VII SA/Wa 499/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G. M. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku G. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. I. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek G. M. ("wnioskodawca") o przyznanie prawa pomocy, ze względu na niewykonanie przez wnioskodawcę zarządzenia z dnia 15 maja 2017 r., tj. nienadesłanie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF. Od powyższego zarządzenia wnioskodawca, pismem z dnia [...] lipca 2017 r., wniósł sprzeciw, wskazując, że jego zdaniem nie wykonał ww. wezwania ze względu na skierowanie go na nieprawidłowy adres. Do ww. pisma wnioskodawca dołączył wypełniony formularz PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Na podstawie art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór tego formularza, zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 256 § 1 P.p.s.a., określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Załącznik nr 1 do powyższego rozporządzenia stanowi wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osób fizycznych. Natomiast zgodnie z art. 257 P.p.s.a. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taki formularz wysłano wnioskodawcy w wykonaniu zarządzenia z dnia 15 maja 2017 r., które skutecznie doręczono wnioskodawcy w dniu 1 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym widnieje własnoręczny podpis wnioskodawcy, k. 49). Jak słusznie wskazał referendarz sądowy w zarządzeniu z dnia 21 czerwca 2017 r., wnioskodawca nie wykonał wezwania (nie nadesłał wypełnionego formularza PPF), a siedmiodniowy termin na jego wykonanie upłynął bezskutecznie w dniu 8 czerwca 2017 r. Oznacza to, że wnioskowi temu nie można było nadać biegu, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. Jednocześnie należy wyjaśnić, że złożony aktualny formularz PPF dołączony do sprzeciwu, będzie podlegał rozpoznaniu przez referendarza sądowego, zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że powoływanie się przez wnioskodawcę w sprzeciwie na wysłanie przesyłki zawierającej formularz PPF na błędny adres wnioskodawcy nie mogłoby stanowić okoliczności usprawiedliwiającej niewykonanie przez niego wezwania. Jak wynika z akt sprawy, wszystkie przesyłki kierowane na adres wnioskodawcy, choć z błędnym kodem pocztowym, były przez niego odbierane, co potwierdzał własnoręcznym podpisem, a więc były one skutecznie doręczane, a wnioskodawca miał wiedzę o kolejnych pismach sądowych. Natomiast, jak wskazano w piśmie Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2017 r., skierowanym do wnioskodawcy, kod pocztowy w adresie wnioskodawcy, wpisany w elektronicznym systemie sądowym OSO, został zmieniony na prawidłowy. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 § 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.