VII SA/Wa 262/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący asesor WSA Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Parafii 1 [...] w W. oraz Parafii 2 [...] w W. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić Parafii 1 [...] w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi

Pismem z 24 grudnia 2022 r. Parafia [...] w W. oraz Parafia [...] w W. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...] – część I" (Dz. U. Woj. [...] z. z [...] grudnia 2010 r., Nr [...], poz. [...]). Skarga ta została nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 31 grudnia 2022 r. (koperta - k. 29 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zaskarżona uchwała z [...] listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, m.in., w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Podstawę prawną wniesienia skargi na akt prawa miejscowego stanowi z kolei art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm. – dalej: u.s.g.), zgodnie z którego aktualnym brzmieniem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Obecnie przepisy nie przewidują żadnego środka prawnego poprzedzającego wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy (miasta). Na podstawie art. 53 § 2a p.p.s.a. – w obecnym brzmieniu – w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Sąd podkreśla jednakże, że przepisy te, w ich aktualnym brzmieniu, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 – dalej: ustawa nowelizująca), która zmieniła, między innymi, treść art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. Z zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 52 i art. 53 p.p.s.a., jak również przepisy u.s.g. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Dla ustalenia, która wersja art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest zaś nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu (zob. wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r. II OSK 1624/18). Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta [...] została podjęta [...] listopada 2010 r., a więc przed datą ww. nowelizacji. Oznacza to, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. - w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a. – w brzmieniu sprzed nowelizacji). Zgodnie zaś z art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Z kolei zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z powyższej regulacji wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy podjętej przed 1 czerwca 2017 r. jest skierowane do organu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie – w zależności od reakcji organu na powyższe wezwanie – wniesienie skargi w odpowiednim terminie. W przypadku braku odpowiedzi przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), skargę można wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, natomiast w przypadku udzielenia odpowiedzi termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszym przypadku z akt sprawy wynika, że skarżące Parafie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) wniosły do organu przesyłką poleconą nadaną w dniu 26 października 2022 r. (data wpływu do organu – 28 października 2022 r.). Na powyższe wezwanie organ nie udzielił skarżącym odpowiedzi. Powyższe oznacza zatem, że termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przedmiotową uchwałę rozpoczął bieg w dniu następnym pod dniu nadania przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a więc 27 października 2022 r. Sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi – o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) upłynął zatem z dniem 27 grudnia 2022 r. Z akt sprawy wynika zaś, że skarga została wniesiona dopiero w dniu 31 grudnia 2022 r. (k. 29), a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.