VII SA/Wa 485/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 06 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. P. i S. P. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 07 grudnia 2017 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. P. i S. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowa wstrzymania wykonania postanowienia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

W dniu 6 marca 2017 r. D. P. i S. P. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na okoliczność, że w/w złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy bez zachowania wymaganej przepisami formy, przy pismach z dnia 14 marca 2017 r. st. referendarz sądowy wezwał skarżących do złożenia wniosku na aktualnie obowiązującym formularzu PPF – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłki zawierające powyższe wezwania zostały doręczone osobiście obojgu skarżącym w dniu [...] marca 2017 r. Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, że skarżący nie złożyli wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób przewidziany w art. 252 § 2 p.p.s.a., a więc na urzędowym formularzu. Od powyższego zarządzenia skarżący złożyli sprzeciw, w którym kwestionują ustalenia starszego referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę sąd wypowiada się zatem o zasadności zaskarżonego sprzeciwem zarządzenia i dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że skarżący nie złożyli wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób przewidziany w art. 252 § 2 p.p.s.a., a więc na urzędowym formularzu. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, iż wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił na podstawie art. 260 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi