VII SA/Wa 2677/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Artur Kuś, Asesor WSA Paweł Konicki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 września 2023 r. nr 1524/2023 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę

Przedmiotem skargi Miasta W. jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 września 2023 r. (znak: WOP.7726.67.2023.KJ), utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z [...] maja 2023 r. (Nr [...]) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] maja 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 61 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. nakazał Miastu W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W. poprzez wykonanie robót, w ramach których należy: 1. zbić odparzone, grożące odpadnięciem tynki zewnętrzne na ścianach budynku, 2. usunąć grożące odpadnięciem luźne elementy gzymsu, 3. umieścić na budynku informację o stanie zagrożenia w związku z nieodpowiednim stanem technicznym obiektu, - w terminie 1 miesiąca od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. Jednocześnie ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, obowiązkowi wynikającemu z decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 K.p.a. W decyzji poinformowano, że roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowalne w odpowiedniej specjalności, a o wykonaniu ww. obowiązku powiadomić organ. Upomnieniem z 9 sierpnia 2022 r. (doręczonym 17 sierpnia 2022 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. wezwał Miasto W. do wykonania obowiązku nałożonego ww. ostateczną decyzją z [...] maja 2022 r. Na skutek kontroli budynku przy ul. [...] w W. przeprowadzonej 10 października 2022 r. ustalono, że nałożone obowiązki nie zostały wykonane. 25 listopada 2022 r. organ wystawił tytuł wykonawczy, wskazując jako podstawę prawną obowiązku ww. decyzję, który przesłano zobowiązanemu Miastu W. (doręczony 28 listopada 2022 r.). 21 grudnia 2022 r. zobowiązany poinformował organ o wykonaniu nałożonego obowiązku. 8 marca 2023 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązków nałożonych decyzją z [...] maja 2022 r., w toku której ustalono, że nie zbito wszystkich odparzonych, grożących odpadnięciem tynków zewnętrznych na ścianach, nie usunięto wszystkich grożących odpadnięciem luźnych elementów gzymsu oraz że na budynku mieszczono tablicę z napisem "uwaga strefa niebezpieczna" – bez informacji o stanie zagrożenia. Obowiązków nałożonych decyzją z [...] maja 2022 r. nie wykonano w całości. Postanowieniem z [...] maja 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 2 i 4 w związku z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) nałożył na Miasto W. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł w związku z niedopełnieniem obowiązków wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z [...] maja 2022 r. W postanowieniu poinformowano zobowiązanego o treści art. 125 § 1 i art. 126 ww. ustawy oraz wskazano numer rachunku bankowego, na który należy uiścić nałożoną grzywnę w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Miasto W., wskazując, że nałożony obowiązek został wykonany. Postanowieniem z 21 marca 2023 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego zlecił organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie czynności kontrolnych celem ustalenia, czy obowiązek nałożony decyzją organu powiatowego z [...] maja 2022 r. został w całości wykonany. Na skutek przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli 18 lipca 2023 r. ustalono, że: 1. zbito odparzone, grożące odpadnięciem tynki zewnętrzne na ścianach budynku od strony ulicy [...] i część tynków od strony ul. [...]. Nie zbito tynków od strony bocznej – możliwy dostęp dla osób postronnych w pobliżu budynku, 2. gzyms od strony ul. [...] i [...] zabezpieczono. Nie usunięto grożących odpadnięciem luźnych elementów gzymsu od strony bocznej, 3. mieszczono informację o stanie zagrożenia. Nadto w protokole kontroli robót budowalnych zawarto konkluzję, że obowiązków nałożonych decyzją z [...] maja 2022 r. nie wykonano w całości. Postanowieniem z 21 marca 2023 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682) uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i orzekał na podstawie art. 121 § 2 i 4 w zw. z art. 119 § 2, art. 17 § 2, art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o: - nałożeniu na Miasto [...] W. jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 25.000 zł w związku z niedopełnieniem w całości obowiązków nałożonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z [...] maja 2022 r., - wezwał zobowiązanego do jej uiszczenia w terminie 120 dni od daty otrzymania postanowienia na wskazany rachunek bankowy, - wezwał do uiszczenia kwoty 68,00 zł tytułem opłaty za wydanie niniejszego postanowienia na wskazany rachunek bankowy. W postanowieniu poinformowano, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, - wezwano do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z [...] listopada 2022 r. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżone postanowienie należało uchylić, gdyż nałożona kwota grzywny została oszacowana zbyt wysoko i stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym przedmiotowej sprawy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że strona nie wykonało w całości obowiązku nałożonego decyzją z [...] maja 2022 r. wobec czego organ I instancji miał obowiązek zastosowania odpowiedniego środka egzekucyjnego. W toku czynności kontrolnych ustalono jednak, że podmiot zobowiązany wykonał punkt 3 oraz w części punkty 1 i 2 egzekwowanej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, jakkolwiek egzekwowany obowiązek nie został w całości wykonany, to jednak zobowiązany podejmuje czynności celem jego wykonania. Kwota w wysokości 25.000 zł będzie zatem wystarczająco skuteczna i zwróci uwagę podmiotu zobowiązanego, co przyczyni się do podjęcia skutecznych działań zmierzających do wykonania obowiązku we własnym zakresie w całości. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic. Grzywna w celu przymuszenia ma z kolei charakter dyscyplinujący i ma na celu wywołanie u podmiotu zobowiązanego odpowiedniej dolegliwość, aby nieopłacalnym stało się odłożenie w czasie wykonania egzekwowanego obowiązku. Wykonanie w całości dyspozycji egzekwowanej decyzji ma z kolei zapobiec występującemu zagrożeniu bezpieczeństwa ludzi mienia z uwagi na stan techniczny budynku. Poza grzywną środkiem egzekucyjnym możliwym do zastosowania w niniejszej sprawie jest zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. Grzywna jest jednak środkiem łagodniejszym od wykonania zastępczego, ponieważ powoduje mniej dotkliwe dla zobowiązanego konsekwencje, z uwagi na możliwość jej umorzenia albo zwrotu. W przypadku zastosowania grzywny w celu przymuszenia zobowiązany ma wpływ na wybór wykonawcy, a także samodzielnie negocjować koszty wykonania przez wykonawcę nakazu. Natomiast wykonanie zastępcze jest przeprowadzone przez podmiot zewnętrzny i w takim przypadku zobowiązany ma mniejsze możliwości decydowania kwestii kosztów wykonania obowiązku, niż w przypadku samodzielnego zlecenia wykonania nakazanego obowiązku we własnym zakresie. Wykonanie zastępcze generuje również koszty w postaci wydatków związanych z wyłonieniem przez organ egzekucyjny wykonawcy robót. Skargę na powyższe postanowienie złożyło Miasto W., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego, tj.: a. art. 7 i 8 K.p.a. poprzez zaniechanie rozważenia skutków zaskarżonego orzeczenia, a także nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli oraz interesu społecznego, b. art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, c. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżanej decyzji w całości i zaniechanie umorzenia postępowania w sprawie, d. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. przez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną, czyli do m.st. Warszawy, co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności, e. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego oraz art. 77 § 1 K.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego związanego z zakresem obowiązków ciążących na właścicielu budynku, f. art. 107 § 3 K.p.a. przez nieuzasadnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i niewskazanie jakie konkretnie fakty wpływają na konieczność wykonania robót, co konkretnie powoduje, iż stwierdzone nieprawidłowości stwarzają zagrożenie, g. art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego przez skierowanie decyzji do osoby nie będącej właścicielem budynku lub zarządcą, h. art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego przez nieuwzględnienie, iż obowiązki w zakresie utrzymania budynku spoczywają na właścicielu i zarządcy budynku, podczas gdy m. W. nie jest właścicielem budynku, i. art. 61 Prawa budowlanego, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 K.c. poprzez nałożenie obowiązku usunięcia nieprawidłowości w budynku przy ul. [...] w W., podczas gdy w budynku tym m. W. nie ma żadnego udziału, gdyż prawa do budynku (w tym obowiązki z tym związane) należą do osób trzecich, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto strona skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci mapy w celu wykazania faktu, że m. W., dokonało zabezpieczenia ścian oznaczonych kolorem czerwonym, pomimo tego, iż nie było do tego uprawnione z powodu braku uprawnień właścicielskich do nieruchomości, które stwarzały zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi (ściany od strony ruchu pieszych-chodników); natomiast kolorem niebieskim oznaczone są ściany, które nie stwarzają w ocenie skarżącego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi (nie znajdują się przy ulicy ani w okolicy chodników). Powyższy dowód służy również wykazaniu faktu, że pomimo tego, że winna być - w ocenie Skarżącego - stwierdzona nieważność zaskarżonego postanowienia, to również postanowienie to jest bezprzedmiotowe, gdyż zostało usunięte zagrożenie, o którym mowa w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. Nr [...] z dnia [...].05.2022 r. Wskazując na powyższe, skarżące Miasto wniosło o uchylenie w zaskarżonego całości postanowienia oraz uchylenie w całości postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, ewentualnie o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżone postanowienie zostało wadliwie skierowane do m. W., pomimo tego, że budynek mieszkalny przy ul. [...] w W. nie pozostaje we władaniu m. W. i stanowi własność spadkobierców byłego właściciela, tj. spełnia wymogi z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Jak wynika z akt zastępczych, jednym z następców prawnych właściciela nieruchomości budynkowej jest M. W. – B., zamieszkały przy ul. [...] w W. W konsekwencji błędnych ustaleń organ wydał kolejno wadliwe decyzje nakładające na m. W. grzywnę i zobowiązujące Miasto do działań, do których może być zobowiązany inny podmiot, jeden z ww. następców prawnych właściciela nieruchomości. W ocenie strony skarżącej organ nie pochylił się nad właściwym ustaleniem stron postępowania. Zgodnie zaś z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzja ta obarczona jest wadą nieważności w związku z rażącym naruszeniem art. 28 K.p.a i art. 61 Prawa budowlanego, gdyż adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 w związku z art. 61 Prawa budowlanego może być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Nadto strona skarżąca wskazała, że wykonała częściowo prace na budynku przy ul. [...] w W. w celu wyeliminowania niebezpieczeństwa dla miejscowej lokalnej społeczności niebezpieczeństwa polegającego na możliwości odpadania tynku od strony zewnętrznej budynku, gdyż dotyczy to gruntu który graniczy z ciągami komunikacyjnymi ruchu pieszych. Ewentualne prace związane zagrożeniem odpadania tynku z budynku przy ul. [...] w W., od strony działek, które nie są połączone w żaden sposób z ciągami komunikacyjnymi mogą podjąć jedynie właściciele budynku. Odpowiedź na skargę złożył Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – zwanej dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: "§ 1. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. § 2. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym". Z kolei zgodnie z art. 121 § 2 ww. ustawy: "[z] zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł". Zgodnie z § 4 tego przepisu: "[j]eżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia". Cytowane powyżej przepisy stanowiły podstawę prawną nałożonej zaskarżonym postanowieniem grzywny w celu przymuszenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budziło wątpliwości, że nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. obowiązek nie został wykonany w całości. Potwierdzają to zarówno dokonane w toku postępowania kontrole, utrwalone w formie protokołów jak i sama strona skarżąca w rozpoznawanej skardze, przyznając, że wykonała tylko te obowiązki, które sprowadzały – w jej ocenie – zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Podkreślić jednak trzeba, że na etapie postępowania egzekucyjnego organ nie bada prawidłowość nałożonego obowiązku, lecz jedynie to czy został on prawidłowo wykonany w całości. Dlatego za nieskuteczną należy uznać argumentację skargi, wskazującą, że nie może być ona podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, gdyż nie jest właścicielem nieruchomości, której te obowiązki dotyczą. Obowiązki te wynikają z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z [...] maja 2022 r. i tak długo, jak decyzja ta znajduje się w obrocie prawnym, podlega wykonaniu. Podnoszenie natomiast zarzutów odnośnie wadliwości ww. decyzji w postępowaniu egzekucyjnym było z założenia nieskuteczne, a do tego zmierzała zasadnicza większość zarzutów rozpoznawanej skargi. Na obecnym etapie postępowania ani organy administracyjne (egzekucyjne), ani Sąd nie były uprawnione do oceny tejże decyzji. Wynika to jednoznacznie z treści art. 29 § 1 ww. ustawy, zgodnie z którym: "[o]rgan egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym". Podkreślić należy, że istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest przymusowe wykonanie obowiązków wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadku uchylania się zobowiązanego od wykonania tych obowiązków. Obowiązkiem wierzyciela, w tym przypadku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego W. było doprowadzenie do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej z [...] maja 2022 r. i wszystkich nałożonych nią obowiązków. Zobowiązany nie jest natomiast uprawniony do wyboru, które obowiązki wykona, a które nie. Tym samym, co należy wyraźnie podkreślić, obowiązkiem Miasta W. było wykonanie wszystkich nałożoną na nią ww. decyzją obowiązków. W przypadku nie wykonania tychże obowiązków, co miało miejsce w niniejszej sprawie, obowiązkiem organu było skierowanie sprawy do egzekucji administracyjnej i doprowadzenie do wykonania tychże obowiązków w sposób dobrowolny przez zobowiązanego lub w sposób przymusowy. Jednym z dostępnych organowi środków egzekucyjnych w postępowaniu dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest grzywna w celu przymuszenia (art. 1a pkt 12 lit b tiret pierwsze ww. ustawy), przy czym z treści art. 122 § 2 pkt 2 in fine tej ustawy wynika, że w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy najpierw powinna zostać nałożona grzywna w celu przymuszenia, a następnie powinno być zastosowane wykonanie zastępcze. Grzywna w celu przymuszenia jako środek egzekucyjny o charakterze przymuszającym jest bez wątpienia środkiem mniej uciążliwym niż pozostałe środki egzekucyjne stosowane w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, w szczególności w porównaniu z wykonaniem zastępczym. Funkcją grzywny w celu przymuszenia jest wywarcie dodatkowej presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do dobrowolnego wykonania obowiązku. Presja ta ustaje z chwilą wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Możliwość umorzenia lub zwrotu grzywny w celu przymuszenia sprawia, że dolegliwość tego środka egzekucyjnego w przypadku wykonania obowiązku jest znikoma. Z kolei w przypadku zastosowania wykonania zastępczego skutki dla zobowiązanego (obowiązki wskazane w art. 129 ustawy, konieczność pokrycia kosztów poniesionych przez wykonawcę zastępczego) powstają natychmiast i ulegają one stopniowemu zwiększeniu wraz z zaawansowaniem prac wykonawcy zastępczego. Ewentualne przystąpienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku nie niweczy tych skutków (zob. P. Przybysz. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz do art. 119, LEX/el). W okolicznościach niniejszej sprawy, kwota wymierzonej grzywny mieści się w granicach określonych w art. 121 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia skarżonego postanowienia, organ odwoławczy miarkował jej wysokość, po pierwsze obniżając jej wysokość o połowę w stosunku do grzywny wymierzonej przez organ I instancji, po drugie uwzględniając fakt, że organ wykonał część nałożonych na niego obowiązków i po trzecie, przyjmując, że wysokość zastosowanego środka będzie wystarczająco dyscyplinująca dla zobowiązanego do wykonania reszty nałożonych obowiązków i po czwarte, wskazując sytuacje, w których zobowiązany nie będzie obowiązany do uiszczania grzywny w całości lub w części (art. 125 § 1 i art. 126 ww. ustawy). Z przyczyn powyżej wskazanych jako niezasadne należało ocenić zarzuty podniesione w skardze. Stan faktyczny sprawy został w sprawie ustalony prawidłowo, zaś fakt niewykonania całości nałożonego decyzją z [...] maja 2022 r. obowiązku oraz kto jest podmiotem zobowiązanym nie budził wątpliwości. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., gdyż jej przedmiotem było postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.