VII SA/Wa 2782/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ś. – D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r.

Skarżąca B. Ś. – D. wraz ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r., znak [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] , mocą której organ ten odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nakazującej rozbiórkę części budynku gospodarczego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r. Strona skarżąca nie podała uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony i to z kilku przyczyn. Po pierwsze z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61. Z przepisu tego wynika więc, że wstrzymanie wykonania decyzji/postanowienia może nastąpić tylko na wniosek skarżącego (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a ponadto, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonej decyzji. Dopiero, w razie gdy są podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w innym postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, jeżeli skarżący złoży wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu i są podstawy do jego wstrzymania. Inaczej mówiąc nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżącej, sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji wydanej w tym innym postępowaniu, a jednocześnie nie dopatrzy się podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1227/05). Wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżąca objęła wyłącznie decyzję organów wydane w trybie zwykłym tj. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nakazującą rozbiórkę części budynku gospodarczego. Przedmiotowy wniosek nie dotyczy zatem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji tj. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru z dnia [...] października 2017 r. Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na równoczesne niezłożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po drugie - z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 ww. ustawy wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. Brak uzasadnienia wniosku powinien skutkować jego nieuwzględnieniem. Takie stanowisko prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny (por. OZ 741/04 niepubl., II OZ 962/05 niepubl.). W niniejszej sprawie strona nie wskazała argumentów odnoszących się do ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a Sąd z urzędu nie dopatrzył się, jakie trudne do odwrócenia skutki lub jaka szkoda może wystąpić w związku z odmową stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę dobudowanej części budynku. Co do zasady decyzje w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji nie wywołują skutków opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż nie powodują, że na stronę został nałożony obowiązek podlegający wykonaniu, a którego następstwa mogłyby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. I w końcu - po trzecie - w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż na gruncie wskazanego art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa - tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków - i przedmiotowa, a więc tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (zob. postanowienia NSA: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13 [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7). Stąd ochroną tymczasową można objąć zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym, zawsze jednak i tylko w granicach stosunku administracyjno-prawnego wyznaczającego daną sprawę administracyjną. W ocenie Sądu, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. i decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r., której wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie spełnia tego warunku. Istnienia ww. zależności nie sposób stwierdzić między toczącym się postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, a postępowaniem dotyczącym nakazu rozbiórki, z uwagi na brak tożsamości przedmiotowej tych spraw, a w konsekwencji również brak identyczności ich podstaw prawnych. Tym samym decyzja o nakazie rozbiórki nie może być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wyklucza zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. Celem postępowania dotyczącego nakazu rozbiórki jest w szczególności, zbadanie przez organ legalności działań inwestora i nałożenie obowiązku określonego postępowania w sytuacji naruszenia przepisów prawa podczas prowadzenia budowy. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ tej kwestii w ogóle nie badał, poprzestając na ocenie ewentualnych kwalifikowanych wad prawnych badanej decyzji. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. i decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nie może być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wyklucza zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w analizowanym przypadku (zob. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 464/15). Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.