VII SA/Wa 2909/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska, Sędziowie: sędzia WSA Michał Podsiadło, sędzia WSA Nina Beczek (sprawozdawca), , Protokolant: referent Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 16 października 2025 r. znak: DOZ-OAiK.650.603.2025.SW w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz J. R. kwotę 225 (dwieście dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z 16 października 2025 r. znak: DOZ-OAiK.650.603.2025.SW umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem J. R. od decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu z 7 maja 2025 r. nr 432/2025 udzielającej inwestorowi Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości w P. pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej (działka nr. [...], ark. [...], obr. [...]) ul. [...] na posesję przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Miejski Konserwator Zabytków w Poznaniu w nieprawidłowy sposób doręczył decyzję z 7 maja 2025 r., kierując ją jednocześnie do Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w P., jako strony postępowania oraz do poszczególnych współwłaścicieli lokali osobno, w tym m.in. do J. R., który wniósł odwołanie od tej decyzji. Kwestia ta nie wywiera jednak, zdaniem Ministra, wpływu na okoliczności niniejszej sprawy szczególnie, że występująca jako strona postępowania Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy [...] w P. brała udział w postępowaniu oraz otrzymała decyzję i nie wniosła środka zaskarżenia. Minister wskazał, że art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w sposób enumeratywny wymienia podmioty, które mogą zainicjować postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, nie normuje on jednak kręgu stron postępowania. Przepis ten nie wyklucza więc udziału w tym postępowaniu innych podmiotów, które wykażą posiadanie własnego interesu prawnego. Minister podniósł, że przymiot strony w postępowaniu administracyjnym jest uzależniony od posiadania własnego, indywidualnego interesu prawnego, opartego na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Powyższe oznacza, że poprzez wykazanie interesu prawnego należy rozumieć odwołanie się do przepisu powszechnie obowiązującego prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami tej osoby. W niniejszej sprawie odwołanie wniósł J. R., który jest współwłaścicielem jednego z wyodrębnionych lokali w budynku przy ul. [...] w P. Minister wskazał, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa powstaje z mocy prawa w momencie, gdy w nieruchomości pojawia się lokal stanowiący odrębną własność osoby innej niż dotychczasowy właściciel całej nieruchomości, albo w chwili, gdy jednocześnie pojawia się większa liczba właścicieli różnych lokali. Właściciele lokali dokonujący ustanowienia odrębnej własności samodzielnych lokali nie mają więc wpływu na fakt powstania wspólnoty mieszkaniowej, nie mogą także zlikwidować wspólnoty w trakcie jej funkcjonowania, nie likwidując jednocześnie odrębnej własności lokali w danej nieruchomości. W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że w budynku przy ul. [...] w P. istnieje wspólnota mieszkaniowa, której funkcjonowanie usankcjonowano przyjęciem stosownej uchwały. Jak wynika z akt sprawy, obowiązki związane z zarządem nieruchomością, łącznie z reprezentacją wspólnoty na zewnątrz oraz składaniem w jej imieniu oświadczeń woli przysługują zarządowi wspólnoty. Organ odwoławczy podkreślił, że wspólnota mieszkaniowa posiada kompetencje wyłącznie do decydowania o sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, nie posiada zaś kompetencji do decydowania o sprawach związanych z lokalami stanowiącymi indywidualną własność poszczególnych członków wspólnoty. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali stanowi, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Z przepisu tego wynika, że w skład tego pojęcia wchodzi nie tylko grunt, ale także części budynku. Ustawa posługuje się kryterium części, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Wyrażona w ustawie zasada dotyczyć więc będzie tych części budynku i urządzeń, które nie są związane z korzystaniem wyłącznie z jednego lokalu, ale też tych, które są przeznaczone do użytku wszystkich właścicieli. Minister podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co wynika z art. 6 ustawy o własności lokali. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może to mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes. Jedynie wówczas możliwe byłoby odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym, takich jak wspólnoty mieszkaniowe. W rzeczonej sprawie skarżący nie wykazał własnego, indywidualnego interesu prawnego do samodzielnego udziału w postępowaniu. Skarżący, jako współwłaściciel lokalu znajdującego się w budynku na terenie nieruchomości, na której mają być prowadzone roboty budowlane, nie wykazał, że doszło do negatywnego oddziaływania na jego nieruchomość poprzez dopuszczenie do realizacji określonych robót budowlanych. Skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł J. R., zarzucając nade wszystko naruszenie art. 28 kpa przez błędne pozbawienie skarżącego przymiotu strony. Skarżący podał, że jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w P. w udziale 3/8 oraz właścicielem lokalu nr [...]. Drugi współwłaściciel Państwo P. posiadają 5/8 udziału w nieruchomości. Skarżący zarzucił, że organ całkowicie pominął okoliczność, że Wspólnota Mieszkaniowa działa w warunkach konfliktu właścicielskiego i nie reprezentuje interesu skarżącego. Wskazał, że od marca 2022 r. toczy się postępowanie sądowe w trybie art. 189 kpc w Sądzie Okręgowym w P., sygn. akt [...] dotyczące ustalenia czy Wspólnota Mieszkaniowa została prawidłowo powołana. Skarżący wyjaśnił, że w budynku są faktycznie trzy lokale mieszkalne, a nie cztery, ponieważ Państwo P. w maju 2021 r. połączyli dwa odrębne lokale na parterze (nr [...] i nr [...]) w jeden, co potwierdza jeden licznik gazu, jeden licznik energii elektrycznej i jedne drzwi wejściowe z klatki schodowej. Skarżący twierdzi, że liczba lokali nie spełnia wymogów ustawy o wspólnotach mieszkaniowych, a Wspólnota została powołana bezprawnie na dziesięć miesięcy po faktycznym połączeniu lokali. W efekcie dysponując większością głosów (5/8 do 3/8), Państwo P. podejmują decyzje bez zgody skarżącego. Skarżący twierdzi, że w ten sposób "został pozbawiony realnego wpływu na decyzje dotyczące wspólnej nieruchomości przez "fliperów" działających na rynku nieruchomości, dla których lokale są towarem, a nie domem". Ponadto skarżący podał, że Państwo P., w przeciwieństwie do skarżącego, faktycznie nie zamieszkują w tym budynku – mają dom pod P. i tak mieszkają. Skarżący podniósł, że planowana inwestycja bezpośrednio dotyka jego praw, gdyż dotyczy: - gruntu wspólnego, na którym ma powstać zjazd i potencjalne miejsce parkingowe, - zmiany funkcji terenu z zielonego na zabetonowany, - zagrożenia dla 100-letniej brzozy rosnącej 35 cm od planowanego zjazdu, - potencjalnego wyburzenia muru oporowego i muru w licu frontowej ściany budynku, - wpływu na bezpieczeństwo, estetykę i charakter zabytkowego układu urbanistycznego dzielnicy S. Dodatkowo skarżący podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, rozpoznając analogiczną sprawę dla tej samej nieruchomości, wydał postanowienie 6 grudnia 2023 r. nr 262/2023 o zawieszeniu postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sporu przez sąd powszechny o ważność Wspólnoty Mieszkaniowej. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego w niniejszej sprawie postąpiono odmiennie. Ponadto skarżący również zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80, art. 39-45 kpa oraz art. 105 § 1 i art. 138 § 2 kpa, a także art. 36 ust. 5 ustawy o ochronie zabytków przez jego błędną wykładnię. W konsekwencji zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, a umorzenie postępowania odwoławczego jest bezpodstawne. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decydująca w sprawie jest ocena kwestii legitymacji do wystąpienia w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P., której skarżący jest współwłaścicielem i jednocześnie właścicielem lokalu nr [...] w budynku posadowionym na tej nieruchomości, obok reprezentującej interesy wszystkich mieszkańców wspólnoty mieszkaniowej. W konsekwencji zaś zbadanie uprawnienia właściciela lokalu J. R. do złożenia odwołania od decyzji udzielającej takiego pozwolenia. Zgodnie z art. 6 oraz art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1994 r. o własności lokali, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową, kierowaną przez wybrany zarząd. Jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach pomiędzy wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali, ale odnoszących się wyłącznie do nieruchomości wspólnej. W sprawach tego rodzaju interes właścicieli poszczególnych lokali chroniony jest przez wspólnotę mieszkaniową, która to występuje wówczas w postępowaniu jako strona. Powyższe nie przesądza jednak o możliwości udziału członka wspólnoty w postępowaniu, czy inaczej: że członek wspólnoty mieszkaniowej nie może samodzielnie (obok wspólnoty) występować jako strona postępowania. Przy czym, może to nastąpić tylko wówczas, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes oparty na przepisie prawa wpływającym na jego sytuację prawną. Podsumowując, w sytuacjach, dla których zastrzeżona jest kompetencja wspólnoty mieszkaniowej, za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota. Natomiast właściciel lokalu (członek wspólnoty) może wykazać swój indywidualny interes prawny w sprawach nie dotyczących nieruchomości wspólnej. Przy czym indywidualna obrona członka wspólnoty sprowadza się jednak wyłącznie do jego własnych spraw mieszkaniowych. W świetle tych unormowań, rację ma Minister twierdząc, że w postępowaniach zasadą jest, że we wszystkich sprawach za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota reprezentowana przez zarząd. Jeśli członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało utrwalone stanowisko, że przymiot strony w takiej sytuacji co do zasady przysługuje wspólnotom mieszkaniowym, a nie indywidualnie oznaczonym właścicielom poszczególnych lokali. Wskazać w tym miejscu należy na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2001 r., OPK 19/01. Opisana regulacja prawna likwiduje konieczność występowania wielu stron w sprawach dotyczących wspólnej nieruchomości, gdyż stroną w stosunkach zewnętrznych jest sama wspólnota reprezentowana przez zarząd. Niemniej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte jest również, że członek wspólnoty w pewnych przypadkach może wykazać swój indywidualny, własny interes prawny podlegający ochronie, który uzasadniać może jego udział jako strony niezależnie od czynności podejmowanych w imieniu wszystkich mieszkańców przez wspólnotę. Indywidualna obrona członka wspólnoty sprowadza się jak to określono w piśmiennictwie do jego własnych spraw mieszkaniowych (G. Bieniek, Z. Marmaj Własność lokali. Komentarz., C.H.Beck, Warszawa 2003, s. 94). Właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość swój własny interes prawny, podlegający ochronie oprzeć może o przepisy materialnoprawne. Jeśli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której występuje także wspólnota (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1999 r., IV SA 1996/97). Wyżej przedstawione stanowisko prezentowane też jest między innymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 2007 r., II OSK 1648/08; z dnia 23 stycznia 2008 r., II OSK 1912/06; z dnia 18 września 2009 r., II OSK 1417/08; z dnia 24 lutego 2009 r., II OSK 233/08; z dnia 3 czerwca 2009 r., II OSK 905/08. Przy czym wykazać swój interes skarżący będzie mógł, gdy kwestionowana decyzja dotyka jego uprawnień jako właściciela lokalu. Nie można zatem wywodzić generalnego wniosku, że we wszystkich sytuacjach i za wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota, błędem byłoby automatyczne utożsamianie interesu prawnego wspólnoty mieszkaniowej z interesem prawnym poszczególnych właścicieli lokali mieszkalnych. Skoro więc działania wspólnoty dotyczą nieruchomości wspólnej, to każdy właściciel lokalu stanowiącego, w myśl art. 2 ust. 1 powołanej ustawy, odrębną nieruchomość, może mieć swój własny interes prawny podlegający ochronie. W rozpoznawanej sprawie skarżący podniósł, że jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w P. w udziale 3/8 oraz właścicielem lokalu nr [...]. Drugi współwłaściciel Państwo P. posiadają 5/8 udziału w nieruchomości. Skarżący podniósł, że organ całkowicie pominął okoliczność, że Wspólnota Mieszkaniowa działa w warunkach konfliktu właścicielskiego i nie reprezentuje interesu skarżącego. Wskazał, że od marca 2022 r. toczy się postępowanie sądowe w trybie art. 189 kpc w Sądzie Okręgowym w P., sygn. akt [...] dotyczące ustalenia czy Wspólnota Mieszkaniowa została prawidłowo powołana. Skarżący twierdzi, że w budynku są faktycznie trzy lokale mieszkalne, a nie cztery, ponieważ Państwo P. w maju 2021 r. połączyli dwa odrębne lokale na parterze (nr [...] i nr [...]) w jeden, co zdaniem skarżącego potwierdza jeden licznik gazu, jeden licznik energii elektrycznej i jedne drzwi wejściowe z klatki schodowej. Skarżący twierdzi, że liczba lokali nie spełnia wymogów ustawy o wspólnotach mieszkaniowych, a Wspólnota została powołana bezprawnie na dziesięć miesięcy po faktycznym połączeniu lokali. W efekcie dysponując większością głosów (5/8 do 3/8), Państwo P. podejmują decyzje bez zgody skarżącego. Skarżący twierdzi, że w ten sposób "został pozbawiony realnego wpływu na decyzje dotyczące wspólnej nieruchomości przez "fliperów" działających na rynku nieruchomości, dla których lokale są towarem, a nie domem". Skarżący podniósł, że Państwo P., w przeciwieństwie do skarżącego, faktycznie nie zamieszkują w tym budynku. Skarżący podniósł ponadto, że planowana inwestycja bezpośrednio dotyka jego praw, gdyż dotyczy gruntu wspólnego, na którym ma powstać zjazd i potencjalne miejsce parkingowe. Dodatkowo skarżący podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, rozpoznając analogiczną sprawę dla tej samej nieruchomości, wydał postanowienie 6 grudnia 2023 r. nr 262/2023 o zawieszeniu postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sporu przez sąd powszechny o ważność Wspólnoty Mieszkaniowej. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego w niniejszej sprawie postąpiono odmiennie. Taka też argumentacja legła u podstaw odwołania, do której organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł przez co naruszył przepisy procesowe art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez nieprzeprowadzenie pełnych ustaleń w kwestii przymiotu strony skarżącej. Organ nie poczynił rozważań odnośnie wpływu planowanej inwestycji na własne prawo mieszkaniowe skarżącego, czy realizacja w miejskiej przestrzeni publicznej, na terenie zurbanizowanym zamierzenia budowlanego (połączenia drogowego – budowa zjazdu z drogi gminnej na posesję ul. [...]) w sytuacji prawnej skarżącego nie naruszy jego interesu prawnego jako właściciela lokalu w wielomieszkaniowym budynku położonym przy ul. [...], a jednocześnie współwłaściciela nieruchomości, na której usytuowany jest ten budynek. W takiej sytuacji co najmniej za przedwczesne uznać należało zawarte w uzasadnieniu inkryminowanej decyzji stwierdzenie co do tego, że przymiot strony w niniejszym postępowaniu posiada wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w P. W związku z tym organ odwoławczy jest zobowiązany ponownie rozważyć czy skarżącemu faktycznie nie przysługuje przymiot strony, przy czym Sąd nie przesądza o wyniku ponownego rozstrzygnięcia. Sąd jedynie wskazuje, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w sprawach z zakresu prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną, stroną postępowania jest spółdzielnia mieszkaniowa lub wspólnota mieszkaniowa. Uznanie właściciela lokalu za stronę jest wyjątkiem. Może mieć miejsce w sytuacji, gdy wykaże on, że planowana inwestycja będzie miała - w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu (zob. m.in. wyroki NSA: z dnia 15 lutego 2017 r., II OSK 671/15; z dnia 22 kwietnia 2015 r., II OSK 2266/13). Dopiero więc w sytuacji, kiedy właściciel wylegitymuje się indywidualnym interesem prawnym, odrębnym od interesu prawnego spółdzielni bądź wspólnoty mieszkaniowej, może występować w charakterze strony obok wspólnoty mieszkaniowej czy też spółdzielni mieszkaniowej. W takiej sytuacji winien on wskazać konkretną zindywidualizowaną okoliczność, która godzi w jego interes oraz przepis prawa, który upoważnia go do działania. Ponadto Sąd przypomina, że podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 kpa zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie zaś do art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dotyczy to także niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, Minister uchybił powyższym podstawowym regułom procesowym, bowiem ograniczył się wyłącznie do ogólnego stwierdzenia, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w sprawie pozwolenia z 7 maja 2025 r., gdyż skarżący nie wykazał własnego, indywidualnego interesu prawnego do udziału w postępowaniu, całkowicie pomijając argumentację skarżącego zawartą w odwołaniu. Opisane wyżej naruszenia prawa mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowały umorzeniem postępowania odwoławczego bez prawidłowego zbadania, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do takiego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że legitymacja strony w postępowaniu administracyjnym oparta jest na pojęciu interesu prawnego, który musi być własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Dopuszczając istnienie przymiotu strony właściciela lokalu niezależnie od wspólnoty ogółu mieszkańców w sposób nie budzący wątpliwości skonkretyzować należy materialnoprawną podstawę jego legitymacji, co oznacza konieczność wskazania konkretnej normy jako źródło indywidualnego interesu prawnego tego podmiotu, odrębnego od interesu właściciela lokalu jako członka wspólnoty mieszkaniowej. Czy taki interes w tym postępowaniu skarżący posiada jako współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w P. w udziale 3/8 oraz właściciel lokalu nr 4 w budynku posadowionym na tej nieruchomości, wypowie się organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi wiążące organ na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.). Uchybienie procesowe organu odwoławczego spowodowało, że Sąd nie mógł się ustosunkować do merytorycznych zarzutów skargi. Z podanych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w łącznej kwocie 225 zł, która obejmuje kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł i opłatę kancelaryjną w kwocie 25 zł za wydruk skargi. Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).