VII SA/Wa 2650/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi P P na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę

Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), po rozpatrzeniu odwołania P P oraz odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. nakazującą właścicielowi lokalu usługowego ozn. Nr [...], P P, usunięcie nieprawidłowości w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych - ze szczególnym uwzględnieniem stropu w lokalu usługowym nr [...], znajdującym się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], poprzez wykonanie robót budowlanych wyszczególnionych w Ekspertyzie technicznej dot. lokalu usługowego ozn. nr [...] znajdującego się na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przy ul. [...] w [...] - w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych (ze szczególnym uwzględnieniem stropu), określającej zgodność ich wykonania z zatwierdzonym projektem budowlanym, zgodność z przepisami Prawa budowlanego i normami techniczno-budowlanymi, sporządzonej w grudniu 2017 r. oraz uzupełnionej o Aneks do ekspertyzy technicznej z dnia 12 grudnia 2017 r. przez mgr inż. arch. T P posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej oraz mgr inż. T P posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 27 maja 2014 r. uprawniony pracownik PINB dla [...] przeprowadził oględziny w sprawie sposobu użytkowania lokalu usługowego przy ul. [...] w [...]. Ustalono, że na ww. nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny o V - VI kondygnacjach naziemnych, podpiwniczony z usługami w poziomie parteru. We wschodniej części budynku znajduje się lokal usługowy nr [...] użytkowany jako [...] W lokalu tym znajdują się pomieszczenia: sala fitness, sala siłowni, hall, szatnie, sanitariaty, recepcja. W stropie nad lokalem widoczna jest izolacja z wełny mineralnej. Okazano decyzję PINB nr [...] z dnia [...] września 2012 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym ul. [...] w [...]. PINB dla [...] wszczął postępowanie w sprawie zgodności sposobu użytkowania lokalu usługowego [...] przy ul. [...] w [...] z zatwierdzonym projektem stanowiącym integralną część decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającej decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. o pozwoleniu na budowę w zakresie projektu zamiennego. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] umorzył postępowanie w sprawie zgodności sposobu użytkowania ww. lokalu usługowego z zatwierdzonym projektem stanowiącym integralną część decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Po wniesieniu przez W K i J K odwołania od ww. decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Następnie w wyniku wniesienia przez W K i J K skargi, decyzją nr [...] z [...] stycznia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości własną decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania W i J K decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. organ wojewódzki uchylił decyzję PINB dla [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2017 r. organ powiatowy nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" obowiązek sporządzenia i dostarczenia do PINB dla [...] ekspertyzy technicznej wykonanej w lokalu usługowym nr [...] w zakresie izolacji akustycznej przegród pionowych i poziomych (ze szczególnym uwzględnieniem stropu) - określającej zgodność ich wykonania z zatwierdzonym projektem budowlanym, zgodność z przepisami Prawa budowlanego i normami techniczno-budowlanymi. W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, w tym niezgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, powinien zostać podany sposób ich usunięcia. W dniu 3 stycznia 2018 r. ekspertyza techniczna została złożona do PINB [...] Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" usunięcie nieprawidłowości w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych - ze szczególnym uwzględnieniem stropu w lokalu usługowym nr [...], poprzez wykonanie robót budowlanych wyszczególnionych w ekspertyzie technicznej w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych (ze szczególnym uwzględnieniem stropu) określającej zgodność ich wykonania z zatwierdzonym projektem budowlanym, zgodność z przepisami Prawa budowlanego i normami techniczno- budowlanymi, sporządzonej w grudniu 2017 r. przez mgr inż. arch. T P posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej i mgr inż. T P posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno - inżynieryjnej. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu powiatowego nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzupełnienia przedłożonej do akt ekspertyzy technicznej o zakres robót niezbędnych do wykonania, a także ponownego rozważenia kwestii adresata obowiązków. W dniu 28 stycznia 2019 r. do organu powiatowego wpłynął aneks do ekspertyzy technicznej z dnia 12 grudnia 2017 r., sporządzony przez mgr inż. arch. T P. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. PINB dla [...] nakazał P P, właścicielowi ww. lokalu usługowego nr [...], usunięcie nieprawidłowości w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych - ze szczególnym uwzględnieniem stropu w lokalu usługowym, poprzez wykonanie robót budowlanych wyszczególnionych w Ekspertyzie technicznej dot. lokalu usługowego ozn. nr [...] znajdującego się na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przy ul. [...] w [...]- w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych (ze szczególnym uwzględnieniem stropu) określającej zgodność ich wykonania z zatwierdzonym projektem budowlanym, zgodność z przepisami Prawa budowlanego i normami techniczno- budowlanymi, sporządzonej w grudniu 2017 r. oraz uzupełnionej przez mgr inż. arch. T P posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej oraz mgr inż. T P posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej o Aneks do ekspertyzy technicznej z dnia 12 grudnia 2017 r. W decyzji wskazano, że w terminie 8 miesięcy od daty, kiedy decyzja niniejsza stanie się ostateczna należy: a) wykonać jednorodną tj. ciągłą z ograniczonymi do minimum mostkami akustycznymi i przerwami, warstwę okładziny izolacji akustycznej na: - wewnętrznej powierzchni ścian wyznaczających cały lokal usługowy U-3, - wewnętrznych słupach konstrukcyjnych, - sufitach, poprzez zastosowanie materiałów porowatych, o bardzo małych przekrojach kanalików, m. in. wełny, maty, płyty z materiałów włóknistych na bazie wełny mineralnej i żużlowej wełny szklanej, np.: okładziny z płyt z wełny mineralnej szklanej o grubości 100 mm, b) zamocować ww. izolację za pomocą lekkiej konstrukcji składającej się z kilku składników zawierających materiały lub wyroby dźwiękochłonne oraz elementów umożliwiających mocowanie ich do konstrukcji budynku w sposób niwelujący do minimum powstawanie mostków akustycznych. Odwołania od ww. decyzji złożyli P P i [...] S.A. w [...]. Rozpoznając złożone odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zaskarżona decyzja PINB dla [...] jest prawidłowa, a organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Organ przypomniał, że w wydanej uprzednio decyzji nr [...] nie zakwestionował trybu prowadzonego postępowania, a jedynie podniósł konieczność uzupełnienia przedłożonej do akt ekspertyzy technicznej o zakres robót niezbędnych do wykonania, a także wskazał na konieczność ponownej weryfikacji adresata obowiązków. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ powiatowy zastosował się do wytycznych zawartych w ww. decyzji nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować i utrzymywać obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska, jak też utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Natomiast w myśl art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, z uwagi na wystąpienie nieprawidłowości w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych, ze szczególnym uwzględnieniem stropu w lokalu usługowym nr [...] znajdującym się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że w Ekspertyzie technicznej dot. lokalu usługowego, sporządzonej przez mgr inż. arch. T P posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej oraz mgr inż. T P posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej, wskazano: "Obowiązujące normy nie zalecają lokalizacji klubów fitness w budynkach mieszkalnych. Według obowiązujących norm strop pomiędzy lokalem mieszkalnym a lokalem usługowym mieszczących klub fitness powinien posiadać izolacyjność od dźwięków powietrznych R'A,1 ≥ 65 dB: obecnie posiada około ≤ 55,81 dB. Brak jest izolacji akustycznej wewnętrznych powierzchni ścian konstrukcyjnych i słupów co powoduje nadmierne przenoszenie boczne dźwięków i drgań. Jest to wynikiem pominięcia zasady izolowania przede wszystkim od strony dominującego źródła dźwięku. Według obowiązujących norm ściana zewnętrzna powinna posiadać izolacyjność od dźwięków powietrznych (z zewnątrz) R'A,1 ≥ 65 dB - obecnie posiada około ≤ 48,42 dB. Aranżacja lokalu usługowego [...] została wykonana zgodne z budowlanym projektem wielobranżowym na który uzyskane zostało pozwolenie na budowę (...). Brak prawidłowej izolacji akustycznej poszczególnych tego wymagających elementów budowlanych, wynika z nie uwzględnienia specyfiki funkcji projektowanej w projekcie aranżacji. Doprowadziło to w konsekwencji do nie wykonania wewnętrznych izolacji akustycznych prawidłowych i zgodnych z zasadami sztuki budowlanej oraz obowiązującymi normami". Natomiast w aneksie do ekspertyzy technicznej z dnia 12 grudnia 2017 r., sporządzonym przez mgr inż. arch. T P wskazano: "Jak wynika ze sporządzonej ekspertyzy pomieszczenie użytkowe na parterze nie posiada właściwej izolacyjności akustycznej w stosunku do pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się wyżej. Źródłem uciążliwości obarczającej swym negatywnym efektem położone powyżej lokale mieszkalne jest wspomniana w ekspertyzie nadmiernie głośna muzyka. Brak odpowiedniej izolacji akustycznej jest czynnikiem wtórnym - jak wspomina o tym PN-B- 002151-3:2015-10: klub fitness nie powinien być lokowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Zgodnie z obowiązującą Polską Normą PN-B-002151-3:2015-10 strop pomiędzy lokalem mieszkalnym a lokalem usługowym typu klub fitness powinien posiadać izolacyjność od dźwięków R'A,1 ≥ 65 dB, ściany podobnie powinny posiadać R'A,1 ≥ 65 dB, słupy powinny być izolowane od przenoszenia bocznych dźwięków i drgań, warstwa izolacji powinna być jednorodna, o równomiernym stopniu izolacyjności, mostki akustyczne powinny być ograniczone dzięki temu do minimum. Do wykonania takiej izolacji można użyć wiele materiałów dźwiękochłonnych takich jak: materiały porowate których przekroje kanalików są bardzo małe, między innymi wełny, maty, płyty z materiałów włóknistych na bazie wełny mineralnej i żużlowej wełny szklanej. Materiały te powinny być mocowane za pomocą lekkiej konstrukcji składającej się z kilku składników zawierających materiały lub wyroby dźwiękochłonne oraz elementów umożliwiających mocowanie ich do konstrukcji budynku w sposób niwelujący do minimum powstawanie mostków akustycznych (...). Zakłada się wykonanie jednorodnej warstwy okładziny izolacji akustycznej na wewnętrznej powierzchni ścian i sufitów (...). Wykonanie zakładanych robót budowlanych nie ma wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji budynku". Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postępowaniu dowodowym w sposób bezsporny wykazano nieprawidłowości występujące w ww. lokalu, dotyczące izolacyjności akustycznej, zasadne jest więc zastosowanie trybu z art. 66 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że o prawidłowości zastosowania trybu art. 66 Prawa budowlanego w niniejszej sprawie przesądził już w decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., w której wskazano: "Możliwe jest wystąpienie sytuacji, w której obiekt został wybudowany niezgodnie z warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę i sprzecznie z obowiązującymi przepisami w sprawie warunków technicznych, okoliczności te zaś nie zostały ujawnione na etapie przekazania przez inwestora organowi informacji o zakończeniu budowy, w związku z czym nastąpiło przyjęcie obiektu do użytkowania. W takim wypadku możliwością usunięcia wadliwego stanu, który dodatkowo spełnia chociażby jedną z przesłanek, o których mowa w art. 66 ust. 1 w/w ustawy, jest wydanie orzeczenia zawierającego nakaz określony w tym przepisie". W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ powiatowy słusznie nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie izolacyjności akustycznej lokalu na P P jako właściciela tego lokalu. Organ wskazał, że możliwe jest nałożenie obowiązków wynikających z art. 66 ustawy na właściciela lokalu, w przypadku, kiedy roboty nie będą ingerowały w sposób istotny w konstrukcję obiektu budowlanego. Organ podkreślił, że z aneksu do dokumentacji technicznej przedłożonej w sprawie wynika, że wykonanie zakładanych robót budowlanych nie ma wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji budynku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył przy tym, że dla zastosowania art. 66 Prawa budowlanego nie są istotne przyczyny, z jakich dany obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym i z czyjej winy powstały te nieprawidłowości. Wystarczające jest bowiem ustalenie przez organy nadzoru budowlanego, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego argumenty przedstawione w odwołaniach nie mogą stanowić podstawy do zajęcia innego niż PINB dla [...] stanowiska w sprawie, szczególnie, że z ekspertyzy technicznej uzupełnionej aneksem, sporządzonej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, wynika, że ww. lokal nie posiada odpowiedniej izolacyjności akustycznej dla klubu fitness. P P złożył skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2019 r. zarzucając, że wydana została z: 1) naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, 2) naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, b) art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem skarżącego organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie ustalono bowiem ponad wszelką wątpliwość: - czy lokal usługowy w istocie jest w nieodpowiednim stanie technicznym, - czy ewentualny, ustalony przy wykorzystaniu dowodu z opinii biegłego odpowiedniej specjalności, nieodpowiedni stan techniczny lokalu usługowego oddziałuje równocześnie na stan techniczny całego obiektu budowlanego (budynku przy ul. [...] w [...]), - czy ewentualny, nieodpowiedni stan techniczny lokalu ma charakter wtórny, tzn. jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania go w niewłaściwym stanie, zużycia lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu budynku do użytkowania i nie wynika z nieprawidłowości powstałych na etapie procesu inwestycyjnego. Skarżący podniósł ponadto, że z dopuszczonych i przeprowadzonych w sprawie opinii biegłych odpowiednich specjalności wynika wyraźnie, że: "Wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych, a co za tym idzie ponoszenie związanych z tym kosztów, może być zbędne, jeżeli przy zachowaniu obecnej funkcji i istniejącego stanu izolacji przegród w pomieszczeniu fitness przestanie być emitowana głośna muzyka". W ocenie skarżącego oznacza to, że stan techniczny lokalu jest zgodny z przepisami prawa budowlanego i normami techniczno-budowlanymi, zaś uciążliwości hałasowe, na które skarżą się właściciele sąsiednich lokali, można rozpatrywać wyłącznie w kontekście ewentualnego korzystania z lokalu w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, o którym mowa w art. 144 Kodeksu cywilnego. P P podniósł, że uchybienia organów w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy doprowadziły do niewłaściwego zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego nakazy określone w powołanych przepisach mogą być skierowane wyłącznie do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, w przedmiotowej sprawie za obiekt budowlany uznać można zaś wyłącznie cały budynek mieszczący się przy ul. [...] w [...], a nie wyodrębniony w tym budynku lokal usługowy. Lokal usługowy w żaden sposób nie może zostać zakwalifikowany do definicji "obiektu budowlanego", ujętej w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż obowiązki wynikające z art. 66 Prawa budowlanego mogą być nałożone na właściciela lokalu, w przypadku, kiedy roboty nie ingerują w konstrukcję obiektu. Podniósł, że nie jest wykluczona możliwość nałożenia w konkretnym przypadku obowiązku wykonania określonych robót również w lokalach, jeśli mają na celu utrzymanie w należytym stanie całego obiektu budowlanego. Zdaniem skarżącego, nawet gdyby wykazane zostało w toku postępowania, że lokal usługowy, którego jest właścicielem, w istocie jest w nieodpowiednim stanie technicznym i stan ten oddziałuje ponadto na budynek, prowadząc do nieodpowiedniego stanu technicznego całego tego obiektu budowlanego, to adresatem decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości powinna być Wspólnota Mieszkaniowa "[...]"[...], a nie skarżący. P P zarzucił, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, kierując nakaz wynikający z decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego do skarżącego, zamiast do Wspólnoty. P P zarzucił ponadto, że organy nie wyjaśniły ponad wszelką wątpliwość, jakie przyczyny doprowadziły do sytuacji, w której stan techniczny lokalu miałby być rzekomo niezgodny z przepisami prawa budowlanego i normami techniczno-budowlanymi. Skarżący podniósł, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie służy do usuwania pierwotnych wad wykonawczych, które powstały na etapie procesu budowlanego, lecz stanowi podstawę do usuwania złego stanu technicznego całego obiektu budowlanego, który ma charakter wtórny. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) wynika, że uwzględnienie skargi przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] maja 2019 r., wydaną w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186), którą organ I instancji nakazał P P właścicielowi lokalu usługowego ozn. Nr [...] , znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], usunięcie nieprawidłowości w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych - ze szczególnym uwzględnieniem stropu w ww. lokalu usługowym. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Decyzja, o której mowa w powołanym przepisie stanowi konsekwencję ciążącego na zarządcy oraz właścicielu obiektu budowlanego obowiązku wynikającego z art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego, którym jest utrzymywanie i użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, a więc użytkowanie w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywanie w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Zaznaczyć także należy, że decyzje wydawane w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany, bowiem organ nadzoru budowlanego po ustaleniu wystąpienia którejkolwiek z przesłanek określonych w powyższym przepisie jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Obowiązek wykonania nałożonych robót budowlanych ma przy tym charakter naprawczy, a sam ich rodzaj oraz zakres zależy od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd podziela ocenę dokonaną przez organy obu instancji w niniejszej sprawie, że zaistniały podstawy do wydania, w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego lokalu usługowego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], w zakresie izolacyjności akustycznej przegród pionowych i poziomych. Postępowanie przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego pozwoliło na niewątpliwe ustalenie, że stan techniczny spornego obiektu budowlanego jest nieodpowiedni. Zgodnie z § 324 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach. Stosownie do § 325 ust. 2 rozporządzenia budynki z pomieszczeniami wymagającymi ochrony przed zewnętrznym hałasem i drganiami należy chronić przed tymi uciążliwościami m.in. poprzez racjonalne rozmieszczenie pomieszczeń w budynku oraz zapewnienie izolacyjności akustycznej przegród zewnętrznych określonej w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych. W § 326 rozporządzenia przewidziano, że poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, budynkach zamieszkania zbiorowego i budynkach użyteczności publicznej, z wyłączeniem budynków, dla których jest konieczne spełnienie szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi metody pomiaru poziomu dźwięku A w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach (ust. 1). W budynkach, o których mowa w ust. 1, przegrody zewnętrzne i wewnętrzne oraz ich elementy powinny mieć izolacyjność akustyczną nie mniejszą od podanej w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych, wyznaczonej zgodnie z Polskimi Normami określającymi metody pomiaru izolacyjności akustycznej elementów budowlanych i izolacyjności akustycznej w budynkach (ust. 2). W zakresie ochrony przed hałasem w budynkach rozporządzenie powołuje się m.in. na normę PN-B-02151-3:2015-10 (załącznik nr 1 do rozporządzenia). Z przedłożonej w toku postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie ekspertyzy technicznej dot. lokalu usługowego, sporządzonej przez mgr inż. arch. T P posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej oraz mgr inż. T P posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej, wynika, że "według obowiązujących norm strop pomiędzy lokalem mieszkalnym a lokalem usługowym mieszczących klub fitness powinien posiadać izolacyjność od dźwięków powietrznych R'A,1 ≥ 65 dB: obecnie posiada około ≤ 55,81 dB. Brak jest izolacji akustycznej wewnętrznych powierzchni ścian konstrukcyjnych i słupów co powoduje nadmierne przenoszenie boczne dźwięków i drgań. Jest to wynikiem pominięcia zasady izolowania przede wszystkim od strony dominującego źródła dźwięku. Według obowiązujących norm ściana zewnętrzna powinna posiadać izolacyjność od dźwięków powietrznych (z zewnątrz) R'A,1 ≥ 65 dB - obecnie posiada około ≤ 48,42 dB (...). Brak prawidłowej izolacji akustycznej poszczególnych tego wymagających elementów budowlanych, wynika z nie uwzględnienia specyfiki funkcji projektowanej w projekcie aranżacji". Natomiast w aneksie do ekspertyzy technicznej z dnia 12 grudnia 2017 r., sporządzonym przez mgr inż. arch. T P, określono zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W aneksie tym stwierdzono: "pomieszczenie użytkowe na parterze nie posiada właściwej izolacyjności akustycznej w stosunku do pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się wyżej. Zgodnie z obowiązującą Polską Normą PN-B-002151-3:2015-10 strop pomiędzy lokalem mieszkalnym a lokalem usługowym typu klub fitness powinien posiadać izolacyjność od dźwięków R'A,1 ≥ 65 dB, ściany podobnie powinny posiadać R'A,1 ≥ 65 dB, słupy powinny być izolowane od przenoszenia bocznych dźwięków i drgań, warstwa izolacji powinna być jednorodna, o równomiernym stopniu izolacyjności, mostki akustyczne powinny być ograniczone dzięki temu do minimum". Wskazano, że do wykonania takiej izolacji można użyć materiałów dźwiękochłonnych takich jak materiały porowate, których przekroje kanalików są bardzo małe, między innymi wełny, maty, płyty z materiałów włóknistych na bazie wełny mineralnej i żużlowej wełny szklanej. "Materiały te powinny być mocowane za pomocą lekkiej konstrukcji składającej się z kilku składników zawierających materiały lub wyroby dźwiękochłonne oraz elementów umożliwiających mocowanie ich do konstrukcji budynku w sposób niwelujący do minimum powstawanie mostków akustycznych (...). Zakłada się wykonanie jednorodnej warstwy okładziny izolacji akustycznej na wewnętrznej powierzchni ścian i sufitów (...)". Jednocześnie stwierdzono, że wykonanie zakładanych robót budowlanych pozostaje bez wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji budynku. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza zatem, że stan techniczny obiektu jest nieodpowiedni, narusza bowiem powołane wyżej przepisy rozporządzenia i normy techniczno-budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] uprawniony był zatem do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 Prawa budowlanego może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego. Zastosowanie tego przepisu ma miejsce w przypadkach stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu, niezależnie od jego przyczyn, nie odnosi się tylko do przyczyn powstałych w trakcie użytkowania. Nieodpowiedni stan techniczny, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy, będzie z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego, do którego dochodzi w miarę upływu czasu. Stan ten może być jednak także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 czerwca 2017 r. sygn. II SA/Gd 131/17, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2018 r. sygn. II OSK 2946/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 7 lipca 2020 r. sygn. II SA/Ol 393/20; A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r.). W ocenie Sądu nie ma również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy administracji art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i przy wadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Postępowanie przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego pozwoliło na bezsporne ustalenie, że stan techniczny lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] jest nieodpowiedni. Materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie było ani konieczności, ani potrzeby ustalania, przy wykorzystaniu dowodu z opinii biegłego odpowiedniej specjalności, czy nieodpowiedni stan techniczny lokalu usługowego oddziałuje równocześnie na stan techniczny całego budynku przy ul. [...] w [...], jak również czy nieodpowiedni stan techniczny lokalu ma charakter wtórny, tzn. jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania go w niewłaściwym stanie. Nietrafny jest przy tym zarzut skargi wskazujący, że adresatem nałożonego obowiązku powinna być Wspólnota Mieszkaniowa [...], która jest zarządcą budynku wielorodzinnego. Problem odpowiedzialności za stan techniczny nieruchomości budynkowych wielolokalowych związany jest z charakterem prawnym tych części budynku, w których nakazane roboty mają być wykonane. Jeśli będą to części wspólne, w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z 2019., poz. 737), to adresatem nakazu będzie właściciel lub zarządca budynku, jeśli natomiast nakazane roboty naprawcze dotyczyć będą lokali (odrębnych własności), które służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu, to zobowiązanym będzie właściciel lokalu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2019 r. sygn. II OSK 2547/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 stycznia 2018 r. sygn. VII SA/Wa 831/17). W rozpoznawanej sprawie wszystkie nakazane kwestionowaną decyzją prace budowlane zamykają się w granicach lokalu usługowego nr [...], nie ingerują w konstrukcję całego budynku, odnoszą się wyłącznie do części obiektu, które pozostają we władaniu właściciela ww. lokalu mieszkalnego. Jednocześnie podkreślić trzeba, że ujawnione nieprawidłowości związane są z prowadzoną w lokalu będącym własnością P P działalnością (klub fitness) i wynikają z niezachowania wymogów izolacyjności akustycznej przewidzianych dla tego typu działalności. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, aby podmiotem zobowiązanym do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości była Wspólnota Mieszkaniowa [...], jako zarządca budynku. Sąd nie podzielił ponadto stanowiska skarżącego, że uciążliwości hałasowe, na które skarżą się właściciele sąsiednich lokali, można rozpatrywać wyłącznie w kontekście ewentualnego korzystania z lokalu w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, o którym mowa w art. 144 Kodeksu cywilnego. Wbrew sugestiom skarżącego nie jest wystarczające samo obniżenie poziomu hałasu związanego z emitowaną w lokalu muzyką. Skoro stan techniczny lokalu, w którym prowadzony jest klub fitness, nie spełnia norm przewidzianych dla tego typu działalności, konieczne jest zatem wykonanie stosownych robót budowlanych, które doprowadzą do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] maja 2019 r., jest zatem prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.