VII SA/Wa 3088/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Marcin Maszczyński, , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2025 r. znak: DOR.7110.216.2025.MM w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Decyzją z dnia 24 października 2025 r., znak: DOR.7110.216.2025.MM, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr 700/OPO/2025 z 8 maja 2025 r., znak: WIR-II.7840.2.24.2024.MJ, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją Nr 700/OPO/2025 z 8 maja 2025 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił, po rozpatrzeniu wniosku K. K., stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 186/B/2019 z 30 maja 2019 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. K. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w W. przy ul. [...], na terenie działki ew. nr [...], obręb [...], na budynek mieszkalny dwulokalowy. K. K. złożyła odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odwołanie zostało wniesione w terminie. Po rozpatrzeniu odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wnioskodawczyni nie posiada interesu prawnego we wniesieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 186/B/2019 z 30 maja 2019 r. Organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Jak wynika z zatwierdzonego kwestionowaną decyzją (z 30 maja 2019 r.) projektu budowlanego planowana przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego na dwulokalowy polega na dobudowaniu od strony ul. [...] klatki schodowej w miejscu istniejącego przedsionka (zachowując nieprzekraczalną linię zabudowy), która bezkolizyjnie połączy parter z III kondygnacją i pozwoli na. wydzielenie drugiego lokalu. Rozebraniu ulegnie część dachu przykrywająca II piętro. Elewacja uzyska jednakową wysokość tj. 11 m nad poziom terenu przed wejściem do budynku. Przeprojektowaniu ulega strefa wejściowa budynku, został zaprojektowany taras na poziomie II piętra w miejscu zlikwidowanego okapu oraz części pomieszczenia. Przewiduje się docieplenie istniejących ścian zewnętrznych styropianem grubości 10 cm plus tynk oraz wymianę i pogrubienie izolacji stropodachu wełną mineralną 24 cm (zob. Opis projektu architektoniczno-budowlanego, str. 9). Wnioskodawczyni K. K. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z 30 maja 2019 r. o pozwoleniu na budowę. Materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] położonej przy ul. [...] w W., obręb [...]. Działka ta graniczy bezpośrednio od strony południowej z działką inwestycyjną nr [...] (ul. [...] w W., obręb [...]). Analiza projektu zagospodarowania terenu (zob. rys. nr 1) wykazała, że planowana rozbudowa została zaprojektowana od strony północno-wschodniej działki inwestycyjnej z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Według danych liczbowych (zob. Opis projektu architektoniczno-budowlanego, str. 9) maksymalne wymiary budynku wynoszą: szerokość elewacji frontowej (11,35 m) - pozostaje bez zmian, długość budynku (14,49 m) - pozostaje bez zmian, wysokość istniejącego budynku wynosi 14,43 m, a części przebudowywanej 11,00 m. Jak wskazano w opisie do projektu zagospodarowania działki w pkt 2.7. Informacja o obszarze oddziaływania obiektu (str. 8) "Obszar oddziaływania planowanej inwestycji mieści się w całości na działce na której została zaplanowana (...) Ponieważ planowana przebudowa i rozbudowa znajduje się po północno-wschodniej stronie działki i zlokalizowana jest na nieprzekraczalnej linii zabudowy nie oddziaływuje ona w zakresie bryły na przesłanianie, nasłonecznienie i zacienienie okolicznych działek i zabudowy a w szczególności działek sąsiadujących (...) nr ew. [...]". Mając na uwadze usytuowanie planowanej rozbudowy oraz wyżej wskazany zakres przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego organ uznał, że działka nr [...] należąca do K. K., nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji objętej decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 30 maja 2019 r. Przedsięwzięcie to nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zabudowy działki nr [...]. W szczególności ograniczenia te nie wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r" poz. 1225 ze zm.) tj. z § 12 (dotyczącego sytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (dotyczącego przesłaniania budynków), § 60 ust. 1 (dotyczącego wymaganego czasu nasłonecznienia) oraz § 271 (dotyczącego odległości między budynkami ze względu na bezpieczeństwo pożarowe). Inwestycja nie powoduje również ograniczenia możliwości korzystania z szeroko rozumianych mediów (woda, gaz, elektryczność), jak również nie pozbawia działki nr [...] dostępu do drogi publicznej. Zgodnie bowiem z opisem do projektu zagospodarowania działki (str. 6) na terenie inwestycji układ komunikacyjny (ilość miejsc parkingowych, wjazd do garażu, wejście na teren działki), infrastruktura techniczna oraz ukształtowanie terenu (zieleń) - nie ulegną zmianie. Innymi słowy, sąsiedztwo planowanej inwestycji nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnej zabudowy. Na marginesie organ wskazał, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia, polegające na wykonaniu w projektowanej przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego schodów zewnętrznych, bezpośrednio przy granicy tej działki (od strony działki nr [...]). Wobec powyższego, w ocenie GINB, obszar oddziaływania projektowanej rozbudowy z przebudową, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem bezpośrednio sąsiadującej od strony południowej działki skarżącej. Skarżąca nie wykazała, a GINB nie dopatrzył się, aby wnioskodawczyni miała interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, K. K. nie legitymuje się interesem prawnym, który upoważniałby ją do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 186/B/2019 z 30 maja 2019 r. Dlatego zainicjowane postępowanie z wniosku ww. podmiotu nieposiadającego przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jest bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Stąd, należało uchylić w całości decyzję Wojewody Mazowieckiego z 8 maja 2025 r. i umorzyć w całości postępowanie organu pierwszej instancji, jako bezprzedmiotowe w rozumieniu w art. 105 § 1 k.p.a. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 28 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, że skarżąca nie legitymuję się interesem prawnym, który upoważniałby ją do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiotowej sprawie; 2) art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (dalej jako: "p.b.") w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez uznanie przez organ, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 maja 2019 roku; 3) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich zastosowanie przez organ w przedmiotowej sprawie i uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 maja 2025 r. i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości; 4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpoznania przez organ zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 maja 2025 r. i tym samym rozpoznania istoty sprawy; 5) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez brak zastosowania przez organ przedmiotowego przepisu w sprawie i tym samym wydania zaskarżonej decyzji bez poszanowania, występujących i podnoszonych przez skarżącą jej uzasadnionych interesów w obszarze oddziaływania obiektu; 6) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak poczynienia przez organ ustaleń w sprawie, w szczególności w kwestii wpływu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 maja 2019 r. na nieruchomość skarżącej oraz możliwość jej zabudowy oraz możliwości zabudowy działki nr [...]; 7) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 158 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 157 § 2 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania w przedmiotowej sprawie; 8) art. 29 ust. 1 pkt 32 p.b. poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że "obszar oddziaływania obiektu" to teren w otoczeniu obiektu budowlanego, który zgodnie z obowiązującymi przepisami podlega ograniczeniom w sposobie zabudowy (chodzi o działkę sąsiadującą z danym budowanym obiektem). Zasadnicze kwestie stanowią odległość budynków od nieruchomości, rozmieszczanie okien, jak również inne, które są związane ograniczeniami zabudowy tego terenu oraz ograniczeniami wynikającymi z regulacji szczególnych. Dodatkowo na szczególną uwagę zasługuje przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nakazujący poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Zestawiając zatem z jednej strony to, że w przypadku "obszaru oddziaływania obiektu" najistotniejsze kwestie stanowią odległość budynków od nieruchomości, rozmieszczanie okien, jak również inne, które są związane ograniczeniami zabudowy tego terenu oraz ograniczeniami wynikającymi z regulacji szczególnych, z drugiej zaś strony to, że w "obszarze oddziaływania obiektu" powinny podlegać ochronie szerokie interesy skarżącej, to nie można zgodzić się z organem, że po stronie skarżącej nastąpił brak przymiotu strony. Już we wniosku inicjującym postępowanie skarżąca wskazywała na kwestie odległości budynku od jej nieruchomości, nadto na rozmieszczenie okien (strona 5 wniosku).W sposób zatem dowolny i błędny organ dokonał uchylenia decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 700/OPO/2025 z dnia 8 maja 2025 r. i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości. Tym samym naruszył przepisy art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia 24 października 2025 r., którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego Nr 700/OPO/2025 z dnia 8 maja 2025 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 186/B/2019 z 30 maja 2019 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. K. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w W. przy ul. [...], na terenie działki ew. nr [...], obręb [...], na budynek mieszkalny dwulokalowy i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a postępowanie zostało umorzone w związku z brakiem wniosku uprawnionego podmiotu, ponieważ organ II instancji uznał, że wnioskodawczyni nie była stroną postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę i nie ma interesu prawnego w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji kończącej to postępowanie. Kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę regulują przepisy art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę - prowadzonym zarówno w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych - interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego będzie to obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy projektu budowlanego. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości, czy istnienia interesu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 30 maja 2019 r. swój interes prawny w kwestionowaniu pozwolenia na budowę wywodzi z faktu bycia właścicielem działki nr [...] położonej przy ul. [...] w W., która graniczy bezpośrednio od strony południowej z działką inwestycyjną nr [...] (ul. [...]). Podkreślenia w tej sprawie wymaga, że wniosek K. K. o stwierdzenie nieważności z dnia 5 czerwca 2024 r. (data wpływu do organu 1 lipca 2024 r.) dotyczył dwóch decyzji: decyzji Burmistrza Dzielnicy W. z dnia 30 listopada 1990 r. nr UA-I-8381/1513/90 zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego - segment południowy w zabudowie bliźniaczej na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. oraz decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 186/B/2019 z 30 maja 2019 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. K. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w W. przy ul. [...], na terenie działki ew. nr [...], obręb [...], na budynek mieszkalny dwulokalowy. Sądowi wiadomo z urzędu, że w odniesieniu do pierwszej z tych decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 3 lutego 2025 r. znak DOR.7111.105.2024.MM utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 października 2024 r. Nr 1334/OPO/2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na upływ 30 lat. Wyrokiem z dnia 17 września 2025 r., VII SA/Wa 801/25 (nieprawomocny) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na to postanowienie. Niniejsze postępowanie dotyczy drugiej decyzji, tj. decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 30 maja 2019 r., która obejmuje inwestycję polegającą na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego na dwulokalowy. Prace objęte projektem budowlanym polegają na dobudowaniu od strony ul. [...] klatki schodowej w miejscu istniejącego przedsionka (zachowując nieprzekraczalną linię zabudowy), która bezkolizyjnie połączy parter z III kondygnacją i pozwoli na wydzielenie drugiego lokalu. Rozebraniu ulegnie część dachu przykrywająca II piętro. Elewacja uzyska jednakową wysokość tj. 11 m nad poziom terenu przed wejściem do budynku. Przeprojektowaniu ulega strefa wejściowa budynku, został zaprojektowany taras na poziomie II piętra w miejscu zlikwidowanego okapu oraz części pomieszczenia. Przewiduje się docieplenie istniejących ścian zewnętrznych styropianem grubości 10 cm plus tynk oraz wymianę i pogrubienie izolacji stropodachu wełną mineralną 24 cm. Jak słusznie wskazał organ, analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że planowana rozbudowa została zaprojektowana od strony północno-wschodniej działki inwestycyjnej z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, a więc od strony przeciwnej budynku niż znajduje się działka skarżącej (od strony działki nr [...]). Według danych liczbowych maksymalne wymiary budynku wynoszą: szerokość elewacji frontowej (11,35 m) - pozostaje bez zmian, długość budynku (14,49 m) - pozostaje bez zmian, wysokość istniejącego budynku wynosi 14,43 m, a części przebudowywanej 11,00 m. W opisie do projektu zagospodarowania działki w pkt 2.7. Informacja o obszarze oddziaływania obiektu (str. 8) wskazano, że "Obszar oddziaływania planowanej inwestycji mieści się w całości na działce na której została zaplanowana (...) Ponieważ planowana przebudowa i rozbudowa znajduje się po północno-wschodniej stronie działki i zlokalizowana jest na nieprzekraczalnej linii zabudowy nie oddziaływuje ona w zakresie bryły na przesłanianie, nasłonecznienie i zacienienie okolicznych działek i zabudowy a w szczególności działek sąsiadujących (...) nr ew. [...]". Interes prawny skarżącej powinien być więc badany nie w odniesieniu do budowy całego budynku, która nastąpiła na podstawie pozwolenia na budowę z 1990 r., lecz w odniesieniu do jego przebudowy i rozbudowy na podstawie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 30 maja 2019 r. Wskazane roboty budowalne nie powodują ograniczenia w zabudowie działki skarżącej nr [...], gdyż ich realizacja nastąpiła po przeciwległej stronie budynku. Organ II instancji prawidłowo zatem przyjął, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji objętej decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 30 maja 2019 r. Przedsięwzięcie to nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r" poz. 1225 ze zm.) tj. z § 12 (dotyczącego sytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (dotyczącego przesłaniania budynków), § 60 ust. 1 (dotyczącego wymaganego czasu nasłonecznienia) oraz § 271 (dotyczącego odległości między budynkami ze względu na bezpieczeństwo pożarowe). Inwestycja nie powoduje również ograniczenia możliwości korzystania z szeroko rozumianych mediów (woda, gaz, elektryczność), jak również nie pozbawia działki nr [...] dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania działki (str. 6) na terenie inwestycji układ komunikacyjny (ilość miejsc parkingowych, wjazd do garażu, wejście na teren działki), infrastruktura techniczna oraz ukształtowanie terenu (zieleń) - nie ulegną zmianie. Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja objęta decyzją z 30 maja 2019 r. narusza § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ponieważ za blisko granicy została zrealizowana ściana z oknami. Należy jednak zauważyć, że realizacja tej ściany nastąpiła na podstawie decyzji Burmistrza Dzielnicy W. z dnia 30 listopada 1990 r., a nie na podstawie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 30 maja 2019 r., zatem nawet ewentualne naruszenie odległości przewidzianych w § 12 wskazanego rozporządzenia nie powoduje, że skarżąca znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją z dnia 30 maja 2019 r., gdyż miała ona inny zakres i nie miała wpływu na ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącej. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty skargi naruszenia przez organ art. 28 k.p.a., który nie miał w tej sprawie zastosowania oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Organ prawidłowo uznał, że w odniesieniu do inwestycji, której dotyczy decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z 30 maja 2019 r. nieruchomość skarżącej nie znajduje się w zakresie oddziaływania obiekty budowlanego, zatem skarżącej nie przysługiwał przymiot strony tego postępowania. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył w tym zakresie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. ponieważ poczynił dokładne ustalenia, w oparciu o projekt budowlany, w kwestii wpływu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 maja 2019 r. na nieruchomość skarżącej oraz możliwość jej zabudowy. W związku z powyższym organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., słusznie uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Wobec braku wniosku uprawnionego podmiotu zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego na mocy art. 105 § 1 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez poszanowania występujących i podnoszonych przez skarżącą jej uzasadnionych interesów w obszarze oddziaływania obiektu, wskazać należy, iż wprawdzie w procesie budowlanym - w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego - obowiązuje zasada poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak ochrona tych interesów nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wymaga uwzględnienia jedynie takich interesów osób trzecich, które stanowią naruszenie ich interesów prawnych i jednocześnie polegają na naruszeniu przepisów prawa. W tej sprawie organ II instancji wykazał, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa w związku z wydaniem decyzji z dnia 30 maja 2019 r. w odniesieniu do nieruchomości skarżącej, a zatem interesy skarżącej chronione przepisami prawa nie zostały naruszone. Niezasadne są zarzuty skargi naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpoznania przez organ zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 maja 2025 r. i tym samym rozpoznania istoty sprawy oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 158 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 157 § 2 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji prawidłowo wydał decyzję o charakterze procesowym, dlatego nie miał podstaw do merytorycznej oceny wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 maja 2019 r. Z tych samych względów nietrafny i niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 32 Prawa budowlanego poprzez brak jego zastosowania. Poza tym zarzut ten nie został w uzasadnieniu skargi rozwinięty i uzasadniony. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.