VII SA/Wa 376/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę

VII SA/Wa 376/17 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 126 i art. 156 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. M. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] uchylającego postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] (wstrzymujące Państwu T. i A. K. prowadzenie robót budowlanych przy ścianie granicznej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. M. [...] w M. i nakładające obowiązek wykonania określonych zabezpieczeń) w części dotyczącej wygrodzenia terenu działki o szerokości min. 3 m bezpośrednio przyległego do ściany budynku mieszkalnego i w tym zakresie umarzającego postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymującego w mocy postanowienie organu powiatowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał weryfikacji postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., uchylającego postanowienie organu powiatowego z dnia [...] czerwca 2014 r., w części nakładającej na Pana M. M. obowiązek wygrodzenia terenu działki, a w pozostałym zakresie utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].06.2014 r., w zakresie wstrzymania robót i nałożenia obowiązku wykonania określonych zabezpieczeń. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M.prawidłowo wstrzymał Państwu T. i A. K. prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz nałożył na nich określone obowiązki. Ponadto stwierdził również, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu powiatowego z dnia [...] czerwca 2014 r. w części dotyczącej wstrzymania robót budowlanych i nałożenia określonych obowiązków oraz zasadnie uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M .z dnia [...] czerwca 2014 r. w części nakładającej na M. M.obowiązek wygrodzenia terenu działki i w tym zakresie umorzył postępowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał argumentację organu wojewódzkiego w zakresie uchylenia nałożonego na M. M. obowiązku wygrodzenia terenu działki wskazując, że obowiązek ten został nałożony bez podstawy prawnej, zgodnie, z którą możliwe byłoby wydanie jakichkolwiek nakazów na właściciela sąsiedniej działki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 j.t.) zgodnie, z którym w przypadku wstrzymania robót budowlanych wszelkie obowiązki mogą być nakładane wyłącznie na inwestora. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nie jest obarczone żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] zostało zaskarżone przez M. M. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w przepisie art. 16 § 1 k.p.a. i umożliwiającym wyeliminowanie z obrotu prawnego również ostatecznych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Ponadto organ przywołał cel postępowania nieważnościowego, tj. weryfikacja czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a, to znaczy nie może rozpatrywać sprawy, co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym, w szczególności nie może dokonać merytorycznego rozpoznania sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego stwierdził zasadność wydanego przez siebie postanowienia z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], które nie jest obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. M. M. w skardze przedstawił argumenty związane z wadliwością wykonanych robót budowlanych przy ścianie granicznej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. M.[ w M. wskazując, że ściana ta pęka i pochyla się w stronę jego posesji grożąc zawaleniem. Ponadto skarżący przywołał szczegółowo rozstrzygnięcia organów związane prowadzonymi robotami budowlanymi przy ścianie granicznej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. M. w M. oraz stwierdził, że jest właścicielem działki [...]. Nie podniósł argumentów związanych nieważnością prowadzonego przez organy postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym nie jest związany granicami skargi. W kontrolowanej sprawie postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy art.156-158 k.p.a., a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowane przez Skarżącego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014r. , zostało wydane z wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W toku takiego postępowania organ administracji bada czy przy wydawaniu orzeczenia podlegającego weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej/postanowienia, jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. W orzecznictwie przyjęto, że naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Uwzględniając powyższe uznać należało, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą są nieuzasadnione. W ocenie Sądu, organ nadzoru Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające z dnia [...] listopada 2016r., wykazał bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa. [...] WINB wskazanym orzeczeniem utrzymał w mocy postanowienie PINB z dnia [...] czerwca 2014r. w zakresie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przez małżonków K. oraz nałożenia na nich określonych obowiązków, uznając w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że prowadzone prace powodują zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia o którym mowa w art.50 ust.1 pkt.2 oraz ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (które to okoliczności faktyczne nie są kwestionowane). Jednocześnie organ uchylił omawiane postanowienie w części nakazującej M. M. wygrodzenie części jego działki przylegającej do remontowanej ściany budynku, oraz w części nakazującej mu wykonanie określonych zabezpieczeń. Dokonując przedstawionego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że [...] WINB kierował się prawidłową interpretacją art.50 ust.1 pkt.2 prawa budowlanego, który to przepis pozwala na nałożenie wynikających z niego obowiązków wyłącznie na inwestora, nie zaś na właściciela sąsiedniej działki, jak to miało miejsce w analizowanym przypadku, w stosunku do Skarżącego. W nawiązaniu do zarzutów skargi, podkreślenia wymaga, że w toku postępowania administracyjnego związanego z robotami budowlanymi prowadzonymi przez T. i A. K. na nieruchomości położonej w M. przy ul. M. [...], organy nie kwestionowały, że objęty postępowaniem budynek mieszkalny jest posadowiony zarówno na działce nr [...] jak i [...]. Organ nadzoru dokonał prawidłowej kontroli postanowienia [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2014r., czemu dał wyraz w treści uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej w pełni respektuje jego ocenę, że wskazane postanowienie zostało wydane przez właściwy organ na podstawie prawidłowo zastosowanego przepisu prawa materialnego. Nie dotyczy ono sprawy rozstrzygniętej wcześniej innym postanowieniem, zostało skierowane do stron postępowania, było także wykonalne w dniu wydania, a jego wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego. Poza sporem jest także, że nie zawiera ono wady powodującej nieważność z mocy prawa. Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W przeważającej części skarga zawiera opis przebiegu postępowania ze szczególnym podkreśleniem zastrzeżeń sformułowanych przez M. M. pod adresem organów administracji, ich nieskuteczności oraz nieudolnego wywiązywania się z nałożonych na nie obowiązków. Wskazane okoliczności nie były jednakże przedmiotem badania w niniejszej sprawie i pozostają poza obszarem dokonanych w sprawie ocen i rozstrzygnięcia. Skoro kontrolowane postanowienie nie jest wadliwe, a tym bardziej nie narusza rażąco prawa argumenty skargi nie mogły być uwzględnione. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art.119 pkt.3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.