VII SA/Wa 3005/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B., R. B., A. D. i A. D. o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej w sprawie ze skargi D. B., R. B., A. D. i A. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...].

W złożonej skardze strony skarżące wniosły o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] nakazującą D. i R. B. oraz A. i A. D. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej (letniskowej) oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję sanitariatu, wybudowanych na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości [...], bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], odmawiającą uchylenia ww. decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., a której to rozpatrywany wniosek dotyczy. W uzasadnieniu wniosku strony skarżące stwierdziły, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, a to spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Szkoda ta zdaniem wnioskodawców nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też "nie będzie możliwe przywrócenie domku do stanu pierwotnego, dorobku życia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61. Z przepisu tego wynika więc, że po pierwsze, wstrzymanie wykonania decyzji/postanowienia może nastąpić tylko na wniosek skarżącego (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonej decyzji/postanowienia. Dopiero, w razie gdy są podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji/postanowienia wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w innym postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, jeżeli skarżący złoży wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu decyzji i są podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji. Inaczej mówiąc nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżącej, sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji wydanej w tym innym postępowaniu, a jednocześnie nie dopatrzy się podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1227/05). Wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżący objęli wyłącznie decyzję organu II instancji wydaną w trybie zwykłym. Przedmiotowy wniosek nie dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., odmawiającą uchylenia ww. decyzji ostatecznej organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2007 r., nakazującą D. i R. B. oraz A. i A. D. rozbiórkę obiektów budowlanych. Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie należy wskazać, że z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. Brak uzasadnienia wniosku powinien skutkować jego nieuwzględnieniem. Takie stanowisko prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny (por. OZ 741/04 niepubl., II OZ 962/05 niepubl.). Strony skarżące nie wskazały argumentów odnoszących się do ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), a Sąd z urzędu nie dopatrzył się, jakie trudne do odwrócenia skutki lub jaka szkoda może wystąpić w związku z odmową uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.