Sygnatura
VII SA/Wa 3080/25
Wyrok WSA w Warszawie z 21 października 2026 r., VII SA/Wa 3080/25 – pozwolenie na budowę
Wynik
Oddalono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
- Data orzeczenia
- 21 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska Sędziowie: sędzia WSA Nina Beczek (sprawozdawca) sędzia WSA Andrzej Nogal Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2026 r. sprawy ze skargi B. N., A. N., W. B., A.U., A.R., K. R., J. R., A.R., Ł.D., M. P.C., A. S., M.B., L.B., N. W., D. F., K.F., P.R. i D.R.. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 października 2025 r. znak: DOR.7100.161.2025.JZA w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 20 października 2025 r. znak: DOR.7100.161.2025.JZA umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami: B. N. i A. N., W. B., A. U., A. R. i K. R., J. R. i A. R., Ł. D., M. P.-C., A. S., M. B. i L. B., N. W., D. F. i K. F., P. R. i D. R. oraz M. S. od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16 czerwca 2025 r. znak: WIK.7712.31.2025.DS udzielającej Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad - na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 311) - pozwolenia na użytkowanie (przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych): drogi ekspresowej dwujezdniowej obwodnicy Metropolii [...] od km projektowego 1+344 do km projektowego 17+530 i drogi ekspresowej dwujezdniowej tzw. Trasy [...] od km projektowego km 1+722,34 do km 2+009,74 wraz z innymi obiektami budowlanymi, wzniesionych w ramach zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa Obwodnicy Metropolii [...]. Zadanie 1: węzeł [...] (bez węzła) - węzeł [...] (bez węzła)", realizowanego na podstawie decyzji Wojewody Pomorskiego z 3 października 2022 r. nr 12 zrid/2022/MKH. Jednocześnie w powyższej decyzji wskazano na wykonanie określonych robót budowlanych pozostałych do wykonania, dla których ustalono termin ich realizacji do 29 października 2025 r. W uzasadnieniu decyzji GINB podał, że odwołujący się nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji organu wojewódzkiego. Odwołujący swój interes prawny wywodzą z bycia właścicielami nieruchomości znajdującej się, w ich przekonaniu, w obszarze oddziaływania inwestycji oraz z art. 140, art. 144 i art. 222 § 2 kc oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 61 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 112 ust. 1 i art. 115a Prawa ochrony środowiska i podnieśli, że realizacja spornej inwestycji bez wykonania zakładanych wcześniej ekranów ma bezpośredni wpływ na prawa związane z nieruchomościami skarżących, tj. obwodnica generuje znaczny hałas komunikacyjny, który przekracza dopuszczalne normy, co ma wpływ na spadek wartości ich nieruchomości, który również jest traktowany jako element oddziaływania inwestycji, a także ogranicza swobodne korzystanie z nieruchomości - zmniejsza rekreacyjność terenu i zwiększa uciążliwości bytowe związane z hałasem. Skarżący dołączyli do odwołania raport z pomiaru hałasu środowiskowego wykonany 24 września 2025 r. przez [...] sp. z o.o. "Wnioski z raportu wskazują, że obecne poziomy hałasu mieszczą się w granicach dopuszczalnych, jednak rezerwa bezpieczeństwa w porze nocnej jest minimalna, a spodziewany wzrost natężenia ruchu drogowego w krótkim czasie doprowadzi do przekroczenia norm. Szczególnie niepokojące są wartości hałasu w godzinach wczesnoporannych (ok. 5:30-6:00), które zbliżają się do granicznych (przy obecnie minimalnym ruchu pojazdów) i negatywnie wpływają na zdrowie mieszkańców". Zdaniem skarżących wnioski z raportu wskazują na wadliwą analizę akustyczną dołączoną do decyzji środowiskowej z 2014 r. GINB rozpatrując odwołanie stwierdził, że pochodzi ono od podmiotu nieuprawnionego do bycia stroną postępowania. Organ wyjaśnił, że podstawę podjętej przez GINB decyzji stanowiło ustalenie zgodności inwestycji z decyzją Wojewody Pomorskiego z 3 października 2022 r. nr 12 zrid/2022/MKH udzielającą pozwolenia na realizację zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa Obwodnicy Metropolii [...]. Zadanie 1: węzeł [...] (bez węzła) - węzeł [...] (bez węzła)". Organ podał, że obowiązkowa kontrola spornego obiektu przeprowadzona w dniach 5-16 czerwca 2025 r. nie stwierdziła istotnych odstępstw czy nieprawidłowości. W trakcie kontroli również nie stwierdzono, aby kontrolowany obiekt wykonany został niezgodnie z decyzją Wojewody Pomorskiego z 3 października 2022 r. nr 12 zrid/2022/MKH. Wobec wykonania przedmiotowej inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę tzn. wykonania jej w warunkach legalnie przeprowadzonego procesu inwestycyjnego, dla ustalenia kwestii, kto posiadał legitymację strony, należy odwołać się do przepisu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Przepis ten ma charakter przepisu szczególnego w stosunku do art. 28 kpa i art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego powoduje wyłączenie stosowania w przedmiotowym postępowaniu przepisu ogólnego, jakim jest art. 28 kpa. Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Przepis ten ma zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z pozwoleniem na budowę. Tylko w takim przypadku można uznać, że interesy innych podmiotów, które były podnoszone i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego nie zostaną naruszone. Oznacza to, że zawężenie zakresu podmiotów jako stron postępowania na etapie pozwolenia na użytkowanie tylko do jednej strony (inwestora) jest skutkiem legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu ma wykazać realizację inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Decyzja Pomorskiego WINB z 16 czerwca 2025 r. udziela Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na użytkowanie: drogi ekspresowej dwujezdniowej obwodnicy Metropolii [...] od km projektowego 1+344 do km projektowego 17+530 oraz drogi ekspresowej dwujezdniowej tzw. Trasy [...] od km projektowego km 1+722,34 do km 2+009,74 wraz z innymi obiektami budowlanymi. Powyższa decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 32 ust. 1 specustawy drogowej, zgodnie z którym do oddawania do użytkowania drogi stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Stosownie do ust 2 art. 32 specustawy drogowej, na wniosek inwestora właściwy organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie w odniesieniu do jezdni lub odcinka drogi, na których zakończono budowę. Skarżący nie byli uznani za strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego decyzją Wojewody Pomorskiego z 3 października 2022 r., oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenił, że nieruchomości stanowiące ich własność nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Podnoszona przez odwołujących się kwestia immisji hałasu pozostaje bez znaczenia przy ocenie interesu prawnego skarżących w świetle powołanego art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie odnosi się do prawidłowości wykonania robót budowlanych w świetle udzielonego pozwolenia na budowę, a nie etapu, na którym następuje zaprojektowanie inwestycji czy też jej faktyczne użytkowanie. Organ nadzoru budowlanego nie jest właściwy do egzekwowania obowiązków wynikających z decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem należy to do kompetencji właściwego organu ochrony środowiska. Organ nadzoru budowlanego udzielając pozwolenia na użytkowanie nie jest uprawniony do kwestionowania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę ani zawartości zatwierdzonego nią projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu. Z powyższych względów GINB stwierdził bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa z uwzględnieniem art. 105 kpa. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli: B. N., A. N., W. B., A. U., A.R., K. R., J. R., A. R., Ł. D., M. P.-C., A. S., M. B., L. B., N. W., D. F., K. F., P. R. i D. R. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie pozwolenia na użytkowanie inwestycji drogowej realizowanej na podstawie specustawy drogowej stroną może być wyłącznie inwestor, nawet gdy: - inwestycja została wykonana z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego oraz warunków decyzji środowiskowej, - występują okoliczności wskazujące na naruszenie interesów prawnych właścicieli nieruchomości sąsiednich (immisje hałasu, zmiana sposobu zagospodarowania terenu, odstępstwa od dokumentacji), co w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie uznawane było za przesłankę stosowania art. 28 kpa, a nie wyłącznego art. 59 ust. 7, b) art. 32 ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 59 ust. 1 oraz art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że organ nadzoru budowlanego w ogóle nie bada zgodności inwestycji z projektem budowlanym w sytuacji, gdy skarżący wskazali konkretne przykłady istotnych odstępstw; 2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 28 kpa przez jego całkowite pominięcie, mimo że: - skarżący wykazali interes prawny wynikający z tytułu własności nieruchomości położonych w strefie oddziaływania inwestycji, - wykazali realne ograniczenia wynikające z immisji (hałas, uciążliwości bytowe, spadek wartości nieruchomości), - przedstawili dokumenty potwierdzające własność nieruchomości oraz raport z pomiarów hałasu, b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący okoliczności sprawy i całkowite pominięcie materiału dowodowego przedstawionego przez skarżących, w tym raportu z pomiaru hałasu z 24 września 2025 r., c) art. 105 § 1 kpa poprzez bezpodstawne zastosowanie instytucji umorzenia postępowania z powodu rzekomego "braku przymiotu strony", mimo że skarżący wykazali interes prawny, a organ nie może samodzielnie rozszerzać przesłanki z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, d) art. 8 § 1 kpa (zasada pogłębiania zaufania) poprzez przyjęcie wykładni prowadzącej do pozbawienia mieszkańców jakiejkolwiek ochrony prawnej wobec odstępstw inwestycji od projektu budowlanego. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, że skarga jest niezasadna, albowiem decyzja odpowiada prawu. W ocenie Sądu, GINB prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98 orzekł, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. W uzasadnieniu tej uchwały NSA wyraził pogląd, że "prawo do wnoszenia odwołań (art. 127-140 kpa) jest rozwinięciem wyrażonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Cechy charakterystyczne systemu instancyjnego sprowadzić można, po pierwsze, do totalności, co oznacza, że każde rozstrzygnięcie może być skontrolowane; po drugie, do wnioskowości, czyli sytuacji, w której tylko wskutek inicjatywy uprawnionego podmiotu (strony lub osoby działającej na prawach strony) może zostać uruchomione postępowanie przed organem wyższej instancji; po trzecie, inicjatywa uprawnionego podmiotu, co należy stanowczo podkreślić, ma prowadzić do procesowego sposobu rozpoznania sprawy. Ustalenie interesu prawnego powinno nastąpić w toku rozpoznania odwołania na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ pierwszej instancji wraz z ewentualnym ich uzupełnieniem zgodnie z art. 136 kpa". Pogląd ten podzielany przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę był wielokrotnie powtarzany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przytoczyć tu należy przede wszystkim wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 942/05, w którym orzeczono, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa w zw. z art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 49 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Przechodząc do zasadniczej kwestii - statusu strony postępowania w niniejszej sprawie - należy stwierdzić, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie zakres stron postępowania zostaje ograniczony, bowiem art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, który stanowi wobec regulacji art. 28 kpa lex specialis, stanowi, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Jednak ta reguła ma zastosowanie w przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po zakończeniu budowy, zrealizowanej w oparciu o pozostające w obrocie prawnym pozwolenie na budowę. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w wyniku przeprowadzonego uprzednio postępowania legalizacyjnego (art. 50-51 Prawa budowlanego), a więc dotyczy budowy zrealizowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, to w takiej sytuacji nie ma zastosowania art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, lecz art. 28 kpa (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., II OSK 1574/07 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2005 r., VII SA/Wa 911/05). Oznacza to, że zawężenie zakresu podmiotów jako stron postępowania na etapie pozwolenia na użytkowanie tylko do jednej strony (inwestora) jest skutkiem legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu ma wykazać realizację inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Dlatego należy zaznaczyć, że wbrew zarzutom skargi dyspozycja normy z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego ma tylko zastosowanie w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a dopiero następnie realizuje ten proces budowlany zgodnie z tym pozwoleniem (vide wyroki NSA: z dnia 7 lutego 2013 r., II OSK 1871/11; z dnia 11 lutego 2014 r., II OSK 2179/12 i z dnia 9 grudnia 2020 r., II OSK 1328/18). Natomiast w wyroku z dnia 23 marca 2017 r., II OSK 1869/15 NSA stwierdził, odnosząc się do wykładni art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, że "Zgodnie z nią, ograniczenie stron w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie wyłącznie do inwestora dotyczy tylko sytuacji, w których decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z tymże funkcjonującym w obrocie prawnym pozwoleniem. Tylko bowiem w takim przypadku można uznać, że interesy innych podmiotów, które podlegały ocenie na wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego, nie zostaną naruszone. W przypadku zatem skutecznego zakwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, stosowanie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego doznaje ograniczenia. Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego w zakresie określenia stron postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie nie dotyczy natomiast sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania naprawczego w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, legalizacji samowoli budowlanej lub też odstępstw od warunków pozwolenia" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 listopada 2010 r., II OSK 1201/09; z dnia 17 czerwca 2011 r., II OSK 1130/10; z dnia 11 lutego 2014 r., II OSK 2179/12; z dnia 15 maja 2014 r., II OSK 2998/12; zob. też A. Gliniecki (red.). Prawo budowlane. Komentarz. Warszawa 2014 r., str. 749). W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zachodziły. Z materiału aktowego sprawy wynika, że wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie poprzedzone było przeprowadzeniem na podstawie art. 59a ustawy Prawo budowlane, obowiązkowej kontroli obiektu w dniach 5-16 czerwca 2025 r., podczas której nie stwierdzono istotnych odstępstw czy nieprawidłowości. W trakcie kontroli również nie stwierdzono, aby kontrolowany obiekt wykonany został niezgodnie z decyzją Wojewody Pomorskiego z 3 października 2022 r. nr 12 zrid/2022/MKH udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, pozostającą w obrocie prawnym. Sąd nie ma wątpliwości, że skarżący nie mogli nabyć statusu strony w niniejszym postępowaniu niezależnie od podnoszonych zarzutów odwołania. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że po dokonaniu takiego ustalenia, obowiązkiem organu odwoławczego było wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, bowiem ustawodawca uznał za zbędny udział właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości sąsiednich, znajdujących się w obszarze oddziaływania wznoszonego obiektu, w dalszym postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie legalnie wzniesionego obiektu. Zarzut naruszenia art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego zarówno przez jego wykładnię, jak i zastosowanie jest więc nieuzasadniony, bowiem jeszcze raz podkreślić należy, że skarżący nie posiadają statusu strony w niniejszym postępowaniu. Za chybione Sąd uznał także naruszenie art. 28 kpa, który nie miał zastosowania w sprawie. Krąg stron ustalać można na podstawie art. 28 kpa wyłącznie, jeśli inwestycja powstała samowolnie lub prowadzono w stosunku do niej postępowanie naprawcze. W niniejszej sprawie nic takiego nie miało miejsca. Przepis ten ma również zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem pozwolenia na użytkowanie jest inwestycja, w odniesieniu do której wyeliminowaniu uległa decyzja o pozwoleniu na budowę. Wówczas organy powinny ocenić przymiot strony w oparciu o normę zawartą w art. 28 kpa. Pomijanie zaś art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego za każdym razem, gdy wnioskodawca kwestionuje zgodność inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym, a więc w istocie prawidłowość decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, doprowadziłoby do pozbawienia tego przepisu jakiegokolwiek znaczenia normatywnego. Decyzja zrid z 3 października 2022 r. pozostaje w obrocie prawnym, co wyklucza możliwość rozszerzenia kręgu stron postępowania w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. Organ nadzoru budowlanego udzielając pozwolenia na użytkowanie nie jest uprawniony do kwestionowania ostatecznej decyzji zrid z 3 października 2022 r. ani zawartości zawartego projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu, czego w rzeczywistości domagają się skarżący, kwestionując w niniejszym postępowaniu zgodność wydanego pozwolenia na budowę (decyzji zrid) oraz zgodność inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym, co nie może prowadzić do pominięcia art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Stąd też subiektywne przeświadczenie strony o braku zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych nie może stanowić podstawy do przyznania statusu strony w niniejszym postępowaniu. Również kwestia immisji hałasu pozostaje bez znaczenia przy ocenie interesu prawnego skarżących w świetle powołanego art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Podobnie, wywodzenie interesu prawnego z przepisów prawa prywatnego (cywilnego - art. 140 i nast. kc) nie wywołuje odpowiedniego skutku w sferze publicznoprawnej. Powyższe ustalenie czyni chybionym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 32 ust.1 specustawy drogowej. Zarzut naruszenia art. 105 § 1 kpa również jest bezzasadny. Ocena merytoryczna decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy możliwa jest dopiero po pozytywnej weryfikacji podmiotu wnoszącego odwołanie. Nie doszło również do naruszenia art. 107 § 3 kpa - zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w tym przepisie. W konsekwencji Sąd nie podziela argumentów strony skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania art. 7 kpa, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W tym stanie sprawy Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.). Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 18 grudnia 2025
- Symbol z opisem
- 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
- Hasła tematyczne
- Administracyjne postępowanie
- Skarżony organ
- Inspektor Nadzoru Budowlanego
- Sędziowie
- Andrzej Nogal Justyna Wtulich-Gruszczyńska /przewodniczący/ Nina Beczek /sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
art. 138 par. 1 pkt 3, art. 28 · Dz.U. 2025 poz. 1691
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Po 727/26 · 21 października 2026
Wyrok WSA w Poznaniu z 21 października 2026 r., II SA/Po 727/26 – pozwolenie na budowę
Sygnatura: II SA/Gl 539/26 · 21 października 2026
Wyrok WSA w Gliwicach z 21 października 2026 r., II SA/Gl 539/26 – pozwolenie na budowę
Sygnatura: VII SA/Wa 2294/26 · 21 października 2026
Postanowienie WSA w Warszawie z 21 października 2026 r., VII SA/Wa 2294/26 – pozwolenie na budowę
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny