VII SA/Wa 277/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A.K. i E.K. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia i rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz A.K. i E.K. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej jako: "organ odwoławczy", "Minister") zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] po rozpoznaniu odwołania A.K. i E. K. od decyzji od decyzji Wojewody [...](dalej jako "Wojewoda", "organ I Instancji") z dnia [...] października 2020 r. nr [...] odmawiającej umorzenia w całości, umarzającej w części oraz rozkładającej na raty pozostałą do spłaty część opłaty legalizacyjnej, ustalonej w wysokości [...] zł postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. (dalej jako "PINB w [...]") z dnia [...]lutego 2019 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody . Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako "p.b.") w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm., dalej jako "o.p."). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. postanowieniem z dnia 19 lutego 2019 r., znak: [...] ustalił A.K. i E. K. (dalej jako "wnioskodawcy", "skarżący") opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000,00 zł z tytułu rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości [...] Skarżący wnieśli odwołanie od ww. postanowienia i w dniu [...] kwietnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie PINB w części dotyczącej współczynnika kategorii obiektu, a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Następnie w dniu 11 grudnia 2019 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 424/19, oddalono skargę skarżących złożoną na ww. postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Pismem z dnia [...] marca 2020 r. skarżący wnieśli o udzielenie ulgi w spłacie ww. należności, tj. o umorzenie w całości lub części bądź rozłożenie na raty (po 1.000,00 zł miesięcznie, płatnych do 15 dnia każdego miesiąca) ww. opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu pisma wnioskodawcy wskazali, że nie są w stanie jednorazowo zapłacić ustalonej kwoty ze względu na swoją trudną sytuację materialną. Przedstawili wysokość osiąganych dochodów i ponoszonych kosztów. Ponadto wyjaśnili, że rozumieją konieczność poniesienia konsekwencji związanych z dokonaniem rozbudowy domu niezgodnie z prawem budowlanym. Złożenie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności jest próbą wyjścia z sytuacji bez nadmiernych konsekwencji. Do wniosku załączono zszereg dokumentów, które dołączone zostały do akt sprawy. Pismem z dnia [...]maja 2020 r. Wojewoda wezwał wnioskodawców do wypełnienia oświadczenia o stanie finansowym i majątkowym oraz do przedłożenia dodatkowych dokumentów potwierdzających sytuację materialną, a także zwrócił się do Wójta Gminy [...]o udzielenie informacji dotyczących sytuacji rodzinnej, materialnej i mieszkaniowej rodziny wnioskodawców. Skarżący w dniach 10 i 12 czerwca 2020 r. w odpowiedzi na pismo organu I instancji, przedłożyli żądane dokumenty, które dołączone zostały do akt sprawy. W dniu [...]września 2020 r. pracownicy organu I instancji stawili się w miejscu zamieszkania skarżących i dokonali oględzin. Z powyższej czynności sporządzono protokół. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2020 r., na podstawie art. 67a §1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 49c p.b.,: 1. odmówił umorzenia ww. opłaty legalizacyjnej w całości 2. umorzył należność w części, tj. w kwocie 10.000 zł 3. kwotę 40.000 zł powiększoną o kwotę opłaty prolongacyjnej w wysokości 9.545 zł (łącznie: 49.545 zł) rozłożył na 142 raty miesięczne, płatne zgodnie z harmonogramem spłaty rat załączonym do decyzji. W obszernym uzasadnieniu decyzji Wojewoda szczegółowo zanalizował sytuację rodzinną, majątkową i finansową wnioskodawców. Organ wskazał, E. K. lat [...] prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną A.K., lat[...] oraz synem H. K., lat [...], uczniem klasy II Technikum [...]-[...]o w [...] który na okres nauki mieszka w bursie szkolnej. Państwo K. uzyskują wynagrodzenie z umowy o pracę, A. K. pracuje na cały etat. natomiast E.K. na [...] etatu. Wnioskodawcy mieszkają w domu własnościowym o powierzchni [...] składającym się trzech pokoi, pokoju z aneksem kuchennym oraz łazienki. Ponadto skarżący posiadają gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha, tj. [...] przeliczeniowego. E. K. wykazał w oświadczeniu o sytuacji finansowej i materialnej, że jest właścicielem: samochodu osobowego Alfa Romeo, rok prod. 2005 oraz samochodu osobowego Fiat Doblo, rok prod. 2007. Z informacji uzyskanej z CEPiK wynika, że E. K. oprócz ww. pojazdów jest również właścicielem motoroweru Simson rok prod. 1982 oraz samochodu osobowego Nissan Primera, rok prod. 2000. Z wyjaśnień uzyskanych od wnioskodawców wynika, że motorower oraz samochód osobowy Nissan Primera są jedynie zarejestrowane na E. K. a użytkowane są przez syna i skarżący nie ponosi żadnych opłat związanych z ich posiadaniem. Na podstawie przedłożonych dokumentów sporządzono kalkulację dochodów i wydatków miesięcznych. Obecnie łączny dochód w rodzinie wynosi 2.580,87 zł miesięcznie, a łączna kwota wydatków to 2.521,83 zł miesięcznie. Określono, że po odliczeniu kosztów utrzymania skarżącym do dyspozycji pozostaje 59,04 zł miesięcznie. Organ wskazał, że ww. wyliczenia różnią się od kalkulacji przedstawionej w toku postępowania administracyjnego, gdyż uaktualniono pozycję wynagrodzenia netto E.K. oraz pozycję wydatków na wodę kanalizację i śmieci, a także wzięto pod uwagę fakt, że skarżący otrzymują już finansowe wsparcie od córki, która pokrywa koszty związane z opłatami za TV, telefon i Internet w kwocie 153 zł oraz finansuje 2-3 razy w miesiącu zakupy spożywcze na łączną kwotę od 200 zł do 300 zł. Wnioskodawcy posiadają jedno zobowiązanie finansowe, które zgodnie z oświadczeniem finansowym i majątkowym obciąża domowy budżet na kwotę 530 zł, a ostatnia rata jest wymagalna w marcu 2024 r. Skarżący nie posiadają lokat bankowych ani papierów wartościowych. W ww. oświadczeniu Wnioskodawcy wskazali, że na rachunku bakowym posiadają środki w wysokości 4,000,00 zł. Wojewoda wskazał, że skarżący we wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej oraz złożonym oświadczeniu poinformowali o swoim wieku przedemerytalnym (56 lat skarżąca i 55 lat skarżący) oraz złym stanie zdrowia E. K. tj. cukrzyca, nadciśnienie. Wskazali, że stan zdrowia E. K. uniemożliwia podjęcie pracy na cały etat, jednak na potwierdzenie tego przedstawili jedynie zaświadczenie od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Organ I instancji ocenił, że rozbiórka dobudowanej części budynku mieszkalnego przyczyni się do pogorszenia i tak już trudnej sytuacji finansowo-bytowej wnioskodawców. Orzeczenie w niniejszej sprawie dotyczące rozbiórki dobudowanej części budynku mieszkalnego będzie generowała koszty, które dodatkowo obciążą wnioskodawców i poza doprowadzeniem sytuacji do stanu zgodnego z prawem, może to przynieść więcej strat niż zysków, zarówno z punktu widzenia indywidualnego, jak i społecznego. Częściowe umorzenie opłaty legalizacyjnej bezpośrednio przyczynia się do poprawy warunków finansowo-ekonomicznych skarżących. Państwo prowadząc politykę społeczną i ekonomiczną, jest zobowiązane do uwzględnienia dobra rodziny. Jednym z przejawów tej polityki jest pomoc ze strony władz publicznych udzielania rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie Wojewody sytuacja finansowa skarżących jest trudna z uwagi na fakt, że znaczną cześć domowego budżetu muszą przeznaczać na koszty nauki i pobytu w bursie szkolnej syna H. - comiesięczny koszt to ok 500,00 zł. Ponadto uzyskiwany stały dochód na członka rodziny jest znacznie mniejszy niż minimum socjalne ustalone przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych (na I kwartał 2020 r.), który wynosi 1.036,82 zł na osobę miesięcznie. Dochód w prowadzonym przez skarżących gospodarstwie domowym wynosi 860,29 zł na osobę, tj. o ok 176,53 zł mniej. Wobec powyższego w ocenie Wojewody [...] umorzenie opłaty legalizacyjnej w wysokości 10.000,00 zł, tj. 20% A.K. i E.K. jest uzasadnione z punktu widzenia przesłanki ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego. Skarżący przy udzielonej pomocy są w stanie ponieść spłatę pozostałej należności w wysokości 40.000,00 zł poprzez spłatę we wskazanych ratach, tj. w wysokości 349,00 zł - 350,00 zł miesięcznie. Natomiast według Wojewody umorzenie w całości należności stanowiłoby wyraz szczególnego uprzywilejowania, które nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Przy czym stabilna sytuacja finansowa to nie sytuacja stała, niezmieniająca się, lecz taka, która w jakiejś perspektywie czasowej, daje się przewidzieć, tzn. pomijając stany nadzwyczaj (siła wyższa), można oszacować stronę dochodową i wydatkową. W ocenie organu I instancji występujące u skarżących schorzenia o charakterze przewlekłym, tj. cukrzyca, nadciśnienie, należą do schorzeń występujących powszechnie i trudno uznać, aby były one szczególnie zaawansowane lub ich przebieg uniemożliwiał normalne funkcjonowanie. Skarżący nie przedstawili orzeczeń lekarskich, z których wynikałoby, że E. K. może pracować jedynie na część etatu. Zatem jego decyzja o pracy na [...] etatu jest świadomą rezygnacją z możliwości uzyskiwania większego dochodu. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie każda choroba, nawet ciężka, może być podstawą do zastosowania ulg. Ponadto skarżący oświadczyli, że na ochronę zdrowia przeznaczają miesięcznie ok 100,00 zł, nie przedstawili żadnych dowodów świadczących o konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne, natomiast wydatki na leki ponoszone są przez znaczną część społeczeństwa Ponadto Wojewoda podniósł, że skarżący posiadają majątek w postaci gruntów rolnych o powierzchni 4,9347 ha oraz samochodów osobowych. Średnie ceny gruntów w Wielkopolsce za 1 ha użytków rolnych wynoszą ok 60.000 zł, natomiast suma wartości rynkowej posiadanych pojazdów (bez motoroweru) wynosi ok 20 tys. zł. Odnosząc się do wniosku o rozłożenia na raty pozostałej do zapłaty części opłaty legalizacyjnej w kwocie 40.000 zł, organ I instancji organ stwierdził, że wnioskodawcy nie są w stanie zapłacić jednorazowo kwoty 40.000,00 zł opłaty legalizacyjnej. Zatem zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika", która uzasadnia przyznanie ulgi w spłacie należności, tj. rozłożeniu na raty kwoty 40.000,00 zł wynikającej z opłaty legalizacyjnej. Wysokość rat została ustalona z zgodnie z prośbą wnioskodawców wskazaną podczas przeprowadzanych oględzin. Wojewoda podkreślił, że w przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej i negatywnego zakończenia procedury legalizacji, zostanie wydana decyzja o rozbiórce dobudowanej części budynku mieszkalnego, a w przypadku niewykonania obowiązku zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Częściowe umorzenie i rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej bezpośrednio przyczynia się do poprawy warunków mieszkaniowych skarżących. Od tej decyzji A. K .i E.K. wnieśli odwołanie, zaskarżając ww. decyzję w części dotyczącej odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości oraz w części nakładającą na skarżących opłatę prolongacyjną w kwocie 9.454,00 zł.. Skarżący w odwołaniu zarzucili decyzji I instancji: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez uznanie, że umorzenie części kwoty opłaty legalizacyjnej a następnie naliczenie opłaty prolongacyjnej jest zgodne z ważnym interesem podatnika, podczas gdy udzielona ulga równa jest opłacie prolongacyjnej; 2. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez uznanie, że swobodność w wydawaniu decyzji administracyjnej przez organ skarbowy jest rozumiana jako dowolność, podczas gdy swoboda decyzyjna jest ograniczona w zakresie normatywnych przesłanek rozstrzygnięcia; 3. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez uznanie, że trudna sytuacja finansowa oraz osobista nie powinna być utożsamiana z ważnym interesem podatnika, podczas gdy zgodnie z szerokim orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Wojewódzkich Sądów Powszechnych, trudna sytuacja finansowa podatnika, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, jest również utożsamiana z ważnym interesem podatnika; 4. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez przyjęcie, że jedynie wyjątkowe sytuacje życiowe podatnika uprawniają go do umorzenia zaległości podatkowej, podczas gdy taka interpretacja ww. przepisu prawa materialnego prowadzi do jego bezpodstawnego, niczym nie uzasadnionego zawężenia stosowania; 5. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na dowolnym, sprzecznym z materiałem dowodowym uznaniu, że sytuacja finansowa skarżących umożliwia im całościową spłatę opłaty legalizacyjnej; 6. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na dowolnym, sprzecznym z materiałem dowodowym uznaniu, że sytuacja osobista skarżących umożliwia im całościową spłatę opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazali, że nie można się zgodzić z twierdzeniami Wojewody, wskazującymi na okoliczność współuczestniczenia w pokrywaniu wydatków przez córkę skarżących. Powyższe prowadzi do sprzeczności w ustaleniu faktycznego, gdyż jednocześnie organ podkreśla, że gospodarstwo domowe prowadzone jest wspólnie przez skarżących a nie wraz ze wspomnianą córką. Powyższe doprowadziło do wyciągnięcia błędnych wniosków, że pomoc finansowa ze strony córki skarżących należy wliczać do ich stanu finansowego. Takie twierdzenia organu są w całości nieuzasadnione i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a pomoc jaką świadczy dobrowolnie córka skarżących świadczy o trudnej ich sytuacji, nie można jednak żądać przeniesienie odpowiedzialności za opłatę legalizacji chociażby w części na córkę skarżących, czego pośrednio dokonał organ I instancji. Zdaniem skarżących, nawet pomijając pomoc, jaką dobrowolnie świadczy ich córka, przy środkach pieniężnych pozostałych po odliczeniu wszelkich niezbędnych kosztów w kwocie 59 zł niemożliwa byłaby spłata opłaty legalizacyjnej nawet w sposób ratalny zaproponowany przez Wojewodę. Organ w całości pominął postawę skarżących w postępowaniu o udzielenie ulgi. Nie tylko nie utrudniali oni prowadzonego postępowania co aktywnie, na rzecz zakończenia postępowania uczestniczyli. Pominięto fakt. że skarżący składali obszerne wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżący podnieśli także, że Wojewoda nałożył na nich opłatę prolongacyjną w kwocie 9.545 zł. W praktyce nie doszło do żadnego umorzenia zaległości a przeniesienie jej wysokości na tytułu opłaty prolongacyjnej. Takie pozorne umorzenie jest sprzeczne w całości z istotą art. 67 § 1 pkt 3 o.p. a ponadto w ocenie skarżących jest co najmniej upokarzające. Decyzją z dnia decyzją z dnia [...]grudnia 2020 r. znak: [...] Minister Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]października 2020 r. W obszernym uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, organ przestawił ustaloną w postępowaniu przez organem I instancji sytuację majątkową, finansową, rodzinną i zdrowotną skarżących, podzielając argumentację organu I instancji. Minister Finansów podkreślił, że w związku z nałożeniem opłaty legalizacyjnej skarżący znaleźli się w trudnej sytuacji, na co wskazuje złożony wniosek, a także przedłożone w toku postępowania administracyjnego dokumenty i oświadczenia. Pomimo sygnalizowanych trudności związanych z zapłatą ustalonej opłaty legalizacyjnej jednakże sytuacja ta nie zagraża egzystencji skarżących. Wnioskodawcy utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z kilku źródeł przychodów, wśród których wymienić można dochody z pracy, dochody z prowadzonego gospodarstwa rolnego oraz pomoc finansowa ze strony rodziny. Wprawdzie uzyskiwany przez nich stały dochód na członka rodziny jest niższy niż minimum socjalne ustalone przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych (na I kwartał 2020 r.) i wynosi 860,29 zł na osobę, jednak rodzina skarżących nie jest objęta wsparciem ze strony organów pomocy społecznej, zaś wnioskodawcy dysponują potencjałem umożliwiającym poprawę swojej sytuacji finansowej, np. poprzez zagospodarowanie zasobów majątkowych w postaci nieruchomości, które mogą się stać źródłem dochodu (np. dzierżawa). Skarżący posiadają majątek w postaci gruntów rolnych o powierzchni 4,9347 ha oraz samochodów osobowych. Średnie ceny gruntów w Wielkopolsce za 1 ha użytków rolnych wynoszą około 60.00,00 zł, natomiast suma wartości rynkowej posiadanych pojazdów (bez motoroweru) wynosi około 20.000,00 zł. Ponadto w ocenie organu odwoławczego sytuacja finansowa skarżących ma szansę polepszyć się, z uwagi na zmniejszenie wydatków związanych z nauką i pobytem w bursie szkolnej syna wnioskodawców —H. K.. Powyższe ma związek z odwołaniem zajęć dydaktycznych i praktyk zawodowych w szkołach na terenie miasta P.Bursa Nr [...]z której w roku 2019 odpłatnie korzystał syn skarżących, była w okresie pandemii koronawirusa COVID-19 czasowo zamknięta dla wychowanków. Zgodnie z informacją uzyskaną od Kierownika Bursy Nr [...] w P.H.K. był obecny w bursie do 11 marca 2020 r., zaś od 25 marca br. do końca roku szkolnego naukę zdalną odbywał w domu. W roku szkolnym 2020/2021 Bursa Nr.[[...] czynna jest przez cały czas, jednak ograniczenia w związku z zapobieganiem i zwalczaniem COVID — 19 spowodowały zawieszenie zajęć w szkołach od 24 października 2020 r. do 4 stycznia 2021 r. H.K. w miesiącach wrzesień i październik korzystał z Bursy w wybranych dniach w miesiącu zaś od 24.10.2020 r. realizuje naukę zdalną w domu. Rodzice ani uczeń nie zgłosili potrzeb pobytu w bursie. Oczywiście, rodzina skarżących boryka się z trudnościami finansowymi, jednak zdaniem organu odwoławczego, związane to jest w głównej mierze z tym, że E.K. nie pracuje w pełnym wymiarze. Z materiału dowodowego nie wynika, że istnieją jakiekolwiek obiektywne przyczyny niepodejmowania przez E. K. zatrudnienia w większym niż dotychczas wymiarze. Wprawdzie wnioskodawcy wskazują, że stan zdrowia Pana E. K. uniemożliwia podjęcie pracy na cały etat, jednak nie przedstawiono orzeczeń lekarskich, z których wynikałoby, że E.K. może pracować jedynie na część etatu. Decyzję wnioskodawcy o pracy na [...] etatu ocenić zatem należy jako świadomą rezygnację z możliwości uzyskiwania większego dochodu. w kwestii stanu zdrowia wnioskodawców zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż występujące u nich schorzenia o charakterze przewlekłym, tj. cukrzyca, nadciśnienie, należą do schorzeń występujących powszechnie i trudno uznać, aby były one szczególnie zaawansowane lub ich przebieg uniemożliwiał normalne funkcjonowanie. W ocenie Ministra powyższe okoliczności świadczą o przejściowych trudnościach E.K. w znalezieniu odpowiadającego potrzebom gospodarstwa domowego zatrudnienia i w dłuższej perspektywie nie przekreślają możliwości poprawienia sytuacji finansowej rodziny. Odnosząc się do sformułowanego w odwołaniu zarzutu naliczenia opłaty prolongacyjnej, Minister wskazał, że zgodnie z art. 57 o.p., w przypadku rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną. Na podstawie art. 49c p.b. przepis ten, znajdujący się w dziale 111 Ordynacji podatkowej, powinien być odpowiednio stosowany przez organy prowadzące postępowania o zastosowanie ulg, przewidzianych w art. 67a o.p.. Jest to konsekwencja odesłania z art. 49c p.b., stosownie do którego do opłat legalizacyjnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Opłata prolongacyjna stanowi pewnego rodzaju oprocentowanie "kredytu podatkowego" powstałego w wyniku odroczenia terminu płatności podatku (zaległości podatkowej) lub rozłożenia tej płatności na raty (B. Adamiak J. Borkowski R. Mastalski J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa Komentarz UNIMEX 2012). Minister wskazał na różnice związane z możliwością naliczania odsetek i opłaty prolongacyjnej. Wynika to z charakteru opłaty legalizacyjnej ustalanej wtoku postępowania legalizującego tzw. samowole budowlane. Odsetki, zgodnie z art. 53 o.p. naliczane są od zaległości podatkowych, a zatem możliwość naliczenia odsetek jest konsekwencją opóźnienia w spłacie podatku, nazwane przez ustawodawcę zwłoką. Jednak w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej Prawo budowlane przewiduje skutek w postaci wydania decyzji o rozbiórce i w ten sposób negatywnego zakończenia procedury legalizacji. Jeżeli uczestnik procedury legalizacji nie zapłaci w terminie opłaty legalizacyjnej nie pozostanie w zwłoce, a niezapłacona w terminie opłata nie staje się zaległością podatkową. Z tego też względu nie ma podstaw prawnych do naliczania odsetek od niezapłaconej w terminie opłaty legalizacyjnej. Natomiast opłata prolongacyjna jest pobierana w związku z odroczeniem terminów płatności oraz rozłożeniem na raty, jest ceną za skredytowanie podatnika w postaci umożliwienia mu spłaty zarówno bieżących jak i zaległych zobowiązań podatkowych w terminach innych niż wynikające z decyzji czy przepisów prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 218/08). Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę, a wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej obowiązującej w dniu wydania decyzji o uldze. Szczegółowe zasady naliczania opłaty prolongacyjnej znajdują się w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwlokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które musza być zawarte w rachunkach (Dz.U. z 2005 r. Nr 165 poz. 1373 ze zm.). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli A. K.i E.K.. Postawili zarzuty: 1. naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez uznanie, że umorzenie części kwoty opłaty legalizacyjnej, a następnie naliczenie opłaty prolongacyjnej jest zgodne z ważnym interesem podatnika, podczas gdy udzielona ulga równa jest opłacie prolongacyjnej; 2. naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez uznanie, że swobodność w wydawaniu decyzji administracyjnej przez organ skarbowy jest rozumiana jako dowolność, podczas gdy swoboda decyzyjna jest ograniczona w zakresie normatywnych przesłanek rozstrzygnięcia; 3. naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez uznanie, że niezwykle trudna sytuacja finansowa oraz osobista nie stanowi przesłanki do umorzenia całości opłaty legalizacyjnej i prolongacyjnej nałożonych na skarżących, podczas gdy zgodnie z szerokim orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Wojewódzkich Sądów Powszechnych, trudna sytuacja finansowa podatnika, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, stanowi przesłankę do umorzenia w całości powstałych zaległości; 4. naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez przyjęcie, że jedynie nieliczne, wyjątkowe sytuacje życiowe podatnika uprawniają go do umorzenia zaległości podatkowej, podczas gdy, taka interpretacja ww. przepisu prawa materialnego prowadzi do bezpodstawnego, niczym nieuzasadnionego zawężenia jego stosowania; 5. naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 67a § 1 ust. 3 o.p. poprzez nierozważenie występowania w niniejszej sprawie przesłanki interesu publicznego, stanowiącego jedną z podstaw uzasadniających umorzenie nałożonej na Skarżących opłaty legalizacyjnej i prolongacyjnej; 6. naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 71 ust. 1 Konstytucji RP poprzez całkowite pominięcie zawartej w przytoczonym przepisie zasady dobra rodziny, podczas gdy uwzględnienie tejże przesłanki powinno być nieodłącznym elementem przeprowadzania analizy i podejmowania decyzji o słuszności udzielenia ulgi w postaci całkowitego umorzenia nałożonych na skarżących opłat; 7. naruszenia art. 15za. ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez zaniechanie jego zastosowania w sytuacji, kiedy skarżącym na podstawie przepisów ww. ustawy przysługuje zwolnienie z naliczenia opłaty prolongacyjnej. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obydwu instancji w części odmawiającej umorzenia w całości kwoty 50 000 zł opłaty legalizacyjnej oraz nakładającej na skarżących opłatę prolongacyjną w kwocie 9 545 zł, a także o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo podnieśli, że organ II instancji w żadnym stopniu nie zwrócił uwagi na fakt, że szkoły na terenie miasta [...], w tym technikum do którego uczęszcza syn skarżących, są zamknięte jedynie tymczasowo, na okres trwającej obecnie epidemii. Zaraz po jej zakończeniu syn skarżących obowiązany będzie normalnie uczestniczyć w zajęciach, co oznacza powrót do bursy szkolnej, gdyż codzienne pokonywanie trasy wynoszącej 65 km z Połajewa do technikum, jest obiektywnie niemożliwe i nieopłacalne. Biorąc natomiast pod uwagę, iż organ I instancji rozłożył skarżącym nałożoną na nich opłatę legalizacyjną i prolongacyjną na 142 raty, z których ostatnia ma być uiszczona w 2032 roku, nie można przyjąć, że chwilowe zmniejszenie kosztów związanych z pobytem H. K. w bursie szkolnej, realnie polepsza sytuację skarżących i to na tyle, że są oni w stanie uiścić nałożoną na nich opłatę w łącznej wysokości 49 545 zł. Zdaniem skarżących zarówno organ I, jak i II instancji, całkowicie pominął okoliczność związaną z występowaniem w chwili obecnej na terenie całego kraju stanu epidemii. Natomiast zgodnie z art. 15za. ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej jako "ustawa COVID") do decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 o.p., dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, na podstawie wniosku złożonego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonych w związku z COVID-19 albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie stosuje się przepisów art. 57 § ł i 8 tej ustawy. Przepis ten w sposób ogólny odnosi się do wszelkich decyzji wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, a więc także tych obejmujących umorzenie w części opłaty legalizacyjnej, jeżeli odpowiedni wniosek został złożony w trakcie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lub w okresie 30 dni po ich odwołaniu. Na jego podstawie, przy wydawaniu decyzji umarzającej w całości lub częściowo zaległości na kanwie art. 67a § 1 pkt 1 o.p.. stanowiących dochód budżetu państwa, nie stosuje się art. 57 § 1 o.p., stanowiącego, iż w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. W niniejszej sprawie skarżący złożyli wniosek o udzielenie ulgi w spłacie należności w dniu [...] marca 2020 roku tj. 4 dni po wejściu w życie rozporządzenia, na mocy którego wprowadzony został stan zagrożenia epidemicznego. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że art. 67a § 1 pkt 1 o.p. stanowił podstawę umorzenia części opłaty legalizacyjnej nałożonej na Skarżących, która stanowi dochód budżetu państwa, co oznacza, iż stosuje się do niej odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. (M. Rypina [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska- Filipowicz. M. Wierzbowski, Gdańsk 2019, art. 49.) Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że organ I oraz II instancji winien wziąć w niniejszej sprawie pod uwagę treść art. 15za. ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku i na tej podstawie nie nakładać na skarżących opłaty prolongacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 za ust. 1 ustawy COVID, organ podniósł, że z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że ma on zastosowanie jedynie do podatków stanowiących dochód budżetu państwa, a nie może mieć zastosowania do innych należności publicznoprawnych, a tym bardziej uwzględniając specyficzny charakter opłaty legalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa. Wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił art. 67a § 1 pkt 1 i 3 o.p., zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty bądź też umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Podkreślić należy, że dopiero w związku z nowelizacją Prawa budowlanego, dokonaną ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443), obowiązującą od dnia 28 czerwca 2015 r., powstała możliwość zastosowania ulgi w płatności opłaty legalizacyjnej. Wynika to z dodanego ustawą nowelizującą art. 49c p.b., w myśl którego do opłat legalizacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W obecnym więc stanie prawnym, do opłat legalizacyjnych za samowolę dotyczącą obiektów objętych pozwoleniem na budowę, można stosować przepisy działu III Ordynacji podatkowej, regulujące problematykę zobowiązań podatkowych. Wskazany w ustawie organ jest uprawniony - na wniosek osoby zobowiązanej do zapłaty opłaty – do odroczenia terminu płatności opłaty legalizacyjnej, rozłożenia jej na raty, udzielenia ulg w spłacie, a nawet umorzenia całej opłaty. Należy jednakże brać pod uwagę, że orzeczenie organu w tym przedmiocie musi być za każdym razem uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Orzekając w przedmiotowej sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko, wyrażone przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. VII SA/Wa 465/16 (CBOSA), uznając, że decyzja w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis prawa umożliwia organowi administracyjnemu dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia. Treść rozstrzygnięcia decyzji zapadłej na podstawie uznania administracyjnego nie może być w żadnym wypadku dowolna i powinna być każdorazowo poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 67a § 1 o.p. organ administracyjny jest zobowiązany dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przede wszystkim – rzecz jasna - sytuację majątkową wnioskodawcy. Po dokonaniu takich ustaleń organ może przystąpić do zbadania, czy w sprawie występuje ważny interes strony lub interes publiczny - stosownie do hipotezy art. 7 k.p.a. Ocena wagi interesu strony lub interesu publicznego musi być poprzedzona wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniem i rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych - art. 77 § 1 k.p.a. Jak słusznie stwierdził WSA w Warszawie w wyżej powołanym wyroku: "w orzecznictwie sądowo administracyjnym wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 o.p., ustala czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ponadto przyjmuje się, że aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 517/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaś za "interes publiczny" należy uznać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W tak pojmowanym interesie mieści się dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa oraz możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. To stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie, w tym sytuacja zdrowotna, majątkowa i finansowo-bytowa skarżących został ustalony bardzo szczegółowo przez organy I i II instancji na podstawie dowodów i oświadczeń przedstawionych przez skarżących oraz pozyskanych przez organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że niniejszej sprawie zachodzi zarówno ważny interes podatnika, jak też interes publiczny, które uzasadniają przyznanie skarżącemu ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej. Sytuacja finansowa skarżących jest trudna z uwagi na fakt, że znaczną cześć domowego budżetu muszą przeznaczać na koszty nauki i pobytu w bursie szkolnej syna Huberta - comiesięczny koszt to ok 500,00 zł. Ponadto uzyskiwany stały dochód na członka rodziny jest znacznie mniejszy niż minimum socjalne ustalone przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych (na I kwartał 2020 r.), który wynosi 1.036,82 zł na osobę miesięcznie. Dochód w prowadzonym przez skarżących gospodarstwie domowym wynosi 860,29 zł na osobę, tj. o ok 176,53 zł mniej. Wobec powyższego w ocenie Sądu umorzenie opłaty legalizacyjnej w wysokości 10.000,00 zł, tj. 20% tej opłaty jak u rozłożenie na 142 raty miesięczne pozostałej do spłaty kwoty 40.000 jest uzasadnione z punktu widzenia przesłanki ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego. Skarżący przy udzielonej pomocy są w stanie ponieść spłatę pozostałej należności w wysokości 40.000,00 zł poprzez spłatę we wskazanych ratach. Jednakże zdaniem Sąd słusznie organy wskazały, że z uwagi na sytuację materialną i rodzinną skarżących, brak jest uzasadnienia dla umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości. Sąd podziela pogląd, że uiszczenie kwoty 40.000 zł tytułem opłaty legalizacyjnej rozłożonej na 142 raty nie zagrozi egzystencji skarżących. Skarżący utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z kilku źródeł przychodów, wśród których wymienić można dochody z pracy, dochody z prowadzonego gospodarstwa rolnego oraz pomoc finansowa ze strony rodziny. Rodzina skarżących nie jest objęta wsparciem ze strony organów pomocy społecznej, zaś wnioskodawcy dysponują potencjałem umożliwiającym poprawę swojej sytuacji finansowej, np. poprzez zagospodarowanie zasobów majątkowych w postaci nieruchomości, które mogą się stać źródłem dochodu (np. dzierżawa). Skarżący posiadają majątek w postaci gruntów rolnych o powierzchni 4,9347 ha oraz samochodów osobowych. Średnie ceny gruntów w [...] za 1 ha użytków rolnych wynoszą około 60.00,00 zł, natomiast suma wartości rynkowej posiadanych pojazdów (bez motoroweru) wynosi około 20.000 zł. Podkreślić należy, że skarżący nie zakwestionowali powyższych ustaleń w zakresie posiadanego majątku. W ocenie Sądu słusznie także wskazały organy obydwu instancji, że z materiału dowodowego nie wynika, że istnieją jakiekolwiek obiektywne przyczyny niepodejmowania przez E. K. zatrudnienia w większym niż dotychczas wymiarze. Nie przedstawiono orzeczeń lekarskich, z których wynikałoby, że E. K. może pracować jedynie na część etatu, a występujące u nich schorzenia o charakterze przewlekłym, tj. cukrzyca, nadciśnienie, należą do schorzeń występujących powszechnie i trudno uznać, aby były one szczególnie zaawansowane lub ich przebieg uniemożliwiał normalne funkcjonowanie. Ważnego interesu podatnika, jako przestanki udzielenia ulgi nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia w całości opłaty legalizacyjnej. Nawet jednak trudna sytuacja materialna i borykanie się z problemami finansowymi nie uzasadniają umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości. W tym kontekście rację mają organy, że przyznanie ulgi w postaci całkowitego umorzenia opłaty legalizacyjnej byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem skarżącego w stosunku do rodzin znajdujących się w skrajnie trudnym położeniu. Również występująca w przedmiotowej sprawie przesłanka interesu publicznego, rozumiana jako respektowanie wartości wspólnych i istotnych dla całego społeczeństwa, nie uzasadnia umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości. W interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa. Z instytucji umarzania zaległości podatkowych, bądź niepodatkowych należności budżetowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z zapłaty, Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie również interes publiczny nie przemawia za objęciem skarżących przywilejem umorzenia w całości ustalonej opłaty legalizacyjnej. Wskazać należy, że prawidłowo skarżący podnieśli, że błędna jest argumentacja organu odwoławczego w zakresie zmniejszenia wydatków związanych z chwilą przerwą pobytu w bursie szkolnej ich syna. Przerwa ta spowodowana pandemią ma charakter chwilowy i nie powinna być brana pod uwagę przy długookresowym rozłożeniu należności na raty. Jednakże w świetle ww. ustaleń dotyczących sytuacji majątkowej skarżących powyższa błędna argumentacja organu odwoławczego nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięć w zakresie umorzenia w części opłaty legalizacyjnej oraz rozłożenia jej na raty. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, wskazać należy, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby za dochód skarżących uznać pomoc uzyskiwaną od ich córki. Podkreślić należy, że jeśli córka skarżących zaprzestałaby udzielania tej pomocy, to należy mieć na uwadze, iż sprawy dotyczące ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych nie podlegają zasadzie powagi rzeczy osądzonej, co oznacza, że wniosek o ulgę w spłacie opłaty legalizacyjnej można składać wielokrotnie. Istotne jest tylko, aby zmienił się co najmniej jeden z elementów stanu faktycznego, który był poprzednio przedmiotem oceny organu administracji. Jednakże w ocenie Sądu zasadny jest zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 15 za ust. 1 ustawy COVID, a w związku z tym zastosowania art. 57 o.p. i naliczenia opłaty prolongacyjnej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 57 o.p., w przypadku rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną. Słusznie wskazał Minister, że na podstawie art. 49c p.b. przepis ten, znajdujący się w dziale III Ordynacji podatkowej, powinien być odpowiednio stosowany przez organy prowadzące postępowania o zastosowanie ulg, przewidzianych w art. 67a o.p.. Jest to konsekwencja odesłania z art. 49c p.b., stosownie do którego do opłat legalizacyjnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Jednakże mają rację skarżący, iż zgodnie z art. 15za. ust. 1 ustawy COVID do decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 o.p., dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, na podstawie wniosku złożonego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonych w związku z COVID-19 albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie stosuje się przepisów art. 57 § 1 i 8 tej ustawy. Przepis ten w sposób ogólny odnosi się do wszelkich decyzji wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, a więc także tych obejmujących umorzenie w części opłaty legalizacyjnej, jeżeli odpowiedni wniosek został złożony w trakcie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lub w okresie 30 dni po ich odwołaniu. Na jego podstawie, przy wydawaniu decyzji umarzającej w całości lub częściowo zaległości na kanwie art. 67a § 1 pkt 1 o.p.. stanowiących dochód budżetu państwa, nie stosuje się art. 57 § 1 o.p., stanowiącego, iż w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. W niniejszej sprawie skarżący złożyli wniosek o udzielenie ulgi w spłacie należności w dniu 16 marca 2020 roku tj. 4 dni po wejściu w życie rozporządzenia, na mocy którego wprowadzony został stan zagrożenia epidemicznego, tym samym słusznie wskazali, że brak było możliwości naliczenia opłaty prolongacyjnej. Błędne jest stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że z literalnego brzmienia art. 15 za ust. 1 ustawy COVID wynika, że ma on zastosowanie jedynie do podatków stanowiących dochód budżetu państwa, a nie może mieć zastosowania do innych należności publicznoprawnych, a tym bardziej uwzględniając specyficzny charakter opłaty legalizacyjnej. Przepis art. 67a odnosi się do "podatku", "zaległości podatkowe", a art. 57 § 1 o.p. wprost wskazuje iż opłatę prolongacyjną ustala się wobec podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Takie brzmienie ww. przepisów nie stoi na przeszkodzie, temu że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie stosują je wobec opłaty legalizacyjnej, która nie jest podatkiem stanowiącym dochód budżetu państwa. Na konieczność odpowiedniego stosowania tych przepisów, a szczególnie art. 57 o.p., wskazuje sam Minister w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu także art. 15za. ust. 1 ustawy COVID powinien mieć zastosowanie do opłat legalizacyjnych, pomimo zawartego w nim zwrotu, iż dotyczy podatków stanowiących dochód budżetu państwa (analogicznie zresztą jak art. 57 § 1 o.p.). Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględnieni powyższe stanowisko Sądu W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 powołanej ustawy