VII SA/Wa 2792/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. numer [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę

Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołania P. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") Nr [...] z dnia[...] sierpnia 2016 r., nakazującej P. S.A. (dalej: "PSE") wykonanie następujących robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia budowy odcinka linii elektroenergetycznej 400kV relacji M. – P., M. – R. (pomiędzy słupami [...] i [...]), zlokalizowanej w kolizji z budynkiem mieszkalnym położonym na działce nr ew. [...] przy ul. B.[ w miejscowości Zi., gm. S., do stanu zgodnego z przepisami - wykonanie trzech przewodów ekranizujących na odcinku pomiędzy słupem [...] i [...], umiejscowionych na wysokości 7m nad ziemią w odległości 12m, 14m i 16m od osi linii napowietrznej, zgodnie z zaleceniami ekspertyzy technicznej opracowanej przez rzeczoznawcę dr inż. M. S. w terminie 150 dni licząc od daty, gdy decyzja stanie się ostateczna - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. [...]WINB wyjaśnił, że H., M. i P. M. zwrócili się w dniu 28 października 2002r. do organu nadzoru budowlanego o zbadanie zgodności z prawem budowy linii elektroenergetycznej 400 kV w bliskiej odległości od ich budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. [...] (obecnie [...]) przy ulicy B.[ w miejscowości Z. W uzupełnieniu do powyższego wniosku złożonego w dniu 14 lipca 2003r. skarżący wnieśli o wydanie decyzji w sprawie samowoli budowlanej i "przeniesienie linii poza obręb oddziaływania ww. linii na nasz budynek". W dniu 27 maja 2003r. PINB przeprowadził kontrolę na ww. działce nr ew. [...]. W toku postępowania ustalono, że linia elektroenergetyczna 400kV relacji M. – P., M. – R., wybudowana w latach 1983 - 1984, przebiega w odległości 13 m od skrajnego narożnika budynku mieszkalnego położonego na omawianej działce. Powyższy budynek wybudowano na podstawie decyzji Naczelnika Gminy S. Nr [...] z dnia [...] lutego 1983r. o pozwoleniu na budowę. Z ustaleń PINB wynika, że w/w linia została wybudowana bez wymaganego przepisami (art. 28 Prawa budowlanego z 1974r.) pozwolenia na budowę. Inwestor nie przedstawił również pozwolenia na użytkowanie wybudowanej linii Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r. PINB nałożył na PSE obowiązek przedłożenia projektu przebudowy przedmiotowej linii na odcinku kolidującym z budynkiem mieszkalnym przy ulicy B.[ w miejscowości Z., gm. S.w oparciu o art. 56 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. Zażalenie na to postanowienie złożyły PSE, wnosząc o jego uchylenie, ale [...]WINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. PINB wydał [...] lipca 2008r. decyzję nr [...], wskazując na brak przesłanek, w rozumieniu art. 37 Prawa budowlanego z 1974r., do rozbiórki przedmiotowego fragmentu linii. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H., M. i P. M.. [...]WINB uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji, ale PSE w dniu [...] października 2008r. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009r. WSA w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 1791/08) skargę oddalił. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2009r. PINB odmówił wydania nakazu rozbiórki ww. odcinka linii elektroenergetycznej. Odwołanie od tej decyzji wnieśli M. i P. M. oraz Z. G. - pełnomocnik H. M. [...]WINB decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2010r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 673/10 oddalił skargę PSE na ww. decyzję [...]WINB. Wezwaniem z dnia 17 czerwca 2010r. PINB wystąpił do pełnomocnika PSE o zajęcie stanowiska w kwestii sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości tj. przekroczenia natężenia pola elektrycznego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. B.[...] w miejscowości Z., gm. S. Po analizie możliwości technicznych przebudowy przedmiotowej linii elektroenergetyczne) właściciel linii zdecydował się na budowę dodatkowego stanowiska słupa w przęśle [...] na działce nr ew. [...] we wsi Z.. Z uwagi na techniczne skomplikowanie inwestycji oraz brak prawa do terenu pełnomocnik PSE wnioskiem z dnia 30 stycznia 2012r. wystąpił do Starosty [...] o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zajęcie nieruchomości gruntowej nr ew. [...] w miejscowości Z., gm. S. Dlatego też postanowieniem Nr [...] z dnia [...].03.2012r. zawieszono postępowanie administracyjne w omawianej sprawie. [...]WINB w oparciu o tak oznaczony stan sprawy wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego związane są zapadłymi w sprawie wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt VII SA/Wa 1791/08, gdzie stwierdzono, iż powinnością organu jest zbadanie czy zachodzą przesłanki do rozbiórki bądź odmowy rozbiórki przedmiotowego fragmentu linii: w świetle dokonanych ustaleń, co do zgodności niniejszej inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym (...) oraz w świetle wyników badań WIOŚ z dnia 16.04.2008r., o sygn. akt. VII SA/Wa 673/10, gdzie WSA w Warszawie stwierdził, iż "tryb określony w art. 40 może być zastosowany dopiero wówczas, gdy w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ww. Prawa budowlanego, a więc nie występują przesłanki zobowiązujące organy orzekające w sprawie do wydania nakazu rozbiórki oraz o sygn. akt VII SA/Wa 874/15, gdzie wskazano, iż "brak jest związku przyczynowo skutkowego pomiędzy prowadzonym przez PINB postępowaniem legalizacyjnym a postępowaniem prowadzonym przed Starostą [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości", Z uwagi, iż linia elektroenergetyczna 400kV relacji M. – P., M. – R., wybudowana została samowolnie w latach 1983 - 1984, w sprawie zastosowano przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. (art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie poprzedzającym budowę linii, jak i w jej trakcie, realizacja tego typu obiektu budowlanego objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W zakresie lokalizacji linii zapadły decyzje: decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].03.1981r., znak: [...] zatwierdzająca plan realizacyjny przebiegu przedmiotowej linii, decyzja Nr [...] z dnia [...].06.1980r. o ustaleniu lokalizacji linii elektroenergetycznej 400 kV relacji M.-M.-P.-G., decyzja Nr [...] Naczelnika Gminy S.z dnia [...].12.1980r. zezwalająca na wejście w teren na obszar gruntów gminy S.w celu budowy linii. Niniejsze decyzje pozostają w obrocie prawnym wiążąc organy administracji publicznej. Powyższe decyzje nie zastępują jednak decyzji o pozwoleniu na budowę. Za taką decyzję nie można uznać decyzji Nr [...] z dnia [...].12.1980r., znak: [...] zezwalającej na wejście w teren na obszar gruntów wsi W., K., Z., S., I., K. i M. położonych w gminie S.w celu budowy linii energetycznej 400kV M. – P[...]. Podstawę bowiem wydania decyzji stanowiła wyłącznie ustawa z dnia 12 marca 1958r. (Dz. U. z 1974r., Nr 10, poz. 64 ze zm.) o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, a nie Prawo budowlane. PINB zastosował art. 40 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Na podstawie Krajowego Rejestru Sądowego organ I instancji ustalił, że obecnym właścicielem linii jest podmiot – P.S.A. Zdaniem [...]WINB, PINB dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. W celu ustalenia czy zachodzi przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r., PINB dokonał analizy rozstrzygnięć administracyjnych z zakresu przepisów o planowaniu przestrzennym, dotyczących budowy w/w linii. Z analizy uzyskanych dokumentów archiwalnych, w tym załączników graficznych do decyzji Nr [...] z dnia [...].VI.1980r. oraz z dnia ll.III.1981r., znak: [...] wynika, że linia elektroenergetyczna 400kV zlokalizowana została na terenie pod ten cel przeznaczonym. Dokonano porównania przebiegu trasy linii na mapie uzyskanej z PODGiK z załącznikami do decyzji z [...].III.1981r. i stwierdzono, że przebieg linii jest zgodny z warunkami tej decyzji. W oparciu o materiał zgromadzony w sprawie organ I instancji zasadnie uznał, iż nie zachodzi przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r, gdyż obiekt nie znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W sytuacji istnienia w obrocie prawnym decyzji lokalizacyjnych nie można stwierdzić, by naruszone zostały ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy S.- Uchwała nr [...] Gminnej R.z dnia [...] czerwca 1977r., który przewidywał alternatywne lokalizacje linii. Usytuowanie linii zgodne jest z ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011r. Analizując drugą z przesłanek tj. art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. [...]WIN przywołał ekspertyzę z sierpnia 2009r. dr inż. M. S., przedmiotem której jest ustalenie oddziaływania dwutorowej linii napowietrznej 400 kV na odcinku od słupa nr [...] do słupa nr [...] na teren działki o nr ew. [...] przy ulicy B.[...] w miejscowości Z., gm. S. W celu ustalenia wartości natężenia pola elektrycznego wykonano pomiary kontrolne, które wskazują, że na terenie działki występują miejsca, w których natężenie pola elektrycznego przekracza wartość dopuszczalną 1 kV/m. Obszar ten jest niewielki przede wszystkim ze względu na ekranizujące działanie budynku mieszkalnego, którego ściana usytuowana jest kilka metrów od ogrodzenia posesji. Ekspert po przeprowadzeniu pomiarów jak i obliczeń wskazał, że problemem jest występowanie na niewielkiej części działki nr [...] pola elektrycznego, którego wartości przekraczają poziom dopuszczalny 1 kV/m dla miejsc dostępnych dla ludzi (terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową), które ustalone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów ( Dz. U. nr 192 poz. 1883). Z punktu widzenia wymogów sprecyzowanych w ustawie Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r. (Dz. U. nr 62, poz. 627 z późn. zm.) sytuacja ta oznacza przekroczenie standardów jakości środowiska na części wspomnianej działki, bowiem uznać należy, że występują na niej obszary, na których wartość dopuszczalna natężenia pola elektrycznego jest przekroczona. Istnieją techniczne możliwości obniżenia natężenia pola elektrycznego na terenie działki do wartości poniżej 1 kV/m, na które zwrócił uwagę dr inż. M. S. w przedmiotowej ekspertyzie, tj. np. wymiana słupów na konstrukcje wyższe lub wykonane z innej serii niż dotychczasowe Z52 czy też zastosowanie przewodów ekranizujących, które doprowadziłyby do zawężenia obszaru pod linią, w którym natężenie pola elektrycznego przekracza dopuszczalną wartość. Ekspertyza zawiera propozycje usunięcia tego stanu. Wyżej powołana ekspertyza, jak też pomiary WIOŚ z dnia 16 kwietnia 2008r., wykazały nieznaczne przekroczenie na części działki dopuszczalnego natężania pola elektrycznego, określonego w rozporządzeniu, zgodnie z którym, na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, składowa elektryczna pola elektromagnetycznego nie może przekroczyć wartości 1 kV/m. Zmierzone wartości składowej elektrycznej, w punktach działki położonych najbliżej linii (1T, 2T, 3T, 5T), oscylują od 1, 05 kV/m do 2, 25kV/m. Przekroczenie dopuszczalnych wartości pola elektrycznego należy ocenić w kontekście art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. i ocenić czy stwarza ono niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W ocenie [...]WINB, PINB słusznie wydał nakaz doprowadzenia spornej linii energetycznej do stanu zgodnego z przepisami, gdyż wykonanie takich robót wyklucza przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. i stąd nie będzie konieczne nakazanie jej rozbiórki. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, iż zaszły przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r., celem dokonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Organ I instancji dokonał analizy przedłożonych w sprawie dokumentów, w tym ekspertyzy technicznej opracowanej przez rzeczoznawcę dr inż. M.S. i zasadnie stwierdził, iż konieczne jest nałożenie obowiązku wykonania trzech przewodów ekranizujących na odcinku pomiędzy słupem [...] i [...], umiejscowionych na wysokości 7m nad ziemią, w odległości 12m, 14m i 16m od osi linii napowietrznej, w celu zmniejszenia bądź całkowitej likwidacji przekroczenia dopuszczalnych norm. Już na marginesie [...]WINB podkreśla, że niemożliwe stało się uwzględnienie propozycji przedłożonej przez właściciela sieci przewidującej budowę dodatkowego stanowiska słupa [...] na działce nr ew. [...] lub [...], bowiem nakaz w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. nie może naruszać prawa własności osób trzecich, zaś właściciel linii nie posiada prawa do dysponowania terenem. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu [...]WINB stwierdził, że PINB zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Natomiast motywy podjętego rozstrzygnięcia zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 k.p.a. Z tą decyzją nie zgodziła się skarżący, reprezentowany przez r. pr. I. F., który pismem datowanym na 2 listopada 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: "1) naruszenie przepisu art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, polegające na pominięciu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci "Wstępnej koncepcji technicznej przebudowy linii 400 kV M.-P., R.w sekcji sł. 251-255", opracowanej przez E. SA oraz pomiarów wykonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w 2008 r. (nr [...]) oraz oparcie rozstrzygnięcia na prywatnej ekspertyzie dr. inż. M. S., bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego pomimo tego, że w sprawie niezbędne były wiadomości specjalne, 2) naruszenie przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, polegający na zaniechaniu odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego, co doprowadziło do niewyjaśnienia przez Organ podstaw zastosowania przepisów art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. i do błędnego przyjęcia, że w sprawie powinien być zastosowany przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., podczas, gdy dla zastosowania tego przepisu w pierwszej kolejności koniecznym jest wykluczenie możliwości zastosowania przepisu art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (dalej jako Prawo budowlane z 1974 r.), 3) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo jej wadliwości, opisanej szczegółowo w uzasadnieniu zarzutów 1) i 2) niniejszej skargi oraz przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo zaistnienia przesłanek opisanych w tym przepisie". Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB, zasądzenie kosztów i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Uzasadniając skargę, skarżący wyjaśnił, że obie decyzje zostały wydane w oparciu o fragmentarycznie wybrany materiał dowodowy. Organy obu instancji oparły się na jednym z dokumentów prywatnych w postaci ekspertyzy dr. inż. M. S., bez rozważenia wniosków wynikających z innych dowodów dotyczących tych samych okoliczności, i bez wyjaśnienia rozbieżności w treści tych dokumentów prywatnych. Wobec wykluczających się w wzajemnie wniosków z dokumentów zebranych w sprawie, weryfikacja istnienia oddziaływania pola elektromagnetycznego linii 400 kV na nieruchomość skarżącego i możliwego ograniczenia jego wpływu wymagały sięgnięcia do wiadomości specjalnych. Organy obu instancji pominęły dowody w postaci "Wstępnej koncepcji technicznej przebudowy linii 400 kV M.-P., R. M.w sekcji sł. [...]", opracowanej przez E.SA oraz pomiarów wykonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w 2008 r. (nr [...]). W uzasadnieniu obu decyzji brak jest, zdaniem skarżącego, wskazań co do oceny wiarygodności i mocy dowodowej tych dowodów. Nie ma zatem podstaw dla przyjęcia, że organy administracji uznały powyższe dowody za niewiarygodne lub nieprzydatne w sprawie. Skarżący podkreślił, że analiza dr. inż. M. S., na której oparł swoje rozstrzygnięcie organ została wykonana na zlecenie uczestnika postępowania – PSE. Nie powinna być traktowana jako opinia biegłego. Wskazane tam rozwiązanie, polegające na budowie przewodów ekranujących, było rozważane również w ww. opracowaniu sporządzonym przez E.SA. Możliwość taka została tam przedstawiona jako wariant 4, który jednak został odrzucony, ponieważ rozwiązanie to miało nie zapewniać skutecznego zmniejszenia wartości natężenia pola na działce nr [...]. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w sprawie niezbędne są wiadomości specjalne, to przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest obowiązkowe. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, iż dokument nie jest ani jedynym, ani najważniejszym dowodem w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na brzmienie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. trzeba przyjąć, iż to na organach prowadzących postępowanie ciąży obowiązek dopuszczenia i przeprowadzenia potrzebnych dowodów z urzędu wówczas, kiedy strony same o to nie wnoszą. W przedmiotowej sprawie dowodem, którego konieczność przeprowadzenia wydaje się nieomal oczywista, jest opinia biegłego. Podstawę do przeprowadzenia takiego dowodu stanowi art. 84 § 1 k.p.a., w myśl którego gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Przepis ten co prawda posługuje się sformułowaniem "może", jednak w konkretnych wypadkach przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest obowiązkiem organu. W sytuacji, kiedy organy pomocy społecznej nie dały wiary twierdzeniom skarżącej odnośnie daty powstania choroby, nie powinny były poprzestać na stwierdzeniu braku stosownych dowodów z dokumentów. W przedmiotowej sprawie nie doszło jednak do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak w postępowaniu odwoławczym. Ekspertyza dr. inż. M. S. stanowi jedynie dokument prywatny, a nie opinię biegłego w rozumieniu przepisu art. 84 § 1 k.p.a. Organ administracji nie dysponuje wiadomościami specjalnymi i nie jest w stanie samodzielnie dokonać zweryfikować prawidłowości dokumentów prywatnych, z których wynika różna ocena skuteczności wybranego sposobu ograniczenia oddziaływania pola elektromagnetycznego. W takim przypadku, organ administracji powinien zlecić ocenę spornej kwestii biegłemu, który - w oparciu o rozważane warianty oraz wiedzę własną - powinien wskazać możliwe rozwiązanie. Odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na wniosek strony może nastąpić jedynie, gdy zachodzą przesłanki wskazane w art. 78 § 2 k.p.a. Ekspertyza inż. S. nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, a to na skutek upływu wielu lat od kiedy została wykonana, tj. od 2009 r. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z powyższego przepisu wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związany z określoną sprawą. Z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. W odwołaniu z 19 sierpnia 2016 r. skarżący zawarł szereg zarzutów do decyzji PINB z [...] sierpnia 2016 r., jednak nie zostały one szczegółowo ocenione przez organ odwoławczy, zaś stwierdzenie, że PINB podjął wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z przepisami k.p.a. jest nieprawidłowe. Organ w toku postępowania odwoławczego winien odnieść się nie tylko do rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji, ale także zarzutów zawartych w odwołaniu. Sporządzanie uzasadnienia jest silnie powiązane z realizacją zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Na pierwszy plan wysuwa się, wyrażona w art. 11 k.p.a., zasada przekonywania zgodnie z którą organ administracji publicznej obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Niewątpliwe zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre aspekty sprawy lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy lub podniesionych przez stronę zarzutów. Powyższe stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ administracji jest bowiem zobowiązany do odniesienia się do wszelkich zarzutów i argumentów strony postępowania. Obszernie w powyższym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lutego 2014 r. w sprawie II GSK 1882/12: Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania. Nie ustosunkowanie się do zarzutów narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z tym, że odniesienie się do zarzutów nie może mieć charakteru "sygnalnego". Obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań. Uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno pozwalać organowi odwoławczemu i sądowi administracyjnemu na sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie prawne powinno być wywodem prawniczym, którego celem jest wykazanie, że przyjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego, logicznego procesu stosowania normy materialnej w danej sytuacji faktycznej. Chodzi o umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wykazanie związku między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Organ nie wyjaśnił podstaw zastosowania art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W zaskarżonej decyzji przyjęto, ze wykonanie wskazanych robót doprowadzi do usunięcia negatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego na przedmiotową nieruchomość, co - w ocenie organu - przemawiało za wydaniem decyzji na podstawie przepisu art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ nieprawidłowo ocenił relację między przepisami art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego 1974 r. W zaskarżonej decyzji wskazano bowiem, że wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie linii energetycznej do stanu zgodnego z prawem wyklucza możliwość zastosowania przepisu art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Tymczasem, to dopiero przesądzenie, że przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie znajduje zastosowania, pozwala na rozważenie stosowania przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Wynika to z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., który wskazuje, że może być on stosowany, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w przepisie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Przedmiotowa linia elektroenergetyczna została wybudowana, jak wynika z ustaleń PINB, w latach 1983-1984. Pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na omawianej nieruchomości zostało wydane 16 lutego 1983 r., zatem przed powstaniem linii elektroenergetyczne). Plan przestrzennego zagospodarowania z 1974 r. przewidywał strefę ochronną dla linii elektroenergetycznej, jednak strefa ta nie została zachowana przy jej budowie. Kwestia ta nie została rozważona przez organ w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, obecny przebieg na mapie gminnej, która jest załącznikiem do planu z 1974 r. został dorysowany flamastrem i nie sposób ustalić, czy taka treść mapy istniała on momentu wprowadzenia tego planu, czy też została ona naniesiona w okresie późniejszym. Obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wprowadzony uchwałą Nr [...]z dnia [...] czerwca 2011r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. przewiduje strefę oddziaływania linii 400 kV wynoszącą 80 m (po 40 m od osi linii) i określa szczegółowe regulacje dotyczące tego pasa w § 12 ust. 1 tej uchwały. W decyzji organu pierwszej instancji ustalono, że linia znajduje się w odległości 13 m od narożnika budynku, licząc od skrajnego jej przewodu. W zaskarżonej decyzji nie rozważono czy powyższa kwestia dotycząca zachowania odległości strefy ochronnej w świetle aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na przyjęcie, że została spełniona przesłanka określona w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Ustalenie kwestii spełnienia przesłanki z przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. zostało poczynione w oparciu o niekompletny i niewszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Wykonane prace nie mają bowiem zlikwidować przesłanki określonej w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - tego przepisu organy obu instancji nie stosowały. Obie decyzje wydano na podstawie przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., organ odwoławczy może wydać decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Wydanie takiej decyzji przez organ odwoławczy oznacza, że uznaje on decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową. Organ błędnie utrzymał w mocy uprzednią decyzję w sprawie nakazania PSE wykonania wskazanych robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia budowy odcinka linii elektroenergetycznej 400 kV relacji M., M.-R. do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie trzech przewodów ekranujących, zgodnie z zaleceniami ekspertyzy technicznej opracowanej przez rzeczoznawcę dr. inż. M. S. Wobec wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, nieprawidłowo organ utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] sierpnia 2016 r., pomimo obowiązku uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Powyższe stanowi o naruszeniu przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...]WINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, ze tut. Sąd orzekając w sprawie ze skargi P. M., związany jest oceną prawną, dokonaną przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 673/10. Taką oceną związany był również organ nadzoru budowlanego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W ww. wyroku WSA w Warszawie ocenił, że nakaz rozbiórki powinien być orzekany tylko wtedy, gdy jest on konieczny w konkretnym stanie faktycznym. O konieczności tej zaś decyduje uznanie, iż brak jest możliwości usunięcia powołanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - ustawy z dnia 24 października 1974 r. wad, w trybie określonym w art. 40 tej ustawy. W tym zakresie Sąd przywołał pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 17 kwietnia 1989 r. ONSA 1989 z. 1 poz. 38). Również w ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, orzeczenie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego traktowane być powinno, jako ostateczność i stosowane wówczas, gdy nie ma możliwości sanowania wadliwości dokonanej budowy. Rozstrzyganie organu powinno następować ad casum, czyli uwzględniać stan faktyczny sprawy, zakres i przedmiot inwestycji oraz skalę naruszeń, do których wykonanie inwestycji doprowadziło. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ nadzoru budowlanego prawidłowo ustalił, na czym polega negatywne oddziaływanie linii elektroenergetycznej 400kV relacji M. – P., M. – R. i że skutki tego oddziaływania można usunąć. Z ustaleń organu wynika, że na terenie działki o nr ew. [...] przy ulicy B.[...] w miejscowości Z., gm. S.występują miejsca, w których natężenie pola elektrycznego przekracza wartość dopuszczalną 1 kV/m, a wartość taka przekracza poziom dopuszczalny 1 kV/m dla miejsc dostępnych dla ludzi, lecz obszar ten jest niewielki (ekranizujące działanie budynku mieszkalnego, którego ściana usytuowana jest kilka metrów od ogrodzenia posesji). W związku z takimi ustaleniami niezbędnym stało się rozważenie sposobu usunięcia negatywnych skutków przekroczenie dozwolonego natężenia, odczuwalnego na nieruchomości skarżącego. Jeżeli do określenia sposobu uchylenia skutków negatywnego oddziaływania linii energetycznej nie wystarcza wiedza posiadana przez organ nadzoru budowlanego, powinien on w tym zakresie posłużyć się wiedzą specjalistyczną podmiotu, dysponującego taką wiedzą. Może tego dokonać na dwa, prawem dopuszczalne sposoby: zwracając się bezpośrednio do biegłego w trybie art. 84 § 1k.p.a. lub – jak stało się w sprawie niniejszej – nakładając na stronę obowiązek dostarczenia niezbędnej ekspertyzy (w tym wypadku, na podstawie art. 56 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że ekspertyza sporządzona w trybie art. 56 ust. 1 Pr. bud. z 1974 r. ma walor opinii biegłego i nie jest – jak stwierdza to pełnomocnik skarżącego – dokumentem prywatnym, sporządzonym przez stronę we własnym zakresie i na własne potrzeby. W postanowieniu z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], którym PINB zlecił PSE wykonanie ekspertyzy technicznej w zakresie oddziaływania wybudowanej linii energetycznej, organ nakazał opracowanie ekspertyzy przez rzeczoznawcę odpowiedniej specjalizacji. Na podstawie tego nakazu administracyjnego, PSE zleciły, a następnie otrzymały ekspertyzę datowaną na sierpień 2009 r., sporządzona przez dr inż. M. S., rzeczoznawcę i jednocześnie biegłego z listy ówczesnego Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz z listy Wojewody [...] w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem i w dziedzinie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Ta ekspertyza ma więc niewątpliwie walor opinii biegłego, a nie dokumentu prywatnego. Nie ma bowiem znaczenia, czy zasięgnięcie wiedzy specjalistycznej biegłego z listy następuje w wyniku zwrócenia się bezpośrednio przez organ, czy też w wykonaniu zobowiązania tego organu, przez stronę. Znaczenie ma wiedza specjalistyczny w danej dziedzinie, przymiot biegłego (rzeczoznawcy) sporządzającego opinię i charakter opinii, uwzględniający wskazane przez organ elementy istotne, jak również wskazujący możliwe sposoby postępowania z uzasadnieniem. Biegły S. sporządził swoją opinię w sposób wyczerpujący, wysnuwając wnioski w sposób uzasadniony nie tylko własną wiedzą specjalistyczną, badaniami, ale również powołanymi przepisami prawa. Przedstawił 4 warianty usunięcia negatywnych skutków oddziaływania przedmiotowej linii na działkę skarżącego, omawiając wady i zalety każdej z propozycji. W wyniku dokonanej oceny, biegły doszedł do przekonania, że zastosowanie ekranujących przewodów wyeliminuje szkodliwy wpływa linii elektroenergetycznej na nieruchomość skarżącego. Przekonanie takie również uzasadnił. Rzeczywiście, na co zwraca uwagę skarżący, w aktach sprawy znajduje się "Wstępna koncepcja techniczna przebudowy linii 400 kV M. – P., R. – M." E.(bez daty), licząca 2 strony tekstu i 2 mapki. Z tej koncepcji (wstępnej) nie wynika jednakże w żaden przekonywujący sposób (a więc: uzasadniony), dlaczego autor odrzuca koncepcję przewodów ekranujących, poza lakonicznym stwierdzeniem, że "nie zapewnia skutecznego zmniejszenia wartości natężenia". Koncepcja nie zawiera podpisu, nie sposób wiec zweryfikować kompetencje autora. Tak lakonicznego dokumentu, bez dokonanych w nim rozważań merytorycznych, wyników pomiarów na gruncie i ich analizy, bez określenia kwalifikacji autora nie sposób poczytać, jako opinii biegłego. Co więcej, z akt sprawy nie wynika w żadnej mierze, aby owa "wstępna koncepcja" była zlecona bezpośrednio lub pośrednio przez organ. Czynienie przez skarżącego zarzutu, że organ przy rozstrzyganiu kwestii sposobu usunięcia negatywnego wpływu linii elektroenergetycznej bierze pod uwagę zalecenia biegłego, a nie nieuzasadnione i w żaden sposób niepoddające się kontroli wnioski z pisma E. jest więc bezpodstawne. Należy wyraźnie podkreślić, że w toku tak długotrwałego postępowania skarżący miał prawo żądać dopuszczenia dowodu z opinii (również innego) biegłego, na wskazywane przez siebie okoliczności; również biorąc pod uwagę czyniony zarzut nieaktualności opinii inż. S. Z prawa tego nie skorzystał; trudno więc uznać, że organ uznający opinię inż. S. za rzetelną i prawidłową oraz aktualną na dzień orzekania nie zlecił kolejnej opinii, niejako "za" skarżącego. Nie jest obowiązkiem organu, jeżeli nie widzi takiej potrzeby, mnożenie w sprawie opinii biegłych, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że sprawa trwa ponad 15 lat. Skarżący nie może więc przenosić odpowiedzialności na organ za własne zaniechania w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że organ nie miał podstaw do przypuszczenia, że opinia inż. S. nie jest poprawna. Organ nie pominął – wbrew twierdzeniu skarżącego – wyników pomiarów Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 16 kwietnia 2008 r., ale wręcz wprost je uwzględnił. To właśnie bowiem te wyniki pomiarów stały się przyczyną wydania przez PINB ww. postanowienia nr [...] z dnia [...]listopada 2008 r., nakazującej PSE wykonanie ekspertyzy (patrz: uzasadnienie postanowienia). Skoro w wyniku ustaleń WIOŚ sporządzona została opinia biegłego, również w zakresie oddziaływania na środowisko, to słusznie organ przyjmuje za punkt odniesienia w dalszych orzeczeniach wyniki tejże opinii, aczkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołuje również fakt dokonania własnych ustaleń przez WIOŚ. Z ww. przyczyn organ nie naruszył art. 84, 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wszelkie, niezbędne dowody zostały przeprowadzone i należycie rozważone, w sposób zmierzający do ustalenia prawdy obiektywnej. Nie został również naruszony art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ani art. 8 i 11 k.p.a. Decyzja organów obu instancji zawiera prawidłowo wskazaną podstawę prawną oraz pozostałe, wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. elementy, zaś jej uzasadnienie zarówno prawne, jak i faktyczne jest poprawne. Przypomnieć należy, że w zakresie orzekania organa obu instancji związane były (art. 153 p.p.s.a.) oceną prawna, dokonaną przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 673/10. Dlatego też oba organa musiały uwzględnić dokonaną przez ten Sąd ocenę zakresu stosowania i wzajemnego wpływu art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 40 Pr. bud. z 1974 r., co też uczyniły. Skarżący nie uzasadnił, na czym w rzeczywistości polegać ma naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Podnosząc natomiast zarzut "nieustosunkowania się do zarzutów z odwołania" pełnomocnik skarżącego nie zauważa, że organ II instancji do wszystkich zarzutów odwołującego się odniósł. Zarzuty te dotyczyły naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., art. 84 k.p.a., art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, s. 3 – 6 uzasadnienia odnoszą się do podnoszonych przez skarżącego kwestii prawidłowości stosowania art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 40 Pr. bud. z 1974 r., i w sposób właściwy uwzględniają dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. Można natomiast odnieść wrażenie, że pełnomocnik skarżącego, podnosząc te zarzuty w skardze, nie dostrzegł, że uzasadnienie odwołania P. M. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie jest tożsame z podniesionymi zarzutami. Organ w sposób pełny odniósł się do kwestii podnoszonych w uzasadnieniu odwołania, ale nie pominął żadnego z zarzutów (vide s. 6 uzasadnienia), tylko odniósł się do nich w sposób adekwatny do uzasadnienia odwołania. Wbrew twierdzeniu skarżącego, organ odniósł się do kwestii zgodności przebiegu linii z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S.z 2011 r. – uczynił to na s. 5 uzasadnienia, akapit 3 – ustalając zgodność przebiegu linii z miejscowym planem. Nie zasługiwał wiec na uznanie również zarzut skarżącego o naruszeniu przez organ art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Jeżeli decyzja organu I instancji jest prawidłowa, to organ II instancji prawidłowo utrzymuje ją w mocy, stosując dyspozycję art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Zastosowanie innej podstawy prawnej byłoby w takim wypadku błędem. W szczególności, w stanie niniejszej sprawy nie zachodziły przesłanki zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., gdyż nie było potrzeby uchylenie decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że zaskarżona decyzja zmierza w rezultacie do ochrony uzasadnionego interesu skarżącego, a nie PSE. Zakres i sposób tej ochrony wynika z opinii biegłego, do kwalifikacji którego tut. Sąd zastrzeżeń mieć nie może. Skarżący nie wykazał w trakcie postępowania (od czasu wydania opinii inż. Szuby) potrzeby sporządzenie nowej opinii, zaś wyspecjalizowany w nadzorze budowlanym organ potrzeby takiej nie dostrzegł. Skoro więc cel, w jakim zaskarżona decyzja została wydana, może być po 15 latach postępowania w sposób zgodny z prawem osiągnięty, a skarżący wreszcie uzyska ochronę przed negatywnym skutkiem oddziaływania linii elektroenergetycznej (nawet, jeżeli ów skutek negatywny dotyczy tylko niewielkiej części nieruchomości skarżącego) to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuty skargi – jako niezasadne w stanie zawisłej przed Sądem sprawy – nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa został rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 2 p.p.s.a.