VII SA/Wa 486/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania wprowadzania do obrotu określonej substancji, przepadku zabezpieczonych środków i ich zniszczenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W dniu 28 stycznia 2019 r. (data stempla urzędu pocztowego) K.J. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]nr [...]z dnia [...]grudnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...]z dnia [...]października 2018 r., którą nakazano skarżącej zaprzestania wprowadzania do obrotu określonej substancji i orzeczono o przepadku zabezpieczonych środków i ich zniszczeniu. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniony tym, że na skarżącą nałożono na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w związku z przedmiotową decyzją. Skarżąca wskazała, że nie jest osobą zamożną i ewentualne wszczęcie egzekucji tej kary sparaliżowałoby jej dalsze funkcjonowanie. Ponadto wskazała, że zaskarżona decyzja jest oczywiście wadliwa i istnieje wysokie prawdopodobieństwo jej uchylenia, co samo w sobie stanowić może przesłankę wstrzymania jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Tymczasem Sąd, rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie może dokonywać oceny zasadności skargi, a do tego sprowadzałoby się rozpoznanie wniosku opartego na takim argumencie przedstawionym przez skarżącą. Jedynie uprawdopodobnienie istnienia jednej lub obydwu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, prowadzić może do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżąca, nie powołując się wprost na żadną z tych przesłanek, przedstawiła argument o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej. Jednak należy wskazać, że zaskarżona decyzja zakazuje jedynie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wprowadzania do obrotu określonej substancji, nie zaś prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W ocenie Sądu nie zachodzi zatem sytuacja, że skarżąca pozbawiona jest możliwości zarobkowania, co teoretycznie mogłoby jej grozić wyrządzeniem znacznej szkody. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a.