VII SA/Wa 261/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. K. na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z [...] listopada 2020 r. znak [...] w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia na bezczynność i przewlekłość [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej M. K. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto) zarejestrowany pod pozycją 32876 rejestru opłat sądowych.

Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. znak [...] Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu rozpatrzył ponaglenie skarżącej M. K. na bezczynność i przewlekłość [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (w zasadniczej części ponaglenie zostało uwzględnione). Postanowienie organu zawierało pouczenie o prawie wniesienia skargi do tutejszego Sądu. Skarżąca M. K. stosując się do powyższego pouczenia wniosła skargę do tutejszego Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżąca uczynił postanowienie mające swoją podstawę w art. 123 w związku z art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej jako k.p.a.). Należy w tym miejscu wskazać, że wniesione ponaglenie jest w istocie podaniem (żądaniem) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Postanowienie wydawane w następstwie jego rozpatrzenia ma w związku z tym charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie głównej i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem (zob. art. 141 § 1 k.p.a.). W świetle powyższego wskazać należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 123 w związku z art. 37 § 6 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem ze wspomnianym wcześniej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Nie zmienia tego błędne pouczenie organu o prawie wniesienia skargi na postanowienie, bowiem nie nadaje ono żadnych praw podmiotowych w tym zakresie. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli zainicjowana nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu (punkt drugi sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd zwraca z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.