VII SA/Wa 2968/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi [...]S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] Wojewoda [...](dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "Spółka") od decyzji z [...] lipca 2019 r., nr [...] Prezydenta [...](dalej: "Prezydent", "organ I instancji"), wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia informacyjno-reklamowego, zainstalowanego na przestawnej stopie betonowej, na działce ew. nr [...] z obrębu [...]w jedn. ewidencyjnej [...] Dzielnicy[...], położonej przy ul. [...]w W. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu [...] lipca 2019 r., do Urzędu [...]Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...]wpłynęło zgłoszenie skarżącej, dotyczące zamiaru wykonania urządzenia informacyjno-reklamowego, zainstalowanego na przestawnej stopie betonowej. Po rozpatrzeniu ww. zgłoszenia Prezydent decyzją nr [...] z [...] lipca 2019 r., wniósł sprzeciw wobec planowanych robót budowlanych. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie, wniosła Spółka. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 138 k.p.a., na skutek wniesienia odwołania jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego mającymi zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 p.b., to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Wojewoda podniósł, że ustawodawca w art. 29 - 31 p.b. przewidział wyjątki od ww. zasady. Są one określone enumeratywnie tj. mają formę listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno - prawnej. Budowa pewnych obiektów oraz wykonywanie niektórych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Jednocześnie podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 5 p.b. organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 29 p.b. określa enumeratywnie obiekty budowlane oraz roboty niewymagające uzyskania pozwolenia na budowę, a w art. 30 p.b. określa, które z wymienionych obiektów i robót budowanych wymagają zgłoszenia. Zdaniem Wojewody celem postępowania w sprawie zgłoszenia jest ustalenie w pierwszej kolejności przez organ, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane należą do tego właśnie trybu, a jeżeli tak, toczy odpowiadają one wymogom prawa i mogą zostać realizowane, czy też organ nie powinien dopuścić do ich realizacji. Ponadto obowiązkiem organu administracji jest zatem kompleksowe zbadanie zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych, wraz z dołączonymi do niego dokumentami. Organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem z [...] lipca 2019 r. - jak wynika z dokumentacji sprawy - przewiduje wykonanie urządzenia informacyjno-reklamowego, zainstalowanego na przestawnej stopie betonowej na działce ew. nr [...] z obrębu[...], położonej przy ul. [...] w W. Prezydent po dokonaniu oceny zgodności z prawem zgłaszanego zakresu robót budowlanych, decyzją nr [...]z [...] lipca 2019 r., wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5 p.b.. W ocenie Wojewody organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że w tym przypadku mamy jednak do czynienia z budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b., co wyklucza możliwość dokonania zgłoszenia i przystąpienia do robót budowlanych. Przemawiają za tym takie okoliczności jak sposób połączenia z gruntem, w taki sposób, aby nie możliwe było jego przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Wyjaśnił, że o trwałym związaniu z gruntem nie decyduje brak technicznych możliwości przesunięcia budowli lecz takie związanie, które nie zakłada i zarazem uniemożliwia zmiany jej usytuowania w trakcie użytkowania. Ponadto istotne znaczenie przy ocenie tych robót budowlanych ma również wielkość i masa projektowanego urządzenia reklamowego. Podniósł, że jego masa całkowita będzie wynosiła ponad 22 tony, a powierzchnia reklamowa 45,88 m2. Wojewoda ponadto wyjaśnił kwestie związane z pojęciem instalacji urządzeń. Art. 29 ust. 2 pkt 6 posługuje się pojęciem "instalowania". W prawie budowlanym nie ma jednak definicji tego pojęcia. Wskazał, że w tej sytuacji należy się posłużyć znaczeniem potocznym oraz tym, w jakim znaczeniu ustawodawca użył go w innych przepisach Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego z instalacją mamy do czynienia wówczas, gdy roboty budowlane z tym związane dotyczą bezpośrednio już istniejącego budynku i mają z nim związek. W przedmiotowej sprawie urządzenie nie jest połączone funkcjonalnie z budynkiem. Stanowi samodzielny obiekt, który nie pełni jakiejkolwiek funkcji w stosunku do budynku. Organ odwoławczy stwierdził, że organ architektoniczno-budowlany wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego. Podniósł również, że biorąc pod uwagę brak przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 p.b., zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b., przystąpienie do realizacji zamierzenia objętego zgłoszeniem Spółki z 10 lipca 2019 r. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto podniósł, że dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do wniesienia sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b.. W ocenie organu odwoławczego decyzja Prezydenta z [...] lipca 2019 r., odpowiada prawu i nie ma podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda wskazał, że Prezydent podjął wszelkie czynności prowadzące do dokładnego załatwienia sprawy. Wyczerpująco zebrał i rozpatrzył on zebrany w sprawie materiał dowodowy, prawidłowo oceniając, że wykonanie planowanych robót budowlanych nie można uznać za instalację reklamy i że obiekt objęty zgłoszeniem byłby trwale połączony z gruntem. W ocenie organu odwoławczego wykonanie tego typu robót budowlanych wiąże się zatem z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i 107 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Podkreślił również, że decyzja zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 k.p.a.. Z wyżej wykazanych względów Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z [...] lipca 2019 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia informacyjno-reklamowego, zainstalowanego na przestawnej stopie betonowej na działce ew. nr [...] z obrębu [...]w jednostce ew. [...]Dzielnicy[...], położonej przy ul. [...]w W. 2. Pismem z [...] grudnia 2019 r. Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] października 2019 r., nr [....]Wojewody, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Skarżąca wniosła również o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżąca zarzucił naruszenie: a) art. 30 ust. 6 pkt. 1 p.b., poprzez utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu, pomimo braku ku temu podstaw prawnych oraz w sytuacji gdy zgłoszenie nie posiadało braków, jak również nieprawidłowe uznanie, że inwestycja skarżącej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; b) art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż instalacji urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem nie sposób zakwalifikować do kategorii inwestycji niewymagających pozwolenia na budowę; c) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego i analizy sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego; d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw, w sytuacji gdy właściwym było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania; Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do tego, czy zasadnie organy wniosły sprzeciw wobec spółki [...]S.A. z siedzibą w W. do zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia informacyjno-reklamowego, zainstalowanego na przestawnej stopie betonowej, na działce ew. nr [...] z obrębu [...]w jedn. ewidencyjnej [...] Dzielnicy[...], położonej przy ul. [...]w W. Zdaniem organów, wobec robót budowlanych będących przedmiotem wskazanego zgłoszenia nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. a roboty budowlane związane z budową obiektów budowlanych będących przedmiotem zgłoszenia, objęte są (zgodnie z art. 28 p.b.) obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, poprzedzonym uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na brak planu miejscowego na powyższym terenie. W ocenie Skarżącej, nie sposób uznać za słuszne stanowisko organu, jakoby zgłoszona inwestycja nie stanowiła instalowania urządzenia reklamowego, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie stronie skarżącej. 2. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 p.b. stanowi decyzję administracyjną, zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. W art. 29-31 p.b. przewidziano wyjątki od tej zasady. Są one określone enumeratywnie. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek reglamentacji. Budowa pewnych obiektów oraz wykonywanie niektórych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót ujętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. W p.b. można wyodrębnić dwa powody wniesienia sprzeciwu. Pierwszym jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem (art. 30 ust. 5c p.b.). Drugim rodzajem sprzeciwu jest stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych (art. 30 ust. 6 p.b.). Przepis art. 30 ust. 6 p.b przewiduje obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 p.b. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 195/19). 3. W przedmiotowej sprawie zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem z [...] lipca 2019 r. przewiduje wykonanie urządzenia informacyjno-reklamowego, zainstalowanego na przestawnej stopie betonowej na działce ew. nr [...] z obrębu[...], położonej przy ul. [...]w W. Organ I instancji po dokonaniu oceny zgodności z prawem zgłaszanego zakresu robót budowlanych wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5 p.b. a organ II instancji utrzymał go w mocy. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., to urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, które są jednak urządzeniami stosunkowo lekkimi, przenośnymi o małych gabarytach (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 981/19). Zdaniem Sądu, opisanego w decyzjach urządzenia nie można jednak do takich zaliczyć. Zasadnie organy uznały, że w analizowanym przypadku można mówić o "budowli" o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. To z kolei wyklucza możliwość dokonania zgłoszenia i przystąpienia do robót budowlanych. Organy zasadnie wskazały, że przemawiają za tym takie okoliczności jak sposób połączenia z gruntem, w taki sposób, aby nie możliwe było jego przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje brak technicznych możliwości przesunięcia budowli lecz takie związanie, które nie zakłada i zarazem uniemożliwia zmiany jej usytuowania w trakcie użytkowania. Ponadto istotne znaczenie przy ocenie tych robót budowlanych ma również wielkość i masa projektowanego urządzenia reklamowego. Jego masa całkowita będzie wynosiła ponad 22 tony, a powierzchnia reklamowa 45,88 m2. Tym samym do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. Wykonanie tego typu urządzeń reklamowych - trwale związanych z gruntem - nie można uznać za "instalowanie". Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, iż roboty budowlane związane z wykonaniem tego typu urządzenia reklamowego, to budowa, a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Na podstawie powyższego należy także odrzucić zarzut skarżącego stanowiący, że organy nieprawidłowo przyjęły, że mamy do czynienia z budową, a nie z montażem instalacji. Art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. posługuje się pojęciem "instalowania". W prawie budowlanym nie ma definicji tego pojęcia. W tej sytuacji należy się posłużyć znaczeniem potocznym oraz tym, w jakim znaczeniu ustawodawca użył go w innych przepisach Prawa budowlanego. Zdaniem tut. organu z instalacją mamy do czynienia wówczas, gdy roboty budowlane z tym związane dotyczą bezpośrednio już istniejącego budynku i mają z nim związek. W przedmiotowej sprawie urządzenie nie jest połączone funkcjonalnie z budynkiem. Stanowi samodzielny obiekt, który nie pełni jakiejkolwiek funkcji w stosunku do budynku. Należy powołać się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Lu 251/12), który porównując w nim art. 3 pkt 3 p.b. z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. wskazuje na to, że chociaż w obu wymienionych przepisach mowa jest o urządzeniach reklamowych, to jednakże chodzi o zupełnie inne urządzenia (...). W przepisie art. 3 pkt 3 p.b. wymieniono wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe i zaliczono je do budowli (obiektu budowlanego niebędącego budynkiem lub obiektem małej architektury). Tych dodatkowych określeń nie zawiera natomiast art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. Zatem wśród cech odróżniających urządzenia reklamowe będące budowlą jest to, że w przeciwieństwie do tych drugich są to urządzenia wolno stojące i trwale związane z gruntem. Wobec tego, że już z treści omawianych przepisów wynika, że dotyczą one różnych urządzeń reklamowych. Konsekwencją tego faktu jest to, że wykonanie urządzenia reklamowego będącego budowlą możliwe jest wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b. Z kolei realizacja urządzenia reklamowego, niebędącego wolno stojącym i trwale związanym z gruntem, przez jego instalację wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. 4. W ocenie Sądu, organy wydające decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę brak przesłanek do zastosowania art. 29 p.b., zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b., przystąpienie do realizacji zamierzenia objętego zgłoszeniem [...]S.A. z [...] lipca 2019 r. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było zasadną podstawą do wniesienia sprzeciwu (zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b.). Zasadnie organy wskazały, że postępowanie w trybie zgłoszenia dotyczy prostych, nieskomplikowanych robót budowlanych lub obejmujących niewielkie obiekty budowlane oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Dlatego też jest ono stosunkowo odformalizowane i maksymalnie uproszczone, aby mógł z niego skorzystać i wypełnić jego wymogi każdy, kto zamierza prowadzić takie roboty budowlane lub realizować obiekty budowlane, nawet jeżeli nie są mu znane przepisy prawa czy arkana projektowania. W konsekwencji zainteresowany dokonuje zgłoszenia, przedkładając niezbędne dokumenty. To organ ma dokonać niezwłocznie oceny, czy zgłoszenie jest prawidłowe, pełne, nie wymaga uzupełnienia, a przede wszystkim czy dotyczy ono robót budowlanych lub obiektów budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 64/13). W ocenie Sądu, organy podjęły wszelkie czynności prowadzące do dokładnego załatwienia sprawy. Wyczerpująco został zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. Organy w sposób prawidłowy oceniły, że wykonanie planowanych robót budowlanych nie można uznać za instalację reklamy i że obiekt objęty zgłoszeniem byłby trwale połączony z gruntem. Wykonanie tego typu robót budowlanych wiąże się zatem z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Zostało to w sposób precyzyjny wyjaśnione w zaskarżonych decyzjach. Zatem zarzut naruszenia przepisów postepowania administracyjnego nie znajduje uzasadnienia. Decyzja zawiera także wszystkie elementy wskazane w art. 107 k.p.a. 5. W ocenie Sądu, zasadnie organy wskazały, że przedmiotowy ekran reklamowy, ze względu na swoje rozmiary i parametry techniczne, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotem zgłoszenia jest budowla trwale związana z gruntem, której nie dotyczy art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. Zatem rodzaj zgłoszonych prac z uwagi na ich charakter należy uznać za budowę, a nie instalację. 6. Mając powyższe na uwadze, Sąd podzielił ocenę prawna dokonaną przez organy w zaskarżonych decyzjach i skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.