VII SA/Wa 309/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi I. S.i W.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę I. S.

Pismem z [...] czerwca 2019 r. I. S. i W. S. wnieśli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody L. z 1[...] lutego 2019 r., Nr [...] umarzającą postępowanie wszczęte na wniosek W. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z [...] grudnia 2003 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty lub czynności organów administracji. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest dodatkowo od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 94/15, LEX nr 2108380). Natomiast na gruncie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 - 5a omawianego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody L. na mocy której umorzono postępowanie wszczęte na wniosek W, S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z [...] grudnia 2003 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie zarówno decyzja organu I, jak i II instancji została skierowana wyłącznie do W. S. , który wniósł odwołanie od rozstrzygnięcia Wojewody L. . Zaskarżona decyzja, dotyczyła zatem wyłącznie odwołania W. S. i kwestii badania jego interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym. I. S. nie była więc stroną tego postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji i nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji GINB. W związku z tym nie jest ona jednym z podmiotów, o których mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a i nie ma interesu prawnego w jej skarżeniu. Wobec faktu, że I. S. nie ma legitymacji skargowej w niniejszej sprawie, jej skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Należy podkreślić również, że rozstrzygnięcie o braku legitymacji skargowej Ireny S. stanowi jedynie akt procesowy, nie rozstrzygający merytorycznie sprawy sądowej zainicjowanej skargą W. S. , który posiada przymiot strony. Oznacza to, że fakt odrzucenia skargi jednego ze skarżących ani nie wpływa na możliwość rozpatrzenia skargi drugiego skarżącego, ani na wynik tego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.