VII SA/Wa 301/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

G. P. wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zawieszeniu postępowania odwoławczego od decyzji PINB w [...] z [...] sierpnia 2017 r. nakazującej M. i D. C. rozbiórkę składu węgla i kruszyw na działkach nr [...] i [...] w [...] gm. [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący podał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia umożliwi osobom zainteresowanym podejmowanie działań prawnych w stosunku do obiektu budowlanego silnie oddziałującego na środowisko oraz mieszkańców okolicznych gospodarstw a organowi umożliwi ponowną ocenę przedmiotowej sprawy i wydania rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1. Zastosowanie instytucji wstrzymania może mieć zatem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Okolicznościami, które w rozumieniu art. 61 § 3 ww. ustawy, upoważniają sąd do wstrzymania wykonania decyzji są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Musi być to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W przepisie tym chodzi zatem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. (por. NSA w postanowieniu z 17 maja 2018 r. sygn. akt I OZ 486/18). Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa zatem na skarżącym. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. W sprawie niniejszej nie można uznać za uprawdopodobnione wystąpienie znacznej szkody. Skarżący nie wykazał, bowiem z jaką konkretnie szkodą będzie się wiązać zawieszenie postępowania odwoławczego mającego za przedmiot rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego. Nie podał też jakie trudne do odwrócenia skutki wywoła zawieszenie postępowania rozbiórkowego. Strona jedynie enigmatycznie podała, że "wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia umożliwi osobom zainteresowanym podejmowanie działań prawnych w stosunku do obiektu budowlanego silnie oddziałującego na środowisko oraz mieszkańców okolicznych gospodarstw a organowi umożliwi ponowną ocenę przedmiotowej sprawy i wydania rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy prawne." Taka argumentacja, ze względu na swą ogólnikowość, nie może uzasadniać uwzględnienia wniosku. Jak bowiem wskazuje NSA w postanowieniu z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 1153/12, (LEX nr 1274455), wywody zawarte we wniosku powinny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz wystarczająco skonkretyzowanych danych obrazujących sytuację strony. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił zatem wystąpienia żadnej z ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego postanowienia.. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.