VII SA/Wa 2673/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r., nr [...] mocą której nakazano B. S., W. S. i Z. K. rozbiórkę komórki drewnianej usytuowanej na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. S. w K. W kolejnym piśmie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że współwłaściciel Z. K. na siłę chce rozebrać komórkę i zabrać drzewo, które w tej komórce skarżąca przechowuje. Skarżąca wskazała, że współwłaściciel Z. K. chce całkiem wyrzucić skarżącą z tej działki i nie pozwala nic postanowić na tej działce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu spoczywa przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Przy czym z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Wskazać należy, że wstrzymanie wykonanie decyzji nie może nastąpić automatycznie z uwagi na złożenie wniosku. Sąd musi dokonać oceny, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W orzecznictwie zapadłym na tle tego przepisu podkreśla się jednocześnie, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie, do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 117/16, zgodnie z którym "Nie można, bowiem z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji rozbiórkowej prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo". W ocenie Sądu argumenty przedstawione przez skarżącą nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skarżąca nie wykazała, że rozbiórka drewnianej komórki będzie wiązała się dla strony ze spowodowaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć trzeba, że w sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Jednak każdy przypadek rozbiórki należy rozpatrywać indywidualnie odnosząc go do realiów sprawy. Inna jest bowiem sytuacja, gdy nakazowi rozbiórki podlega np. dom mieszkalny, a inna, gdy tak jak w niniejszej sprawie, nakazem objęta jest rozbiórka komórki, która w dodatku jak wynika z akt administracyjnych jest w bardzo złym stanie technicznym, nie posiada żadnych instalacji i nie jest trwale powiązana z gruntem, zaś materiały użyte do budowy są złej jakości i pochodzą z rozbiórki innego obiektu. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżącą, że współwłaściciel Z. K. na podstawie decyzji rozbierze komórkę i weźmie sobie opał skarżącej, wskazać należy, że stosunki pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości nie mogą stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że skarżąca nie wskazała konkretnie jaka szkoda oraz jakich rozmiarów powstanie w jej majątku w wyniku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Nie wykazano, aby koszty rozbiórki i ewentualnego ponownego usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego, (komórki - a więc obiektu o nieskomplikowanej konstrukcji), były na tyle wysokie, aby można było twierdzić, że wykonanie decyzji może powodować powstanie znacznej szkody. Skarżąca nie przedstawiła ponadto jakichkolwiek okoliczności wskazujących na trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, argumenty przedstawione przez skarżącą nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skarżąca nie wykazała, że rozbiórka komórki będzie wiązała się dla strony ze spowodowaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto podkreślić należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak postanowieniu.