czasu pracy, a jej stanowisko nie było dostosowane do pracy. Ponadto wskazała, że sama decydowała o organizacji swojej pracy, co oznaczało, że jednego dnia pracowała przy komputerze prawie cały dzień roboczy, a innego dnia mniej z uwagi na wykonywanie innych niezbędnych prac biurowych. W odpowiedzi na skargę z dnia 30 grudnia 2016 r. PWIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wymaga przypomnienia, iż Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarny w W. z [...] października 2016 r, utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]września 2016 r. o braku podstaw do stwierdzenia u H. G. choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych. Zatem, z uwagi na przedmiot sprawy, dostrzec trzeba, iż stosownie do treści art. 235² Kodeksu pracy przez chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zaznaczyć trzeba, iż w ww. przepisie przez orzeczenie lekarskie należy traktować nie każde orzeczenie ale takie, które zostało wydane przez właściwego lekarza, tj. lekarza, o którym mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 (tj. I lub II stopnia). Wymaga też zauważania, że stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", i czyni to na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Podkreślić przy tym wypada, iż organ inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Nie ma również prawa do dokonywania własnych ustaleń i samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a. Dodać również należy, że jak wynika z ust. 2 § 8 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Powyższe prowadzi jednak do stwierdzenia, że postępowanie w tym zakresie ma charakter jedynie uzupełniający w odniesieniu do wydanych uprzednio orzeczeń lekarskich, stanowiących zasadniczy materiał dowodowy w tego rodzaju sprawach (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 107806 i wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK2337/12). Kwestią w sprawie zasadniczą pozostaje fakt, iż [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] jako jednostka orzecznicza I stopnia w dniu [...] lutego 2016 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u H. G. choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W wyniku złożonego przez zainteresowaną wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, Instytut Medycyny Pracy w [...] jako jednostka orzecznicza II stopnia, po przebadaniu pacjentki, wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. orzeczenie lekarskie nr [...] potwierdzające brak podstaw do rozpoznania u H. G. choroby zawodowej. W obu tych orzeczeniach stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej z uwagi na brak związku przyczynowego między warunkami w jakich wykonywała pracę, a zdiagnozowanym schorzeniem, przez co warunek wynikający z definicji choroby zawodowej, konieczny do uznania zawodowej etiologii schorzenia, a tym samym do stwierdzenia choroby zawodowej nie został wykazany. Skarżąca przez okres ok. 30 lat wykonywała prace biurowe, związane w zawodem księgowej, głownie w pozycji siedzącej, przy biurku, pisząc ręcznie a potem korzystając z komputera. Jak stwierdzili lekarze orzecznicy, czynności wykonywane zawodowo przez skarżącą miały zbyt różnorodny charakter aby bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni nadgarstka została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania zawodowej etiologii w/w schorzenia. Praca biurowa, w tym pisanie odręczne, obsługa komputera z użyciem klawiatury i myszy komputerowej, obsługa kalkulatora oraz innych urządzeń biurowych, nie stwarza możliwości ucisku na pnie nerwów pośrodkowych, a co za tym idzie nie uzasadnia przywołanych czynności za czynnik etiologiczny zespołu cieśni w obrębie nadgarstka jako choroby zawodowej. Z powyższego wynika zatem, że orzeczenia lekarskie upoważnionych placówek medycznych, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, wykluczyły u skarżącej rozpoznanie choroby zawodowej określonej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Organy inspekcji sanitarnej związane treścią tych opinii, w zakresie wiedzy medycznej, nie mogły więc wydać pozytywnego dla skarżącej orzeczenia. Wskazane związanie treścią opinii wynika z tego, że orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej stanowi kluczowy środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi zastrzeżeń zgodnie ze swobodną oceną dowodów obowiązującą w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, iż organ inspekcji sanitarnej będąc związany ustaleniami orzeczeń diagnostycznych, nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę wydanych orzeczeń lekarskich. W analizowanej sprawie z obu orzeczeń lekarskich wynikają zgodne wnioski, iż ustalenia medyczne nie dawały podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów, które przeczyłyby twierdzeniom w nich zawartych. Wobec zarzutów skargi, dostrzec nadto należy, iż orzeczenie lekarskie wydane na podstawie przepisów ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w postępowaniu administracyjnym może być zakwestionowane, ale jedynie pod względem formalnym, a to z uwagi na jego wydanie w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia, czy przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie jest uprawniony do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać uzupełnienia wydanej opinii, w sposób określony w § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a to - w celu ujednolicenia stanowisk, usunięcia istniejących niejasności/wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2908/12). Orzeczenia wydane dla potrzeb niniejszej sprawy nie są ze sobą sprzeczne i przedstawiają jednolite stanowisko. Wszystkie aspekty związane z narażeniem zawodowym, zostały -w ocenie Sądu- w sprawie wyczerpująco wyjaśniono, a znalazło to swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia 21 czerwca 2016 r. Reasumując, mając na uwadze specyfikę postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, dostrzec raz jeszcze trzeba, iż decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Państwowy inspektor sanitarny nie ma przy tym prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zobowiązany jest natomiast dążyć do uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ale tylko gdy uzna, że materiał jakim dysponuje w sprawie jest niewystarczający do wydania decyzji (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia). Taka jednak sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Podkreślić też należy, iż w świetle art. 235¹ Kodeksu pracy, termin "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym posiadającym ustawową definicję, a do jej stwierdzenia konieczne jest wystąpienie dwóch pozostających ze sobą w związku przyczynowym przesłanek, tj.: aby choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych była rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia oraz, aby choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W niniejszej sprawie stwierdzono brak zawodowej etiologii (pochodzenia) choroby, a to wykluczało możliwość jej stwierdzenia. Nie będąc zatem uprawnionym do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2429/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 256/08 dostępne w CBOSA), Sąd uznał, że organy sanitarne, opierając się na stanowisku zajętym przez uprawnionego lekarza, zgodnie z prawem rozstrzygnęły sprawę. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Sąd dostrzega raz jeszcze, iż skarżona decyzja wydana została w oparciu o orzeczenia lekarskie, a te wydane zostały z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego. Sąd zauważa także, iż skarżąca kwestionując w skardze wydane dla potrzeb sprawy orzeczenia lekarskie, nie poddała ich skutecznie w wątpliwość. Nie wskazała na konkretne okoliczności sprawy, które nie zostały w tych opiniach wyjaśnione, bądź zostały wyjaśnione w sposób niezrozumiały lub pozostają w sprzeczności z innymi przeprowadzonymi dowodami. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.