VII SA/Wa 2754/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki asesor WSA Paweł Konicki (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 września 2023 r. nr 1133/23 w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego oddala skargę

Przedmiotem skargi Miasta W. jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 września 2023 r. (znak: WOP.7721.764.2023.MN), utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego W. z [...] sierpnia 2020 r. (NR [...]) w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: Pismem z dnia 8 maja 2023 r. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. o występującym zagrożeniu związanym z brakiem zabezpieczeń nieruchomości przy ul. [...] w W. Organ nadzoru budowlanego przeprowadził 21 lipca 2023 r. kontrolę, w trakcie której stwierdził, że nieużytkowany budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w W. jest zabezpieczony przed dostępem osób postronnych do wnętrza budynku. Stwierdzono zagrożenie bezpieczeństwa dla osób postronnych mogących przebywać w pobliżu budynku w związku z miejscowo odparzonymi, grożącymi odpadnięciem tynkami na elewacji i płytach balkonowych oraz niezamocowanymi odpowiednio rurami spustowymi (brak części rur spustowych). W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją z [...] sierpnia 2023 r. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 61 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oraz art. 104 K.p.a. nakazał Miastu W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego elewacji nieużytkowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., poprzez: zbicie miejscowo odparzonego, grożącego odpadnięciem tynku zewnętrznego na ścianach zewnętrznych budynku i od spodu płyt balkonowych, naprawę i uzupełnienie rur spustowych. W decyzji wskazano, że ww. obowiązek należy wykonać w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji. Ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, obowiązkom wynikającym z decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 K.p.a. Nadto wskazano, że roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, a o wykonaniu obowiązków należy powiadomić organ, przedkładając protokoły odbioru robót. Jak wskazał organ, z informacji z rejestru gruntów oraz informacji zawartej w księdze wieczystej nieruchomości wynika, że właścicielem budynku jest Miasto W. Nadto wskazano, że odstąpiono od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu na podstawie art. 10 § 2 K.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Miasto W., podnosząc, że na skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o stwierdzeniu nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z [...] października 1955 r. odmawiającej byłym właścicielom przyznania prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa (art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. W.), zgodnie z art. 5 ww. dekretu budynek przestał być własnością Miasta i stanowi obecnie własność następców prawnych osób, które złożyły wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej. Aktualnie w stosunku do gruntu dawnej nieruchomości Hip. Nr [...]-P. toczy się w Biurze Spraw Dekretowych Urzędu. W. postępowanie administracyjne, mające na celu rozpatrzenie wniosku byłych właścicieli złożonego w trybie art. 7 dekretu. Decyzją z 26 września 2023 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, że stan ten jest nieodpowiedni, a z przeprowadzonych 21 lipca 2023 r. oględzin na terenie nieruchomości wynika, iż istnieje zagrożenie bezpieczeństwa dla osób postronnych mogących przebywać w pobliżu budynku w związku z miejscowo odparzonymi, grożącymi odpadnięciem tynkami na elewacji i płytach balkonowych oraz niezamocowanymi odpowiednio rurami spustowymi. Z uwagi na powyższe zasadnym było zastosowanie w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zaś zgodnie z art. 61 Prawo budowlanego za stan techniczny obiektu odpowiada właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Nadto organ odwoławczy wskazał, że dla ww. nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w której w dziale II jako właściciel figuruje Miasto W. Jakkolwiek aktualnie w stosunku do gruntu przedmiotowej nieruchomości toczy się postępowanie w celu rozpatrzenie wniosku byłych właścicieli złożonego w trybie art. 7 dekretu w sprawie przyznania prawa użytkowania wieczystego tego gruntu i brak jest informacji o zakończeniu postępowania dekretowego, to powyższe w ocenie organu II instancji nie ma wpływu na prawidłowość skarżonego rozstrzygnięcia. Wskazując na ustawowe zadania organów nadzoru budowlanego, organ odwoławczy uznał, że bezpieczeństwo to jest wartością bezwzględnie najwyższą i obowiązkiem organów administracji jest przeciwdziałanie powołanemu zagrożeniu. Zatem w sytuacji, gdy z księgi wieczystej nieruchomości nie wynika, aby do budynku na niej usytuowanego posiadały prawo inne podmioty niż Miasto W. zasadnym było nałożenie na Miasto obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego budynku, bez oczekiwania na rozpatrzenie wniosku przez Biuro Spraw Dekretowych Urzędu, szczególnie, że nakazane roboty mają na celu usunięcie stwierdzonego zagrożenia w otoczeniu obiektu. Brak podjęcia decyzji w sprawie stanu technicznego budynku przyczyni się natomiast do pogłębienia jego degradacji, a przede wszystkim nie zostanie usunięte występujące w sprawie zagrożenie. Oczekiwanie na sposób zakończenia postępowania przed Biurem Spraw Dekretowych Urzędu W. może powodować utrzymywanie się dalszego występowania zagrożenia opisanego w protokole z 3 sierpnia 2023 r. Skargę na powyższą decyzję złożyło Miasto W., zaskarżając ją całości i zarzucając jej mogące mieć wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisów: 1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego W. pomimo, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane w stosunku do podmiotu, który nie jest właścicielem budynku przy ul. [...] w W.; 2) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 i art. 28 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego W. pomimo, że rozstrzygnięcie organu I instancji było obarczone poniższymi nieprawidłowościami: a) błędne, niezgodne ze stanem faktycznym i materiałem dowodowym, zgromadzonym w sprawie ustalenie, że m. W. jest właścicielem budynku przy ul. [...] w W., b) nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia właściciela budynku przy ul. [...] w W., pomimo informacji przekazanych organowi przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy P. m. W. przy piśmie z 26 czerwca 2023 r. i pominięcie przeprowadzenia dowodu z tego pisma; c) prowadzenie postępowania bez udziału stron, tj. właścicieli budynku przy ul. [...] w W. 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. i art. 15 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania. Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ I instancji został poinformowany, że budynek przy ul. [...] w W. nie stanowi własności m. W., gdyż w następstwie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzji z 15 października 2015 r. zgodnie z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. W., budynek ten przestał być własnością Miasta i stanowi obecnie własność następców prawnych osób, które złożyły wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej. Aktualnie w stosunku do gruntu dawnej nieruchomości Hip. Nr [...]-P. toczy się w Biurze Spraw Dekretowych Urzędu W. postępowanie administracyjne mające na celu rozpatrzenie wniosku byłych właścicieli złożonego w trybie art. 7 ww. dekretu. Organ zignorował powyższe okoliczności ze względu na bezpieczeństwo oraz brak uwidocznienia w księdze wieczystej nieruchomości gruntowej innych niż m. W. podmiotów. Tymczasem stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej ustanowienia prawa własności czasowej oznacza powrót do takiego stanu prawnego, jaki istniał przed wydaniem wadliwej decyzji, co oznacza przywrócenie stanu własności budynku istniejącego na gruncie w 1945 r. I chociaż wpis w księdze wieczystej jako właściciela nieruchomości wskazuje Miasto S., to jednak dekret wprowadził czasowe odstępstwo od zasady superficies solo cedit w przypadku złożenia wniosku w oparciu o art. 7 ust. 1 dekretu. Opieranie się zatem na księdze wieczystej innej nieruchomości niż nieruchomość stanowiąca przedmiot postępowania stanowi rażące naruszenie art. 66 ust. 1 i art. 61 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. Organ był z kolei zobowiązany wnikliwie przeprowadzić postępowanie nie tylko w zakresie stanu technicznego budynku, ale również ustalenia kręgu podmiotów w stosunku, do których powinna zostać wydana decyzja z art. 66 Prawa budowlanego. Organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania a w przypadku zarzutów, do których się ustosunkował uczynił to pobieżnie z pominięciem istoty podnoszonego w odwołaniu zagadnienia. Odpowiedź na skargę złożył Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – zwanej dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 61 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym pierwszym przepisem: w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Z kolei zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego: "[w]łaściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska". W okolicznościach niniejszej sprawy nie było kwestionowane ustalenie o konieczności usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego elewacji nieużytkowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zakres nałożonego obowiązku. Istnienie tych nieprawidłowości nie budzi również zastrzeżeń Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, gdyż znajdują one swoje odzwierciedlenie w treści protokołu kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. 21 lipca 2023 r., podobnie jak ocena organów nadzoru budowlanego, że nieusunięcie stwierdzonych nieprawidłowości będzie się przyczyniać do dalszej degradacji budynku, ale przede wszystkim, iż nieprawidłowości te mogą zagrażać życiu lub zdrowi osób znajdujących się w otoczeniu budynku lub należących do nich mienia. Spór w niniejszej sprawie stanowiło natomiast ustalenie, kto jest zobowiązany do wykonania tego obowiązku. Analizując powyższą kwestię, stwierdzić należy, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego jest przede wszystkim podmiot wskazany w art. 61 Prawa budowlanego, co oznacza konieczność ustalenia właściciela obiektu lub zarządcy oraz zakresu ich obowiązków związanych z utrzymaniem obiektu w należytym stanie technicznym. Nakaz w trybie art. 66 powinien być skierowany w pierwszej kolejności do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, na którym – zgodnie z art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ww. ustawy – ciąży obowiązek utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym, a który posiadając uprawnienia do władania i zarządzenia obiektem, jest w stanie najpełniej ale i najsprawniej, posiadając dostęp do całej dokumentacji obiektu, przywrócić jego prawidłowy stan techniczny i bezpieczne użytkowanie. Przy wyborze adresata obowiązków z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego należy kierować się wymogiem uzyskania sprawnego i kompleksowego rozwiązania problemu, aczkolwiek pierwszeństwo normatywnego wskazania w art. 66 Prawa budowlanego nie jest kryterium decydującym (por. wyrok WSA z Białymstoku z 25 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 598/19). Jedynie wyjątkowo, w sytuacji niemożności ustalenia właściciela lub zarządcy danego obiektu, orzecznictwo dopuszcza uczynienie adresatem takiej decyzji innego podmiotu, tj. faktycznie władającego nieruchomością (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 976/15). Kryterium wyboru adresata decyzji nakładającej obowiązki z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego powinno być jednak związane przede wszystkim z posiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością. Celem omawianej regulacji jest bowiem doprowadzenie do wykonania decyzji, nakazującej usunięcie nieprawidłowości, a tylko podmiot, który posiada określone prawa do wejścia na teren nieruchomości i wykonania określonego obowiązku, może być adresatem takiej decyzji (por. wyroki NSA z 29 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1791/17 i WSA w Olsztynie z 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 344/21). W okolicznościach niniejszej sprawy, organy nadzoru budowlanego ustaliły, że zobowiązanym do wykonania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości jest Miasto, jako podmiot wpisany w dziale II księgi wieczystej jako właściciel (nr [...]). Po pierwsze, zauważyć należy, że art. 3 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2023 r., poz. 1984 ze zm.) tworzy domniemanie nakazujące traktować prawo jawne z księgi wieczystej jako wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Organ administracji publicznej nie ma natomiast możliwości, aby w toku postępowania, jakie toczy się przed nim, dokonywać odmiennych ustaleń prawnych dotyczących stanu prawnego nieruchomości od tych, jakie wynikają z wpisów dokonanych w księdze wieczystej. Z tych też względów zasada wyrażona w art. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych ogranicza kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym treści wpisów własności w tychże księgach (por. wyroki NSA z 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 199/14, 11 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1712/20, 13 kwietni 2023 r. sygn. akt I OSK 1980/21). Także w orzecznictwie Sądu Najwyższego zawęża się możliwość wzruszenia domniemania z art. 3 ust. 1 ww. ustawy tylko do "innych spraw cywilnych niż sprawa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym" (zob. uchwała SN z 8 września 2021 r. sygn. akt III CZP 28/21, OSNC 2022/2/14). W rezultacie powyższego, kwestia przeprowadzenia dowodu przeciwko domniemaniu, wynikającemu z treści wpisu ujawnionego w księdze wieczystej jest zagadnieniem prawa cywilnego. Przyjęcie poglądu odmiennego, polegającego na tym, że domniemanie, wynikające z art. 3 ust. 1 ww. ustawy mogłoby być obalone także w postępowaniu administracyjnym, prowadziłoby do sytuacji, w której w istocie rzeczy organ administracji publicznej zastępowałby sąd powszechny, gdyż wydawałby rozstrzygnięcie w kwestii zastrzeżonej dla postępowań cywilnych. Sytuacja taka nie jest zaś oczywiście prawnie dopuszczalna (zob. wyroki NSA z 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 614/22, 14 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 474/22 – orzeczenia przywołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy, ale również z wyjaśnień strony skarżącej nie wynika także, aby było prowadzone jakiekolwiek postępowanie w przedmiocie usunięcia niezgodności między stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej a stanem rzeczywistym budynku, będącego przedmiotem kontrolowanej w sprawie decyzji. Po drugie, jako nieskuteczne należy ocenić powoływane w skardze pismo Zastępcy Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami i wskazywany fakt toczącego się w Biurze Spraw Dekretowych postępowania odnośnie przedmiotowej nieruchomości. Nie podważa ono prawidłowości ww. wpisu w księdze wieczystej, ale nie pozwala również na wskazanie konkretnych osób, które potencjalnie mogłyby się stać adresatami obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją. Strona skarżąca powołuje się na fakt stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej i prawo następców prawnych do żądania ustanowienia wieczystego użytkowania do przedmiotowej nieruchomości, jednakże w żaden sposób nie wykazuje, że krąg tych spadkobierców został w ogóle ustalony. I chociaż obowiązek ustalenia stanu faktycznego spoczywa przede wszystkim na organie prowadzącym postępowanie administracyjny (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), to jednak nie sposób nie dostrzec tu specyficznej roli strony – skarżącego Miasta i jej związków z działającym w jej imieniu Biura Spraw Dekretowych, pozwalającą na założenie, że gdyby krąg spadkobierców został ustalony w toku postępowania administracyjnego, to Miasto jako strona postępowania zobowiązana do współdziałania z organem w celu ustalenia prawidłowej stanu faktycznego sprawy, by ten fakt ujawniła. Abstrahując od związania organu treścią księgi wieczystej, nie mógł on wydać decyzji, w której adresat nie został w niej wyraźnie określony, gdyż czyniłoby to taką decyzję niewykonalną. Po trzecie, zwrócić również należało uwagę, że – jak wynika z akt sprawy – przedmiotowym budynkiem, do czasu jego opróżnienia zarządzał Zakład Gospodarowania Nieruchomościami P., który jest jednostką budżetową skarżącego Miasta. To na jego zlecenie wykonano w sprawie ekspertyzę stanu technicznego ww. budynku, on prowadził książkę obiektu oraz podejmował czynności zmierzające do opróżnienia przedmiotowego budynku i wyłączenia go z użytkowania. Wreszcie to Zakład Gospodarowania Nieruchomościami – jak sam wskazywał – dokonywał bieżącego monitorowania budynku, mającego na celu jego dalsze zabezpieczenie przed dostępem osób trzecich. Dodatkowo wzmacnia to argumentację, że do chwili wydania zaskarżonej decyzji Miasto, w imieniu którego działał Zakład Gospodarowania Nieruchomościami, wykonywało uprawnienia właścicielskie wobec budynku, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie. Po czwarte, należy mieć na uwadze, że wobec ustalenia, że stan zewnętrzny budynku może zagrażać życiu lub zdrowiu osób znajdujących się na zewnątrz lub mieniu do nich należącego, organ nadzoru budowlanego musiał podjąć czynności zmierzającego do jego zabezpieczenia bez zbędnej zwłoki. Przejawiało się to m.in. w nadaniu decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazując na powyższe, w ocenie Sądu, Miasto S. zostało prawidłowo określone jako adresat kontrolowanej w sprawie decyzji. Wcześniejsze wykonywanie względem budynku uprawnień właścicielskich oraz domniemanie wynikające ze stosownego wpisu w księdze wieczystej pozwalało na uznanie obowiązku Miasta do dalszego utrzymania zabezpieczenia przedmiotowego budynku przed dostępem osób z zewnątrz oraz usunięcie niebezpieczeństw, które budynek mógłby sprowadzać w stosunku do osób i podmiotów znajdujących się na zewnętrz budynku. Z tych też przyczyn, jako niezasadne należało ocenić podniesione w skardze zarzuty zarówno naruszenia przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 77 i art. 28 K.p.a. oraz art. 107 § 3 w związku z art. 140 i art. 15 K.p.a.) oraz prawa materialnego (art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 61 Prawa budowlanego). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.