VII SA/Wa 2711/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi U. S.-S. i T. S.-S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

1. Generalny Inspektor Dróg Krajowych i Autostrad w W. (dalej "GDDKiA"), decyzją z [...] października 2018 r., znak: [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy U. i T. S.-S., zwanych dalej również "skarżącymi", odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...]. Kwestionowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja GDDKiA z 31 sierpnia 2016 r. uchylała w całości poprzedzającą ją decyzję wydaną przez Zastępcę Dyrektora Oddziału GDDKiA w [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. i odmawiała udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr ewid. [...], położonej w miejscowości Z.. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 11 lipca 2014 r. została wydana decyzja Wójta Gminy [...] nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażowego w zabudowie wolnostojącej z przyłączami na działce o nr ewid. [...] w obrębie Z., gmina P.. W punkcie 5.1 ww. decyzji przewidziano obsługę komunikacyjną działki za pośrednictwem istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] (działka nr ewid. [...]) poprzez działkę o nr ewid. [...] (powstałą w wyniku podziału geodezyjnego działki nr ewid. [...]). 3. W dniu [...] czerwca 2016 r. GDDKiA reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] wydał decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr ewid. [...], położonej w miejscowości Z.. Wyżej wymieniona decyzja GDDKiA została wydana na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm., dalej: "u.d.p.") w zw. z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej "k.p.a."). Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie lokalizacja zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] (dalej "DK [...]") na wysokości określonej w km [...] strona lewa spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż swoimi parametrami technicznymi promienie łuków nachodzić będzie na istniejący już zjazd indywidualny zlokalizowany na odcinku oznaczonym w km [...] strona lewa. W ocenie zarządcy drogi powstaną przez to sytuacje kolizyjne dla pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających. Pojazdy oczekujące na wyjazd z wnioskowanego zjazdu "znajdą się w trójkącie widoczności istniejącego zjazdu w km [...]". Wpłynie to na ograniczenie widoczności dla kierowców innych pojazdów. Poza tym usytuowanie obu zjazdów spowoduje zwiększenie kolizji na samym wyjeździe. Dla rozstrzygnięcia wniosku skarżących istotne jest również ogrodzenie nieruchomości stanowiących działki [...] i [...] oraz rosnące tam drzewa. Takie rozwiązanie jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia o warunkach technicznych, m.in. w zakresie widoczności na skrzyżowaniach i zjazdach. Jednocześnie organ podkreślił, że zgodnie § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określono szczegółowe warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, zs którymi proponowany zjazd nie jest zgodny. W przypadku dróg klasy G ograniczenia liczby zjazdów na drodze o tej kategorii realizowane jest w pierwszej kolejności poprzez zapewnienie obsługi komunikacyjnej przyległych nieruchomości z wykorzystaniem już istniejących zjazdów do nieruchomości sąsiednich poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej na tych nieruchomościach. Powyższą decyzję zaskarżyli skarżący, którzy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. złożyli w ustawowym terminie wniosek z 24 czerwca 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. 4. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Zarządzania Drogami i Mostami GDDKiA, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję z 10 czerwca 2016 r. i odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z DK nr [...] do działki nr ewid. [...]. Organ wskazał, że we wcześniejszej decyzji błędnie wskazano numery działek za pośrednictwem których możliwa byłaby obsługa komunikacyjna działki skarżących. W tym względzie uznano, że we wcześniejszym rozstrzygnięciu nie wyjaśniono w pełni stanu faktycznego sprawy, a zatem naruszono art. 7 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy przywołał argumentację odnoszącą się do § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia o warunkach technicznych i podkreślił, że względy bezpieczeństwa drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu do nieruchomości lub gdy nie jest możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Organ wyeksponował również argument z ograniczenia widoczności dla pojazdów wyjeżdżających z działki nr ewid. [...] i z działki [...], a także niebezpieczeństwo wynikające z parametrów przedmiotowego odcinka drogi DK [...], a zwłaszcza łuku drogi i ograniczenia prędkości do 40 km/h. Organ wskazał również na znaczące obciążenie DK [...] w danym miejscu (2087 pojazdów na dobę w 2015 r.), co oznacza radykalny wzrost z porównaniem z rokiem 2010. Argumenty zawarte w omawianej decyzji zostały również przez organ wsparte powołaniami na orzecznictwo sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ odniósł się szczegółowo do zarzutów przedstawionych w odwołaniu skarżących. 5. Z uwagi na to, że decyzja organu z [...] sierpnia 2016 r. stała się ostateczna skarżący powyższą złożyli do GDDKiA wniosek z 7 czerwca 2017 r. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Skarżący podkreślili, że w chwili wydawania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym znajdowała się już decyzja Wójta Gminy Piecki nr [...] o warunkach zabudowy działki nr ewid. [...], która przewidywała skomunikowanie działki poprzez nieruchomość stanowiącą działkę nr [...], a obecnie [...]. W rozpatrywane sprawie doszło zatem do wydania decyzji mimo że postępowanie zostało już zakończone inną decyzją ostateczną. 6. Rozpatrując wniosek skarżących w przedmiocie nieważności decyzji, GDDKiA wydał w dniu [...] sierpnia 2017 r. decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Decyzja GDDKiA z [...] sierpnia 2017 r. została wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1257). Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., czyli wydania decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Sprawa musi bowiem dotyczyć tych samych podmiotów oraz tego samego przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. W innym przypadku nie mamy do czynienia z tożsamością sprawy. Z tego względu wydanie przez Wójta decyzji o warunkach zabudowy nie wiąże zarządcy DK [...]. 7. Na powyższą decyzję GDDKiA z [...] sierpnia 2017 r. skarżący wnieśli w dniu 21 września 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności wskazanych decyzji ze względu na rozstrzygnięcie już ww. kwestii decyzją o warunkach zabudowy nr [...] i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wyrażenia przez organ zgody na wybudowanie zjazdu z drogi krajowej nr [...] zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] nr [...]. W dniu 15 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał orzeczenie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2530/17. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na nierozpatrzenie wszystkich przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. 8. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, GDDKiA decyzją z [...] października 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Organ wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Organ ponownie podkreślił, że art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ma zastosowanie jedynie w przypadku tożsamości decyzji. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie taka okoliczność nie wystąpiła. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły również inne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. 9. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli skarżący. W skardze z 5 listopada 2018 r. skarżący zarzucili decyzji organu drugiej instancji naruszenie: art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 punkt 1, 2, 4, 5, 6 i 7 k.p.a. poprzez odmowę rozpatrzenia wszystkich przesłanek nieważności wydanej decyzji pomimo rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie obligującego do podjęcia takich działań; art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z 31 sierpnia 2016 r., podczas gdy wbrew twierdzeniom organów zachodziła w niniejszym przypadku podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż powyższe rozstrzygnięcie było sprzeczne z prawomocnym rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 5.1 decyzji nr [...] Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego w zabudowie wolnostojącej. W ocenie skarżących, wbrew twierdzeniom organu, w sprawie wystąpiła tożsamość decyzji wydanych przez organy administracji. Stronami były te same podmioty, zaś punkt 5.1 decyzji dotyczył tego samego elementu stanu faktycznego, jakim jest prawo do korzystania z dojazdu z DK [...] przy dojeździe do posesji. Z tego względu zaskarżona decyzja GDDKiA narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale także art. 153 p.p.s.a. 10. W dniu 19 listopada 2018 r. organ drugiej instancji wniósł odpowiedź na ww. skargę. W odpowiedzi GDDKiA podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez Skarżących pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Organ wyjaśnił przy tym, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA z 15 czerwca 2018 r. dokonał szczegółowej analizy pozostałych przesłanek art. 156 § 1 k.p.a., co wskazał w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. GDDKiA podtrzymał swoje stanowisko co do braku tożsamości decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o odmowie o lokalizacji zjazdu z DK [...]. Organ zauważył przy tym, w pkt. 5.1. przywoływanej przez skarżących decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2014 r. o warunkach zabudowy, obsługa komunikacyjna działki nr [...] została miała być zapewniona poprzez zjazd z DK [...], który faktycznie i prawnie nie istniał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 11. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 12. W rozpatrywanej sprawie Sąd oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja z [...] sierpnia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji GDDKiA z [...] sierpnia 2016 r. są zgodne z prawem. Sąd nie stwierdził, aby w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia prawa materialnego lub prawa procesowego, które wymagałoby uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W pierwszej kolejności, Sąd musi stwierdzić, że argument o tożsamości decyzji Wójta Gminy [...] oraz decyzji GDDKiA (zarządcy drogi) jest oparty na błędnej interpretacji przepisów prawa. Jak wyjaśniał Generalny Dyrektor Dróg krajowych i autostrad w decyzji z [...] sierpnia 2017 r., tj. w decyzji organu pierwszej instancji w postępowaniu nadzwyczajnym, z tożsamością decyzji mamy do czynienia wówczas, gdy określona sprawa administracyjna została rozstrzygnięta kolejno dwiema decyzjami, z których pierwsza jest już ostateczna. Tożsamość taka będzie istniała, gdy w sprawie występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Przedmiotem postepowania będą interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (vide: J. Borkowski, Komentarz do art. 156 Nb 37-38, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 13. wyd., Warszawa 2014, s. 668-669). Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie taka tożsamość nie wystąpiła. To prawda, że podmiotami wnioskującymi o ustalenie warunków zabudowy działki nr ewid. [...] oraz o zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego z DK [...] są skarżący. Rozstrzygnięcia w obu sprawach są jednak podejmowane przez odrębne podmioty wykonujące funkcje administracji publicznej, działające na podstawie odrębnych przepisów. W pierwszym przypadku decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt właściwej gminy (organ samorządu terytorialnego) na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast decyzję o zezwoleniu na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej do określonej działki podejmuje zarządca drogi zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Już takie rozróżnienie sprawia, że nie mamy do czynienia z tożsamością sprawy administracyjnej rozstrzyganej w pierwszym i drugim zakresie. Nie ma wątpliwości, że kompetencję do udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu ma zarządca drogi (art. 29 ust. 1 u.d.p.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 u.d.p. organem administracji rządowej właściwym w sprawie dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Kompetencji do wydawania wiążących decyzji administracyjnych w przedmiocie zezwoleń na lokalizację zjazdów z dróg krajowych nie może przejąć wójt gminy, przez teren której przebiega droga krajowa. W tym stanie rzeczy postanowienie decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2014 r. o skomunikowaniu działki nr ewid. [...] z DK [...] poprzez działkę o nr ewid. [...] (wcześniej [...]) należy odczytywać jako postanowienie warunkowe. Oznacza to, że wskazany sposób komunikowania będzie mógł być realizowany dopiero po uzyskaniu zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. zezwolenia zarządcy drogi. Konsekwentnie, w świetle takich przepisów postanowienie punktu 5.1 decyzji o warunkach zabudowy nie tworzy po stronie skarżących prawa podmiotowego (uprawnienia), które wraz z ostatecznością tej decyzji stałoby się prawem nabytym. Żaden przepis prawa obowiązującego nie upoważnia bowiem właściciela nieruchomości dysponującego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy do żądania od zarządcy drogi udzielenia pozwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Zgodnie z art. 29 u.d.p. decyzja w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu jest w takim znaczeniu autonomiczna, tzn. że może być wydana wyłącznie przez właściwego zarządcę drogi, a jednocześnie zasady jej wydania są określone wyłącznie w ustawie o drogach publicznych. Gdyby ustawodawca przewidywał odmienny sposób wydawania zezwoleń na lokalizację zjazdów, wówczas przepisy art. 29 ust. 3 i ust. 4 u.d.p. nie miałyby sensu. Są one bowiem skierowane wyłącznie do zarządcy drogi i uzupełniają normy prawne, zarówno normy nakazujące skierowane do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, jak i normy kompetencyjne odnoszące się do zarządcy drogi. Wbrew zatem opinii skarżących wykładnia systemowa przepisów ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie przesądza o braku tożsamości omawianych wyżej decyzji – decyzji o warunkach zabudowy i decyzji w przedmiocie zezwolenia na zjazd z drogi publicznej. W przedstawionym kontekście odmowa stwierdzenia nieważności decyzji GDDKiA z [...] sierpnia 2016 r. (wydanej w drugiej instancji w postępowaniu zwykłym) była w pełni zasadna. Organ właściwy nie stwierdził, aby zaistniała przesłanka nieważności, a skarżący nie wykazali, aby taka przesłanka miała miejsce. W szczególności nie doszło w sprawie do wydania decyzji rozstrzygniętej poprzednio inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). 13. W drugiej kolejności, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżących w sprawie administracyjnej kontrolowanej obecnie przez Sąd nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Rzeczywiście bowiem w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2350/17, Sąd zobowiązał organ administracji do zbadania wszystkich możliwych przesłanek nieważności, które mogłyby obciążać kwestionowaną decyzję GDDKiA z [...] sierpnia 2016 r. W decyzji z [...] października 2018 r. organ skupił się na zbadaniu spornej kwestii tożsamości decyzji, ale wyraźnie potwierdził w nawiązaniu do powołanego wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2350/17, że przeanalizował także szczegółowo pozostałe przesłanki nieważności i nie znalazł podstaw do ich zastosowania. Można przyznać, że w tym zakresie uzasadnienie organu jest lakoniczne, ale w świetle zgormadzonego materiału dowodowego, w tym pism i środków zaskarżanie wykreowanych przez skarżących nie można znaleźć podstaw do innej konkluzji. W przekonaniu Sądu wskazana powściągliwość organu administracji nie musi być uznana za wadę prowadzącą do uchylenia decyzji. W związku z tym argument skarżących odnoszący się do naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznaje za nieprzekonywujący. 14. Również dokonana przez Sąd samodzielna analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wskazuje, aby organ w zaskarżonej decyzji popełnił błąd polegający na pominięciu lub niedostrzeżeniu takiej okoliczności faktycznej, która mogłaby stanowić przesłankę nieważności decyzji GDDKiA z [...] sierpnia 2016 r. Nie ma bowiem podstaw do twierdzenia, żeby kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja nie została również skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, nie wywołałaby czynu zagrożonego kara w razie jej wykonania ani nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa. Z tego względu argumenty podnoszone w skardze przez skarżących Sąd uznał za nietrafne. 15. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.