VII SA/Wa 388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Z. Sp. z o.o. z/s w M. (dalej jako skarżąca) złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2015 r., nakazującą Z. Sp. z o.o. z/s w M. rozbiórkę samowolnie wybudowanego kolektora kanalizacji sanitarnej w ulicy R. (rejon skrzyżowania [...]) w S., na działce nr ew. [...], w pasie drogi wojewódzkiej nr [...]. Skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podała, że wykonanie decyzji o rozbiórce pociąga za sobą wyrządzenie znacznej szkody w mieniu niebędącym własnością skarżącej, gdyż wymaga zdjęcia nawierzchni drogi wojewódzkiej nr [...], a także z powodu kosztów, które ponieść będzie musiała skarżąca w celu odłączenia samowolnie wybudowanego odcinka kanalizacji od sieci kanalizacyjnej oraz w celu zapewnienia odprowadzania ścieków w inny sposób. Skarżąca wskazała również, że wykonanie decyzji o rozbiórce spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż nie jest możliwe dokonanie tej rozbiórki bez zerwania nawierzchni ulicy, co z kolei wiąże się ze znacznymi kosztami oraz zamknięciem ruchu na drodze wojewódzkiej oraz odcięcia odcinka kanalizacji od sieci kanalizacyjnej. Natomiast w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej i braku nakazu rozbiórki przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w postępowaniu administracyjnym, konieczne byłoby ponowne zdejmowanie nawierzchni drogi wojewódzkiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wstrzymanie wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja orzekająca rozbiórkę podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Ponadto w ocenie Sądu, strona skarżąca wykazała, że wykonanie przez stronę skarżącą nakazu wynikającego z zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny może narazić stronę na powstanie znacznej szkody bądź spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać bowiem należy, że nie jest możliwe dokonanie tej rozbiórki bez zerwania nawierzchni ulicy, co z kolei wiąże się ze znacznymi kosztami oraz zamknięciem ruchu na drodze wojewódzkiej oraz odcięciem odcinka kanalizacji od sieci kanalizacyjnej. Wobec powyższego w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.