VII SA/Wa 2826/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2017 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2017 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący – A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 22 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. Wskazał, że skarżący utraci możliwość legalnego kierowania pojazdami, przez co będzie musiał zaprzestać wykonywania pracy zarobkowej. Podał, że prawo jazdy skarżącemu jest niezbędne zarówno do dojazdu do pracy, bowiem zamieszkuje z dala od miejsca jej wykonywania, jak i do wykonywania obowiązków służbowych. Ponadto, wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało koniecznością poświęcenia przez skarżącego znacznej ilości czasu i środków finansowych na udział w badaniach, do których zobowiązuje go zaskarżona decyzja. Pełnomocnik skarżącego dodał, że skarżący nie będzie miał możliwości odzyskania utraconego dochodu, ani czasu i środków poświęconych na badanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na podstawie z kolei art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zauważyć należy, że zastosowanie art. 61 § 4 p.p.s.a., a więc zmiana lub uchylenie przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, będzie miało miejsce tylko w razie zmiany okoliczności sprawy. Chodzi więc o zaistnienie nowych okoliczności albo ujawnienie dotąd nieznanych. Muszą to być bowiem takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Postępowanie wpadkowe dotyczące wniosku o zmianę lub uchylenie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności sprawy, które były podstawą zastosowania bądź nie ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. Niewątpliwie warto zaznaczyć, że w tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać Sąd do zmiany swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 27 października 2016 r. sygn. akt I OZ 1031/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W takim przypadku strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek. Dokonana przez Sąd analiza ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał zmiany okoliczności, ani nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, które pozwoliłyby na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 13 lutego 2017 r. Skarżący, uzasadniając złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, iż jej wykonanie spowoduje zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentował, że skarżący utraci możliwość legalnego kierowania pojazdami, i w konsekwencji będzie musiał zaprzestać wykonywania pracy zarobkowej. Podał, że prawo jazdy jest skarżącemu niezbędne zarówno do dojazdu do pracy, bowiem zamieszkuje z dala od miejsca jej wykonywania, jak i do wykonywania obowiązków służbowych. Ponadto, wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało koniecznością poświęcenia przez skarżącego znacznej ilości czasu i środków finansowych na udział w badaniach, do których zobowiązuje go zaskarżona decyzja. W ocenie Sądu samo wykonanie zaskarżonej decyzji nie powoduje automatycznie utraty uprawnień do kierowania pojazdami w jakimkolwiek zakresie. Poddanie się badaniu psychologicznemu ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do stanu psychicznego osób, które uporczywie naruszają przepisy prawa o ruchu drogowym. Dopiero ewentualne nieprzystąpienie przez skarżącego do badań psychologicznych albo negatywny wynik tego badania, skutkować będzie wszczęciem postępowania w przedmiocie odpowiednio zatrzymania prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), bądź cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy). Podkreślenia zatem wymaga, że zaskarżona decyzja nie pozbawia strony uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, gdyż stanowi ona jedynie o konieczności poddania się badaniom. W takiej sytuacji nie może ona spowodować skutków jakie podnosił skarżący, a związanych z pozbawieniem go dochodów z tytułu wykonywania pracy z wykorzystaniem samochodu jako jej narzędzia (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt I OZ 804/12, z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt I OZ 582/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o zmianę postanowienia z dnia 13 lutego 2017 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 4 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.