VII SA/Wa 491/18

Dnia 7 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...] w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniając wniosek wskazała, że jest on podyktowany zagrożeniem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza w postaci nieodwracalnego ukształtowania terenu działek, na których będzie prowadzona inwestycja. Powstałe w ten sposób skutki będą trudne do odwrócenia, a powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak należytego uzasadnienia żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Sąd w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić wnioskodawcę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie do weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała dostatecznie, że przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania wskazanej przez nią decyzji zostały spełnione. Nie wykazała w jaki sposób budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych w zabudowie segmentowej z garażami podziemnymi i niezbędnymi instalacjami będzie skutkować "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody" lub "niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", a tylko takie przesłanki pozwalają na wstrzymanie wykonania aktu. Podkreślenia przy tym wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14, 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, CBOSA). Skarżąca wskazała, że brak wstrzymania może doprowadzić do znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków, co może być następstwem trwałego stanu zagrożenia podtopieniem działek skarżącej. Twierdzenia te nie zostały poparte jednak żadnymi dowodami. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie uprawdopodobniono wystąpienia przesłanek 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie przytoczonego przepisu orzeczono, jak w sentencji.