VII SA/Wa 2695/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. i S. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę H. W.

S. W. i H. W. wnieśli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2021 r., wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r., udzielającej pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej, budowy dwóch zjazdów publicznych, linii oświetlenia drogowego, kanalizacji deszczowej, na działce nr [...], obr. S., gm. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga H. W. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Istnienie tak rozumianego interesu prawnego powoduje, że dany podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się od organu konkretyzacji swych uprawnień lub obowiązków, bądź żądać kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony swoich praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez S. W., ale również przez H. W., która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r., którą organ ten umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r., wszczęte wnioskiem S. W. Wojewoda Wielkopolski umorzył to postępowanie uznając, że S. W. nie ma przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. Skarga na decyzję GINB z [...] grudnia 2021 r. przysługiwała jedynie S.W., bowiem dotyczyła postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r., wszczętego wnioskiem S. W., H. W. nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. Jednocześnie zauważyć trzeba, że w odniesieniu do wniosku H. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. wydane zostały odrębne decyzje – Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r., wszczęte na wniosek H. W., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. H. W. złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2022 r. (skarga została zarejestrowana pod sygn. VII SA/Wa 469/22). W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę H. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2021 r. jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.