VII SA/Wa 2757/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. i W. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. P. i W. P. solidarnie kwotę 1014 zł (tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. i W. P. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r. (nr [...]) o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] w O. (dz. ew. nr 51 obr.17) na budynek usługowo-handlowy. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący – współwłaściciel działki przy ul. P. [...] w O. (nr ew. [...] obr. [...]) w piśmie z [...] grudnia 2013 r. zwrócił się do PINB w O. o zbadanie legalności zabudowań znajdujących się na sąsiedniej nieruchomości, przy ul. P. [...] (dz. ew. nr [...] obr....) będącej współwłasnością B. i W. W. W piśmie z [...] lutego 2014 r. organ I instancji zawiadomił M. i W. P. oraz B. i W. W. o wszczęciu postępowania w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na działce przy ul. P. [...] na budynek handlowo-usługowy. Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, PINB w O. decyzją z [...] marca 2014 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie. Organ I instancji podał, że W. W. przedłożył kserokopię : decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2011 r. (nr [...]) o ustaleniu na wniosek C. sp. z o.o. warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku z funkcji mieszkalnej na funkcję usługowo-handlową (i decyzję z [...] grudnia 2011 r. o przeniesieniu tej decyzji na W. W.), oraz kserokopię zaświadczenia Starosty [...] z [...] kwietnia 2013 r. o nie wniesieniu sprzeciwu na zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowo-handlowy, rozbiórkę schodów i budowę pochylni (art. 71 ust. 4, art. 30 ust. 5). Zatem nie ma podstaw do prowadzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. P., decyzją z [...] kwietnia 2014 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję PINB w O. z [...] marca 2014 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skoro inwestor skutecznie zgłosił organowi administracji architektoniczno-budowanej (Staroście) zamiar zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego (na budynek usługowo-handlowy), a inwestycję wykonano zgodnie z tym zgłoszeniem, to nie ma podstaw do prowadzenia postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Organ dodał, że w związku z wnioskiem skarżącego z [...] grudnia 2013 r. toczą się odrębne dwa postępowania : w sprawie utwardzenia terenu działki przy P. [...] oraz w sprawie legalności budowy na tej nieruchomości tymczasowego obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W. P. i M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2014 r., wyrokiem z 13 stycznia 2015 r., VII SA/Wa 1162/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził, że organy obu instancji przedwcześnie, bo bez dostatecznego wyjaśnienia istotnych w tej sprawie okoliczności faktycznych, orzekły o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Sąd zauważył, ze organy nie dysponowały zgłoszeniem, na podstawie którego doszło do zmiany sposobu przeznaczenia, nie zwróciły się do organu administracji architektoniczno-budowlanej o potwierdzenie wydania zaświadczenia i w konsekwencji ustalenia dotyczące legalności zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego poczyniły w oparciu o kopię dokumentów (zaświadczenia starosty o niewniesieniu sprzeciwu, decyzja o warunkach zabudowy). Po drugie, zdaniem Sądu organy pominęły, że brak sprzeciwu organu administracji architektoniczno-budowlanej do wniesionego przez inwestora zgłoszenia powoduje wprawdzie, że inwestorowi nie można zarzucić samowoli budowlanej, niemniej nie zwalania organów nadzoru budowlanego od zbadania zgodności zgłoszenia z przepisami prawa budowlanego, w tym z decyzją o warunkach zabudowy, jeżeli taka dla planowanej inwestycji była konieczna i została wydana. Organ musi też zbadać, czy do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania (art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego) dołączono wymagane dokumenty Sąd zauważył ponadto, że z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż zmiana sposobu użytkowania budynku z funkcji mieszkalnej na usługowo-handlową wymagała zabezpieczenia miejsc postojowych dla samochodów osobowych wg wskaźników: sklep, punkt usługowy – 4 miejsca postojowe/100m² pow. użytkowej oraz 2 miejsca postojowe dla potrzeb pracowniczych, ale nie mniej niż 4 miejsca postojowe. Z tego wynika, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego mogła wiązać się z potrzebą wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia (art. 71 ust. 6 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego), chyba że odpowiednia ilość miejsc postojowych znajdowała się już na terenie działki i została zabezpieczona w związku z planowaną inwestycją, ale ustaleń w tym zakresie zabrakło w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji. Wobec niedostatecznych ustaleń faktycznych organy nadzoru budowlanego nie miały podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można bowiem wykluczyć konieczności zastosowania art. 71a Prawa budowlanego (odnoszącego się do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu) ani art. 51 ustawy (znajdującego zastosowanie m. in. do prowadzenia robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach, zwłaszcza że z pkt 9.3 decyzji o warunkach zabudowy wynika, że na terenie projektowanej inwestycji wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwość dla środowiska wykraczałaby poza granice własnej działki oraz podejmowania działalności gospodarczej, mogącej powodować zanieczyszczenie lub inne formy degradacji środowiska przyrodniczego). W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, PINB w O. decyzją z [...] września 2015 r. (nr [...]) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku przy P. [...] w [...]. Organ I instancji wyjaśnił, że w toku postępowania w tej sprawie Starosta przedłożył komplet dokumentów dotyczących zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (w tym oryginał zgłoszenia z [...] marca 2013 r.), a Prezydent Miasta [...] poświadczone za zgodność z oryginałem decyzje z [...] marca 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy oraz z [...] grudnia 2011 r. o przeniesieniu tej decyzji na obecnego inwestora. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 71a ani art. 51 Prawa budowlanego. Ta decyzja została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego decyzją z [...] listopada 2015 r. (nr [...]). W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie wykonał prawidłowo wytycznych Sądu co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku z 13 stycznia 2015 r., VII SA/Wa 1162/14. Organ nie ustalił bowiem, czy zmiana sposobu użytkowania w zakresie odnoszącym się do miejsc postojowych została dokonana zgodnie ze zgłoszeniem. Z protokołu kontroli z [...] lipca 2015 r. wynika, że na nieruchomości, na której znajduje się sporny obiekt budowlany (którego dotyczy zmiana przeznaczenia) teren jest utwardzony, ale bez wydzielonych miejsc postojowych. Tymczasem, utwardzenie terenu nie jest równoznaczne z wykonaniem wydzielonych miejsc postojowych. Aby teren utwardzony można było uznać za parking, musi on posiadać odpowiednią infrastrukturę (podłoże, odwodnienie, krawężniki, wydzielone miejsca postojowe). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. kolejny raz orzekając w tej sprawie, decyzją z [...] września 2016 r. ponownie orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowo-handlowy. Organ I instancji ustalił, na podstawie dwukrotnych kontroli (w dniach [...] grudnia 2015 r. i [...] lipca 2016 r.) że na nieruchomości przy ul. P. [...] w O. trwają roboty budowlane w oparciu o pozwolenie na budowę z [...] kwietnia 2015 r. obejmujące rozbudowę i nadbudowę budynku handlowo-usługowego. Na nieruchomości dotychczas nie wydzielono miejsc parkingowych, niemniej urządzenie tych miejsc będzie mogło być ocenione dopiero po zakończeniu budowy i oddaniu budynku do użytkowania. Z akt sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] listopada 2016 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję organu I instancji z [...] września 2016 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji nie zbadał, czy projekt budowalny rozbudowy i nadbudowy budynku (z [...] kwietnia 2015 r.) przewiduje rozwiązania odnośnie miejsc parkingowych i ewentualnie czy te rozwiązania "obejmują swym usytuowaniem i liczbą sporne miejsca parkingowe, co do których odnosiło się zgłoszenie". Jeżeli wymieniony projekt budowlany nie zawiera rozwiązań dotyczących miejsc parkingowych, lub też przewidziane miejsca nie obejmują swym zakresem spornych miejsc, co do których odnosi się zgłoszenie, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany ustalić, czy zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowo-handlowy nastąpiła zgodnie ze zgłoszeniem z [...] marca 2013 r., a więc czy to zgłoszenie jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, z której wynika, że miejsca postojowe mają być wydzielone. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z [...] maja 2017 r. (nr [...]) po raz kolejny umorzył postępowanie w tej sprawie jako bezprzedmiotowe. Organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. przeprowadził kontrolę robot budowlanych na nieruchomości przy ul. P. [...] w O.. Na tej podstawie ustalił, że na nieruchomości nadal trwają roboty budowalne przy rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego, niemniej jednak inwestor wykonał miejsca postojowe zgodnie ze zgłoszeniem z [...]marca 2013 r. (w zakresie liczby i usytuowania miejsc postojowych), które to zgłoszenie jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy z [...] marca 2011 r. M. i W. P. złożyli odwołanie od tej decyzji. Odwołujący się zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. przez nieustalenie, wbrew wytycznym Sądu zawartym w wyroku z 13 stycznia 2015 r., VII SA/Wa 1162/14, ilości miejsc parkingowych na nieruchomości, ich położenia i zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i niedostateczne uzasadnienie decyzji. Zdaniem M. i W. P., PINB w O. naruszył ponadto art. 84a ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ orzekł o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, mimo że inwestor, ze względu na ograniczoną powierzchnię nieruchomości, nie zapewnił miejsc postojowych w liczbie zgodnej z decyzją o warunkach zabudowy. Odwołujący się podnieśli, że zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia, liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2011 r. wynika, że inwestor powinien w granicach własnej działki zabezpieczyć miejsca postojowe dla samochodów osobowych według wskaźników : sklep (punkt usługowy) 4 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej oraz 2 miejsca parkingowe dla pracowników, ale nie mniej niż 4 miejsca postojowe. Te miejsca muszą spełniać wymogi, o których mowa w § 18 ust. 1 i 2 w zw. z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące np. odległości stanowisk postojowych od np. okien pomieszczeń w budynkach mieszkalnych. W konkluzji odwołujący się stwierdzili, że powierzchnia użytkowa budynku znajdującego się na nieruchomości wynosi 124 m2, inwestor powinien dysponować minimum 6 miejscami parkingowymi, które ze względu na ograniczoną powierzchnię nie mogą być wyznaczone zgodnie z przepisami rozporządzenia (miejsca postojowe od 5 do 50 stanowisk włącznie muszą być oddalone od : placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym o nie mniej niż 10 m). Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy, w związku z zarzutami odwołania, postanowieniem z [...] lipca 2017 r. wydanym na podstawie art. 136 k.p.a., zlecił organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zlecił PINB w O. ustalenie, jaka jest odległość miejsc postojowych wykonanych na podstawie zgłoszenia od granic nieruchomości oraz jakie rozwiązania dotyczące miejsc parkingowych zostały przewidziane w decyzji Starosty O. z [...] kwietnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2017 r., zaskarżoną przez odwołujących się do Sądu, utrzymał w mocy decyzję PINB w O. z [...] maja 2017 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że organ I instancji w związku z postanowieniem z [...] lipca 2017 r. przeprowadził w dniu [...] sierpnia 2017r., kontrolę na nieruchomości przy ul. P. [...] w O. i na tej podstawie ustalił, że na nieruchomości znajduje się 6 miejsc parkingowych (jedno oznaczone jako miejsce dla niepełnosprawnych), o wymiarach ok. 2,30 x ok.5,00 m (cztery miejsca ) i ok. 3,60 m x 5,00 m (dwa miejsca), które, jak wynika ze szkicu polowego stanowisk parkingowych sporządzonego przez uprawnionego geodetę, są oddalone o ponad 3 m od granicy z działkami sąsiednimi (nr [...\] i nr[...]). Organ stwierdził, że miejsca postojowe zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do zgłoszenia z [...] marca 2013 r. a ich wymiary i usytuowanie sią zgodne z warunkami technicznymi oraz decyzją o warunkach zabudowy. W. P. i M. P. w skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r. powtórzyli zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji tj. naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. przez nieustalenie, wbrew wytycznym Sądu zawartym w wyroku z 13 stycznia 2015 r., VII SA/Wa 1162/14, ilości miejsc parkingowych na nieruchomości, ich położenia i zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i oraz warunkami technicznymi i w konsekwencji naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. Skarżący postawili również zarzut naruszenia art. 84 a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i podkreślili, że organ nadzoru budowlanego nie dokonał kontroli zgodności zmiany sposobu użytkowania budynku z przepisami prawa budowlanego i decyzją o warunkach zabudowy. Organ "nieprawidłowo oszacował" odległość miejsc postojowych od granic działki (ok. 3 m.), co więcej oparł się w tym zakresie na szkicu polowym rozmieszczenia miejsc parkingowych, który nie znajduje się w aktach sprawy. M. i W. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolą Sądu objęta jest sprawa rozstrzygnięta przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2017 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] w O. (dz. ew. nr [...] obr....) na potrzeby usługowo-handlowe. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji (PINB w O.), że miejsca postojowe zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym z grudnia 2012 r., stanowiącym załącznik do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania z [...] marca 2013 r. Zdaniem organów, sporna inwestycja nie narusza decyzji Prezydenta Miasta O. z [...] marca 2011 r. o warunkach zabudowy dla projektowanej zmiany sposobu użytkowania budynku. Organ dodał, że miejsca postojowe zostały także przewidziane w decyzji o pozwoleniu na nadbudowę i rozbudowę budynku (z [...] kwietnia 2015 r.) i zgodnie z tą decyzją zostały zaprojektowane w tej samej lokalizacji co w projekcie budowalnym dołączonym do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania. W związku z tym nie było podstaw do prowadzenia postępowania w trybie nadzoru. W skardze do Sądu skarżący zakwestionowali to stanowisko organów i podnieśli, że organy nie wykonały wytycznych WSA zawartych w wyroku z 13 stycznia 2015 r., VII SA/Wa 1162/14. Nie ustaliły bowiem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie zbadały czy zmiana sposoby użytkowania jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy oraz pominęły, że miejsca parkingowe, które inwestor był zobowiązany zapewnić zgodnie z tą decyzją, zostały wyznaczone w odległości 3 m od granicy działki budowlanej, a więc z naruszeniem § 18 ust. 1 i ust. 2 oraz § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy przypomnieć, że w wydanym w tej sprawie wyroku (z 13 stycznia 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził m. in. że niewniesienie przez organu administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego powoduje wprawdzie, że inwestorowi nie można zarzucić samowoli budowlanej, ale ten fakt nie zwalania organów nadzoru budowlanego od zbadania zgodności zgłoszenia z przepisami prawa budowlanego, w tym z decyzją o warunkach zabudowy, jeżeli taka dla planowanej inwestycji była konieczna i została wydana. Sąd dodał, że nie jest wykluczone, że w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego inwestor był "zmuszony" do wykonania miejsc postojowych, a więc do robót budowalnych objętych obowiązkiem zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego). Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy, zmiana sposobu użytkowania budynku z funkcji mieszkalnej na usługowo-handlową wymagała zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów osobowych według wskaźników: sklep, punkt usługowy – 4 miejsca postojowe/100m² pow. użytkowej oraz 2 miejsca postojowe dla potrzeb pracowniczych, ale nie mniej niż 4 miejsca postojowe. Kierując się tą decyzją, organ uznał, z powołaniem się na ustalenia organu I instancji dokonane w tej sprawie na podstawie art. 136 k.p.a., że wymóg odpowiedniej liczby miejsc postojowych na nieruchomości przy ul. [...]został przez inwestorów spełniony (sześć miejsc). Z przepisu § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych wynika, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Według § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydana zaskarżonej decyzji, odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych (w przypadku parkingu do 10 stanowisk włącznie), od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym (budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży) nie może być mniejsza niż 10 m. (w stanie prawnym z chwili zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania, miejsca postojowe w liczbie takiej jak dla spornej inwestycji również miały być oddalone od okien pomieszczeń mieszkalnych o nie mniej niż 10 m). Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, stanowiska postojowe (do 10) powinny być oddalone od granicy działki budowlanej o nie mniej niż 3 m., przy czym w myśl § 19 ust. 2 pkt 2 pkt 2 rozporządzenia obowiązującego w chwil zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania, miejsca postojowe dla tej liczby samochodów osobowych miały być oddalone o 6 m. od granicy działki budowlanej. Z przepisu § 20 rozporządzenia wynika natomiast, że miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego oraz mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do innych budynków. Należy przypomnieć, że w zaskarżonej do Sądu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że miejsca postojowe są oddalone o 3 m od granicy nieruchomości, a więc zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. To stanowisko organu jest prawidłowe, skoro jak już powiedziano ten wymóg odległości obowiązywał przed zmianą rozporządzenia (do 18 września 2015 r). W zaskarżonej decyzji nie ma jednak jakichkolwiek ustaleń odnośnie tego, czy te miejsca zostały usytuowane w dopuszczalnej odległości od okien pomieszczeń w budynku mieszkalnym, na co zwracali zresztą uwagę skarżący w skardze do Sądu. Z tego wynika, że organy obu instancji nie ustaliły wszystkich istotnych w tej sprawie okoliczności faktycznych i w konsekwencji przedwcześnie orzekły o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.