VII SA/Wa 272/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Anna Milicka - Stojek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. D. R. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 grudnia 2022 r. nr 2015/2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę

Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z 13 grudnia 2022 r., Nr 2015/2022 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB") na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") po rozpatrzeniu odwołania M. R., reprezentowanej przez radcę prawnego L. G., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] W. (dalej: "PINB") Nr [...] z [...] marca 2013 r. - stwierdził niedopuszczalność odwołania. Uzasadniając postanowienie MWINB wyjaśnił, że PINB prowadził postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...] w W.. W ramach tego postępowania decyzją Nr [...] z [...] marca 2013 r. nałożył na M. D. R. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w organie powiatowym dokumentacji powykonawczej obejmującej inwentaryzację budowlaną powykonawczą oraz inwentaryzację geodezyjna powykonawczą budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. W. w W. oraz nakazał przesunięcie w głąb wiatrołapu drzwi wejściowych oraz wypełnienie otworów okiennych znajdujących się w ścianie zachodniej przedmiotowego budynku usytuowanej w odległości mniejszej niż 4m od granicy działki, materiałem przepuszczającym światło, spełniającymi wymogi określone w § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 z 2002 r. poz. 690 z p. zm.). Decyzją Nr 848/13 z 18 czerwca 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania T. K., MWINB utrzymał w mocy tą decyzję organu I instancji, aj wyrokiem z 20 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1659/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. K. na decyzję MWINB Nr 848/13. Wyrokiem z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1974/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T. K. od wyroku sądu wojewódzkiego. 15 listopada 2022 r. do organu wojewódzkiego wpłynęło odwołanie M. R., reprezentowanej przez radcę prawnego L. G. od decyzji PINB Nr [...] z [...] marca 2013 r. MWINB wyjaśnił kompetencje organu odwoławczego, jak również wskazał na treść art. 134 k.p.a., wyjaśniając, że organ odwoławczy w fazie wstępnej postępowania podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Jak wynika z akta sprawy decyzja PINB z [...] marca 2013 r., od której M. R. wniosła 4 listopada 2022 r. odwołanie jest ostateczna i prawomocna – z uwagi na ww. rozstrzygnięcia Sądów dwóch instancji. Odwołanie M. R. zostało zatem złożone, gdy decyzja organu I instancji była już ostateczna i prawomocna. Ponadto z akt sprawy organu wojewódzkiego znak: WOP.7721.409.2013.MK wynika, że decyzję MWINB Nr 848/13 z 18 czerwca 2013 r. M. R.. odebrała 24 czerwca 2013 r. - nie ulega wątpliwości, iż odwołująca posiadała wiedzę o wydanym przez organ I instancji rozstrzygnięciu. Zawarta w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji administracyjnych jest związana z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych, stanowiącą element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Zasada ta rozciąga się na samą decyzję oraz na sprawę, którą ona załatwia. Organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania II-go instancyjnego jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia odnoszącego się do całości sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną, nie zaś tylko odniesienia się do konkretnego odwołania. Nie może on pozostawić poza zakresem swego rozstrzygnięcia jakiejkolwiek części sprawy załatwionej decyzją organu pierwszej instancji. Jeżeli środek zaskarżenia zostanie wniesiony, gdy decyzja jest już ostateczna, organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność tego środka na podstawie art. 134 k.p.a., bowiem weryfikacja w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości, nie jest możliwa. Decyzje ostateczne, w odróżnieniu od decyzji nieostatecznych, mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w k.p.a. (art. 16 § 1 zdanie drugie). Kodeks jasno określa przesłanki uchylenia lub zmiany, czy też stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych (rozdział 12 i 13 działu II). Decyzja ostateczna oznacza zatem rozstrzygnięcie sprawy w sposób definitywny. Dopiero gdyby nastąpiła eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym ostatecznego rozstrzygnięcia, wówczas otworzyłaby się możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Zatem w niniejszym przypadku niedopuszczalność odwołania jest spowodowana przyczynę o charakterze przedmiotowym, tj. brak możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji, gdy jest ona już prawomocna. Zdaniem MWINB argumenty podnoszone przez skarżącą dotyczące kwestionowania odbioru decyzji Nr IVOT/73/2013 nie mogą zostać uwzględnione w ramach niniejszego postępowania ll-go instancyjnego. Mogą natomiast stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu powiatowego dot. budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na w/w działce, jednak dopiero po spełnieniu przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem swej pełnomocnik, datowanym na 17 stycznia 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości. Pełnomocnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie (a jeśli nie będzie to możliwe, to "na zasadzie art. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COYID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095) wnoszę o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym", zarzuciła postanowieniu naruszenie: "(1) art. 134 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wniesienie odwołania od Decyzji pierwszoinstancyjnej w przedmiotowej sprawie nie było możliwe z uwagi na jej ostateczność i prawomocność, podczas gdy zaskarżona Decyzja została doręczona Skarżącej dopiero w dniu 18 października 2022 r. przez co skutek ostateczności i prawomocności Decyzji w stosunku do Skarżącej nie nastąpił; (2) art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że powzięcie przez uczestnika postępowania administracyjnego wiedzy o decyzji jest tożsame z jej doręczeniem, a tym samym, że decyzja może stać się ostateczna w wyniku powzięcia o niej wiedzy oraz przy braku jej skutecznego doręczenia". Po opisaniu w uzasadnieniu stanu sprawy, pełnomocnik stwierdziła, że decyzja z 13 marca 2013 r. nie jest ostateczna wobec skarżącej. Z ugruntowanej już linii orzeczniczej sądów administracyjnych wynika, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Żaden ze wskazanych powyżej przypadków nie zaistniał w niniejszej sprawie. Orzekając niedopuszczalność odwołania organ przyjął, że decyzja z 13 marca 2013 r. została skutecznie doręczona skarżącej 19 marca 2013 r., a odwołanie od tej decyzji zostało wniesione po terminie. Tym niemniej, decyzja została doręczona skarżącej dopiero 21 października 2022 r., a więc odwołanie od wniesione 4 listopada 2022 r. zostało złożone w terminie. Pismem z 18 października 2022 r. PINB uwzględnił wniosek skarżącej z 21 września 2022 r. o doręczenie decyzji i przesłał jej kopię całości decyzji dopiero 18 października 2022 r. Decyzja została odebrana przez poprzedniego pełnomocnika skarżącej 21 października 2022 r. Organ pierwszoinstancyjny uwzględnił zatem wniosek skarżącej w całości, a w piśmie z 18 października 2022 r. w odpowiedzi na wniosek skarżącej przyznał, że podpis skarżącej znajdujący się "'na zwrotnym potwierdzeniu odbioru [Decyzji] różni się od podpisu Pani M. R. znajdującego się w aktach sprawy m.in. na jej piśmie z dnia 08 maja 2009 r. i pełnomocnictwie z dnia 21 października 2008 r.". PINB zasugerował, że o zaistniałych różnicach w podpisie skarżącej może wypowiedzieć się wyłącznie biegły grafolog. W ślad za taką rekomendacją skarżąca uzyskała opinię grafologiczną z 29 października 2022 r., sporządzoną przez dr A. P., która została złożona do akt sprawy. Potwierdza ona, że podpis znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji z 19 marca 2013 r. nie jest podpisem skarżącej. Natomiast organ nie uwzględnił w swym rozstrzygnięciu ani opinii grafologicznej, ani też pisma PINB z 18 października 2022 r. Dokumenty te jednoznacznie potwierdzają, że skarżąca nie mogła złożyć podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Skarżąca, wbrew ustaleniom organu, nie odebrała także decyzji MWINB Nr 848/13 z 18 czerwca 2013 r. Decyzja ta została wydana w sprawie zainicjowanej odwołaniem T. K. i rzekomo została odebrana przez skarżącą 24 czerwca 2013 r. Jednakże, podpis złożony także i na tym potwierdzeniu odbioru różni się od właściwego, własnoręcznego podpisu skarżącej. W oparciu o powyższe rzekome doręczenie skarżącej decyzji w sprawie odwołania T. K. organ stwierdził, że skarżąca posiadała wiedzę o wydanym przez organ I instancji rozstrzygnięciu. Jednakże, dla uzyskania przez decyzję statusu ostateczności nie wystarczy, aby uczestnik postępowania powziął o niej wiedzę. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzja staje się bowiem ostateczna, gdy nie służy od niej odwołanie (bezskuteczny upływ terminu do wniesienia odwołania albo ostateczne utrzymaniu decyzji w mocy). Czynnością konieczną do ustalenia ostateczności decyzji jest jej doręczenie (art. 129 § 2 k.p.a.). Tylko wówczas uczestnik ma możliwość odwołania się od decyzji, czy też przyjęcia, że nie będzie podejmował takiego działania. Z samego faktu, że przy okazji innej sprawy uczestnik mógł powziąć wiedzę o decyzji nie wynika, że została ona mu skutecznie doręczona i otworzył mu się termin do wniesienia odwołania. Tym samym nie można uznać, że decyzja, nawet gdyby hipotetycznie skarżąca dowiedziała się o niej przy okazji (czemu skarżąca przeczy), została jej skutecznie doręczona i w chwili wniesienia odwołania przez skarżącą była już ostateczna. Skarżąca nigdy nie zamieszkiwała w budynku przy ul. [...]. w W.pod który to adres organ pierwszoinstancyjny kierował korespondencję do niej. Skarżąca jest obywatelką N. i od kilkudziesięciu lat nie mieszka w Polsce. Skarżącej nie jest wiadome, kto złożył podpis pod potwierdzeniem odbioru 19 marca 2013 r. podając się za skarżącą. Najprawdopodobniej, w związku z tym, że w budynku przy ul. [...].w W. mieści się hostel, uczyniła to jedna z osób w nim zamieszkująca. Jednakże, w związku ze znacznym upływem czasu odnalezienie osoby, która złożyła podpis za skarżącą jest niemalże niemożliwe. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przedstawiciele organu pierwszoinstancyjnego wizytowali nieruchomość skarżącej przy ul. [...].w W.przy okazji dokonywania kontroli stanu technicznego budynku i realizacji nałożonych na nią obowiązków. Wizyta odbyła się min. 27 września 2017 r. i skarżącą nie była przy niej obecna. Już wtedy zatem - na długo przed interwencją skarżącej w przedmiotowej sprawie - organ pierwszoinstancyjny miał wiedzę o tym, że skarżąca nie mieszka na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Nie sposób uznać, że decyzja wywarła skutek w stosunku do skarżącej, a tym samym, że jest decyzją ostateczną, skoro sam organ pierwszoinstancyjny przyznał prawdziwość okolicznościom, które uprawdopodobniły brak skuteczności doręczenia decyzji 19 marca 2013 r. W kontekście powyższego, trudno zatem uznać, by weszła do obrotu prawnego w wyniku doręczenia jej skarżącej, skoro tego doręczenia przed 21 października 2022 r. w ogóle nie było. Nie można zatem uznać za niedopuszczalne odwołania wniesionego przez skarżącą, której nie doręczono prawidłowo decyzji przed wniesieniem przez nią odwołania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że – wbrew twierdzeniom pełnomocnik skarżącej – decyzja PINB z [...] marca 2013 r. Nr[...], którą organ ten nałożył na skarżącą obowiązek sporządzenia i przedłożenia dokumentacji powykonawczej obejmującej inwentaryzację budowlaną powykonawczą oraz inwentaryzację geodezyjna powykonawczą budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w W. oraz nakazał wykonanie określonych robót stała się ostateczna i prawomocna. Należy bowiem przypomnieć, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego w tej kwestii (z 18 czerwca 2013 r., Nr 848/13) było przedmiotem kontroli Sądów dwóch instancji, na skutek skargi (i skargi kasacyjnej) T. K.. Wyrokiem z 20 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1659/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1974/14 oddalił skargę kasacyjną T. K.. Tym samym, wyczerpane zostały środki zaskarżenia ww. decyzji PINB w postępowaniu administracyjnym, a także obu decyzji w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję lub w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że Sądy obu instancji, rozpoznając skargę i skargę kasacyjną T.K. nie stwierdziły, aby istniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego – w tym m.in. z uwagi na przesłankę, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, co następuje. Organa administracji publicznej nie rozstrzygają w postępowaniu zwykłym kwestii związanych z potencjalnym pominięciem którejś ze stron w tymże postępowaniu. Nie mają też kompetencji do samodzielnego ustalania w postępowaniu zwykłym okoliczności związanych z zarzutami strony odnośnie fałszerstwa jej podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma urzędowego (w tym decyzji). Wziąć wszak trzeba pod rozwagę, że organa obu instancji dysponowały zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzji, zawierającym datę "19 marca 2013 r." i podpis "M. R.". Takie okoliczności, jak niewłaściwe doręczenie lub brak doręczenia decyzji badane być mogą wyłącznie w nadzwyczajnym postępowaniu, mającym na celu wznowienie postępowania zwykłego, zakończonego ostateczną decyzją. Jeśli fakt ostateczności decyzji stwierdzany jest na podstawie podpisanego potwierdzenia jej odbioru, ale podpis taki okazał się fałszywy, wówczas poszkodowana strona może domagać się wznowienia postępowania w uwagi na to, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Wyjaśnić też należy, że osoba, który twierdzi o tym, że ją w postępowaniu zwykłym pominięto, ma dwie możliwości dochodzenia swoich praw: w terminie biegnącym dla podmiotów będących stronami postępowania może złożyć odwołanie, ewentualnie - gdy termin ten upłynie - złożyć wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie brała w nim udziału bez własnej winy. W piśmiennictwie (vide A. Wróbel w Komentarzu aktualizowanym do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2022, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel) wskazuje się na to, że termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Brak doręczenia decyzji względnie ustalenie, iż zostało ono dokonane z obrazą przepisów kodeksu traktujących o doręczeniu (rozdział 8), oznacza, iż termin ten nie rozpoczął swojego biegu. Odwołanie strona postępowania może wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej lub ogłoszenia decyzji (art. 127 § 1, art. 129 § 2 k.p.a.), ale wyłącznie w powyższym terminie może wnieść odwołanie także osoba mająca uprawnienia strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i której organ nie doręczył i nie ogłosił decyzji, a o jej wydaniu dowiedziała się z innych źródeł. W razie nieskorzystania przez stronę z odwołań w powyższym terminie decyzja w myśl art. 16 § 1 k.p.a. staje się ostateczna niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim stronom. Natomiast stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy ta była już ostateczna, przysługuje wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (wyrok NSA z 24 listopada 2010 r., II OSK 1762/09, CBOSA). Należy też zauważyć, że możliwość skorzystania z dobrodziejstwa wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania służy jedynie tej stronie (art. 58 § 1 k.p.a.), której organ doręczył decyzję (por. wyrok NSA z 13 września 2017 r., sygn. akt II OSK 66/16, CBOSA). W wyroku z 24 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1762/09 (CBOSA) NSA stwierdził wyraźnie, że strona postępowania administracyjnego, niebędąca jedyną stroną tego postępowania, która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji, może wnieść odwołanie w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym decyzję doręczono, zaś po tym terminie nie służy jej prawo wniesienia odwołania, lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." (por. też stanowisko Z. Kmieciaka w komentarzy do art. 58 k.p.a. w: W. Chróścielewski Z. Kmieciak Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Opublikowano WKP 2019). Mylnie też utożsamia pełnomocnik skarżącej przesłanie jej przez PINB przy piśmie z 18 października 2022 r. kopii decyzji 13 marca 2013 r. z "doręczeniem" tejże decyzji. Organ – na prośbę skarżącej – wysłał jej kopię ostatecznej decyzji, stąd też żadnego prawnego znaczenia (w rozumieniu skutków związanych z doręczeniem) nie ma fakt, że "decyzja została odebrana przez poprzedniego pełnomocnika Skarżącej w dniu 21 października 2022 r.". Nie ma też w tej sprawie znaczenia prawnego "opinia wydana na podstawie kryminalistycznej ekspertyzy dokumentów i pisma ręcznego" dr A. P.. Mogłaby ona – co do zasady – stanowić uwiarygodnienie faktu, że skarżąca bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym, gdyż nie doręczono jej decyzji, a więc ziszczenia się przesłanki z ww. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiąc podstawę do wznowienia tego postępowania. Tym niemniej, w ocenie tut. Sądu, zarówno skarżąca, jak i jej pełnomocnicy wnosząc spóźnione odwołanie od decyzji MWINB świadomi byli faktu, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (art. 146 § 1 k.p.a.). Stąd też niezasadne były zarzuty pełnomocnik skarżącej naruszenia art. 134 k.p.a. przez "jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wniesienie odwołania od Decyzji pierwszoinstancyjnej w przedmiotowej sprawie nie było możliwe z uwagi na jej ostateczność i prawomocność", jak również uznanie, że "zaskarżona Decyzja została doręczona Skarżącej dopiero w dniu 18 października 2022 r. przez co skutek ostateczności i prawomocności Decyzji w stosunku do Skarżącej nie nastąpił". Organ nie naruszył też art. 16 § 1 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. "przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że powzięcie przez uczestnika postępowania administracyjnego wiedzy o decyzji jest tożsame z jej doręczeniem, a tym samym, że decyzja może stać się ostateczna w wyniku powzięcia o niej wiedzy oraz przy braku jej skutecznego doręczenia". MWINB nie dlatego stwierdził niedopuszczalność odwołania, że powiązał fakt wiedzy skarżącej o wydaniu decyzji z jej doręczeniem, ale dlatego, że – co wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia – od decyzji ostatecznej odwołanie nie przysługuje. I takie rozumowanie organu było prawidłowe. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.