VII SA/Wa 2788/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

D. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] nakazującą skarżącemu dokonanie całkowitej rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe znajdującego się na działkach nr ewid. [...] położonych w miejscowości S., gmina D. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji mogłoby spowodować znaczne szkody finansowe dla skarżącego oraz ponadto spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącego dokonanie rozbiórki obiektywnie wywołuje trwały i praktycznie niemożliwy do odwrócenia skutek. Jednocześnie skarżący w złożonej skardze wskazał, że "zbiornik na nieczystości ciekłe (...) został po przeprowadzonej kontroli całkowicie rozebrany". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a. – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (a więc również decyzji wydanych w pierwszej instancji postępowania administracyjnego). Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności w orzecznictwie i doktrynie postrzegana jest jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie strony ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 435/13, z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 451/12; z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt I OZ 625/11 oraz z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 410/10 – dostępne w CBOSA). Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że w skardze zostało zawarte stwierdzenie, cyt.: "Według oświadczenia inwestora (tj. skarżącego) zbiornik na nieczystości ciekłe znajdujący się na dz. ew. [...] położonych w miejscowości S gm. D. został po przeprowadzonej kontroli całkowicie rozebrany". Dalej zostało wskazane cyt.: "W związku z faktem, że przedmiot postępowania na tym etapie przestał istnieć wniosek o uchylenie w trybie autokasacyjnym zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jest zasadny." Wobec powyższego w sytuacji przeprowadzenia przez skarżącego rozbiórki zbiornika na nieczystości ciekłe znajdującego się na działkach [...] położonych w miejscowości S., czyli wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek o wstrzymanie jej wykonania jest bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.