VII SA/Wa 2598/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Jarecka Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Michał Podsiadło (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2025 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2024 r. znak: KOC/4038/Zs/24 w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę

1. Zaskarżonym postanowieniem z 6 sierpnia 2024 r. znak: KOC/4038/Zs/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 29 maja 2024 r. nr 43/WOL/PU/2024 w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, wnioskodawca) wystąpiła do Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: Prezydent, organ I instancji) z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowy wolnostojącego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości około 9,20 m, w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych umieszczonych względem siebie w rzucie w kształcie litery "V", o wymiarach około 6,0 x 3,0 m każda, zamocowanych do stalowego słupa utwierdzonego w bloku fundamentowym ustawionym na gruncie na dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. G. [...] w Dzielnicy W. m.st. Warszawy. 2.2. Postanowieniem z 29 maja 2024 r. nr 43/WOL/PU/2024, wydanym na podstawie art. 219 w związku z art. 217 § 2 pkt. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) w związku z art. 48b ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725; dalej: p.b.), Prezydent odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. 2.2.1. Rozpatrując zgodność samowolnie zrealizowanej budowy ww. nośnika reklamowego organ I instancji ustalił, że dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] położona przy ul. G. [...] znajduje się na terenie, dla którego Rada m.st. Warszawy uchwałą nr [...] z [...] listopada 2010 r. zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu Parku M. (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 207, poz. 6565; dalej: MPZP). Grunt znajduje się w jednostce terenowej 39U, dla której w MPZP ustalono podstawowe przeznaczenie terenu: usługi. W § 43 ust. 2 pkt 11 MPZP ustalono, że dla terenu 39U dopuszcza się realizację reklam i szyldów reklamowych zgodnie z § 5 ust. 2 MPZP. W § 5 ust. 2 pkt. 7 lit. d MPZP ustalono minimalne odległości między wolnostojącymi nośnikami reklam i elementami informacji wizualnej a innymi obiektami – co najmniej 20 m od znaków drogowych i znaków MSI (po tej samej stronie drogi). 2.2.2. Organ I instancji wyjaśnił, że 28 maja 2024 r. pracownicy tego organu przeprowadzili wizję terenową ww. nośnika reklamowego na dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. G. [...] . Podczas przeprowadzania czynności zmierzono odległość nośnika reklamowego od znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się" oraz znaku D-4a "droga bez przejazdu" znajdujących się na dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] . Z pomiaru odległości wynika, że fundament przedmiotowego nośnika reklamowego znajduje się w odległości 14,9 m od ww. znaków drogowych, natomiast słup, do którego zamocowane są tablice reklamowe, jest oddalony o 16,1 m od ww. znaków drogowych. Dodatkowo ustalono, że tablice reklamowe o wymiarach około 6,0 x 3,0 m każda zostały zainstalowane do konstrukcji wsporczej tworząc w rzucie kształt litery "V" wystając poza obrys słupa i fundamentu nośnika reklamowego. Z powyższego wynika, że płaszczyzna ekspozycyjna tablicy reklamowej znajduje się w jeszcze mniejszej odległości od ww. znaków drogowych, niż wynika to z przeprowadzonego pomiaru. W związku z tym stwierdzono, że lokalizacja tego nośnika narusza ustalenia MPZP. 2.3. W zażaleniu na to postanowienie, wnioskodawca zarzucił jego wydanie z naruszeniem art. 79 w zw. z art. 10 k.p.a. z uwagi na to, że wnioskodawca nie został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia czynności pomiarowych, co narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. 2.4. Zaskarżonym postanowieniem z 6 sierpnia 2024 r. znak: KOC/4038/Zs/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy ww. postanowienie organu I instancji. 2.4.1. W uzasadnieniu tego postanowienia, Kolegium streściło dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczyło brzmienie adekwatnych przepisów MPZP i rezultaty przeprowadzonej wizji lokalnej. Podkreśliło, że z dokonanych pomiarów wynika, że fundament nośnika reklamowego znajduje się w odległości 14,9 od znaków drogowych umiejscowionych na działce nr [...] , a słup, do którego zamocowane są tablice reklamowe, jest oddalony o 16,1 m. Umiejscowienie na powyższej nieruchomości wolnostojącego nośnika reklamowego w odległości mniejszej od znaków drogowych, niż dozwolona w § 5 ust. 2 pkt 7d MPZP, nie może zostać uznane za zgodną z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak było zatem podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. 2.4.2. Odnosząc się do zarzutu zażalenia SKO przypomniało, że postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń ma inny – bardziej ograniczony zakres niż typowe jurysdykcyjne postępowanie administracyjne. Ustalenie okoliczności, czy odległość nośnika reklamowego i słupa jest zgodna z ustaloną w MPZP odległością od znaków drogowych, nie jest tego rodzaju postępowaniem, w którym dla jego rozstrzygnięcia wymagane jest przeprowadzenie szczególnego rodzaju dowodów, czy opinii biegłych, bowiem kwestia ta należy do kwestii stanu faktycznego, ustalanego przez organ w ramach postępowania dowodowego. SKO przypomniał ponadto, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek dopiero wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że ustalenia poczynione przez organ nie są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy i nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność, że pomiary dokonane w trakcie wizji lokalnej są błędne, a w rzeczywistości wskazane wyżej odległości są zgodne z ustaleniami MPZP. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnioskodawca zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, jak również zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżąca zarzuciła wydanie ww. postanowienia z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. oraz art. 79 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny i niewnikliwy, skutkujący wydaniem zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy zarówno skarżąca jak i jej pełnomocnik nie zastali zawiadomieni o miejscu i terminie przeprowadzania czynności pomiarowych, co narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. 4. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżone postanowienia wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania Sąd przyjął stan faktyczny, prawidłowo ustalony przez orzekające w sprawie organy. 6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było rozpatrzenie podania strony skarżącej o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 6.1. Należy wyjaśnić zatem na wstępie, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postepowanie to stanowi rodzaj szczególnego, bo uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Przepisy te znajdują zastosowanie we wszystkich przypadkach, gdy do organu wpłynie wniosek o urzędowe potwierdzenie określonego stanu faktycznego lub prawnego, przy czym potwierdzenie to jest wymagane przepisem prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub żądanie jest uzasadnione interesem prawnym wnioskodawcy (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Jest to bowiem postępowanie o bardzo szerokim zakresie podmiotowym. Obowiązuje ono wszystkie organy administracji publicznej i dostępne jest dla wszystkich osób, które muszą uzyskać urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub prawa (B. A. , J. B. "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C. H. B. Warszawa 2006, s. 815). 6.2. Sąd wskazuje, że w trybie wydawania zaświadczeń nie jest dopuszczalne dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych posiadanych danych (por. wyrok NSA z 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego nie jest możliwe tworzenie, czy kompletowanie na użytek jedynie tego postępowania innego materiału dowodowego w celu wydania zaświadczenia określonej treści. Wskazana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprowadza się wyłącznie do zbadania okoliczności wynikających z pozostających w zasobach organu ewidencji, rejestrów i innych danych (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. I OSK 3227/14, LEX nr 2100700; wyrok NSA z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2820/14, LEX nr 2142377). Ze względu na szczególny charakter zaświadczenia w orzecznictwie zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być oczywiste, wynikające jednoznacznie z dokumentów (zob. wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1385/11; wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. VI SA/Wa 292/06). Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 6.3. Zaakcentować także trzeba, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Zaświadczeniem są natomiast te akty, które potwierdzają istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym, a także oparte tylko na akcie generalnym, ale wówczas, gdy sytuacja jest jasna i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygania deklaratoryjnym aktem prawnym, aktem woli (por. Z.R. K. , Charakter prawny zaświadczenia, str. 60-61). Podobnie w doktrynie podkreśla się, że różnica między decyzją deklaratoryjną a zaświadczeniem polega na tym, iż w przypadku decyzji takie wiążące ustalenie czy podciągnięcie stanu faktycznego pod normy prawne ma miejsce, gdy wymaga tego konkretny przepis prawa. Na ogół zachodzi to wówczas, gdy okoliczności związane z powstaniem skutków prawnych są niejasne, ich istnienie może budzić wątpliwości lub wokół ich powstania istnieje spór. Zaświadczenie wydaje się natomiast, gdy fakt powstania takich skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać (W. C. (w:) W. C. , J.P. T. , Postępowanie, 2011, s. 261, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1148/10, LEX nr 1083548). 7. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo odmówiły skarżącej spółce wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami MPZP. 7.1. Przede wszystkim, organy prawidłowo ustaliły, że teren spornej inwestycji, tj. dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] położona przy ul. G. [...] w Dzielnicy W. m.st. Warszawy, znajduje się na obszarze obowiązywania uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Parku M. . Wspomniany MPZP określa usługi jako przeznaczenie podstawowe jednostki terenowej, na której znajduje się ww. nieruchomość (39U), a stosownie do § 43 ust. 2 pkt 11 MPZP, dopuszcza się realizację reklam i szyldów reklamowych, zgodnie z przepisami w § 5 ust. 2 MPZP. Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 7 MPZP, "w zakresie rozmieszczenia nośników reklamowych: a) wyklucza się umieszczanie nośników reklamowych: – w parkach a także na ich ogrodzeniach, – na pomniku przyrody, – w szpalerach drzew, na drzewach, a także w sposób powodujący pogorszenie warunków wegetacyjnych drzew, – w ulicy G. , ul. E. , D. , C. , skrzyżowaniu ulic W. i E. , z wyjątkiem słupów ogłoszeniowo - reklamowych, – w miejscach i w sposób zastrzeżony dla znaków drogowych i dla istniejącego oznakowania MSI lub w sposób utrudniający ich odczytanie, – na pomnikach, rzeźbach i miejscach pamięci narodowej, – w sposób powodujący przesłanianie charakterystycznych widoków na pomniki, rzeźby i miejsca pamięci narodowej, – w pasie dzielącym jezdnie oraz na barierkach oddzielających jezdnie, torowiska i przystanki, – na ażurowych balustradach balkonów i tarasów, z wyjątkiem reklam remontowo-budowlanych, – w sposób ograniczający widoczność z kamer wizyjnych systemu monitoringu miejskiego, – na budowach o funkcji barier dźwiękochłonnych, – na wiaduktach i kładkach;, b) na obszarze pomiędzy ulicami: O. , P. , C. i D. ogranicza się wprowadzanie i wielkość nośników reklam oraz elementów informacji wizualnej (z wyłączeniem elementów Miejskiego Systemu Informacji - MSI) poprzez dopuszczenie jedynie: – elementów o najwyższych standardach estetyczno-technicznych, – wprowadzania elementów wolnostojących na podstawie studiów obejmujących obszary i przestrzennie wyodrębnione odcinki ulic, – elementów wolnostojących w formie i skali mebla miejskiego, adresowanych do odbiorców pieszych, – stosowania na budynkach i budowlach reklam formatu nie większego niż format mały lub reklam o formie ażurowej świetlnej, – maksymalnej wielkości reklamy remontowo - budowlanej do 30% powierzchni siatki osłaniającej, z odwzorowanie rysunku zakrywanej fasady w polu wolnym od reklamy umieścić na budynkach wpisanych do rejestru Konserwatora Zabytków; c) ustala się minimalne odległości między wolnostojącymi nośnikami reklam i elementami informacji wizualnej, które usytuowane sapo tej samej stronie drogi: – co najmniej 75m między obiektami o powierzchni większej niż format średni, – co najmniej 30m między obiektami o powierzchni od formatu małego do formatu średniego włącznie oraz słupami ogłoszeniowo-reklamowymi, – odległości mogą być zmniejszone pomiędzy obiektami formatu małego, jeżeli obiekty te umieszczone są w ramach zorganizowanych zespołów;, d) ustala się minimalne odległości między wolnostojącymi nośnikami reklam i elementami informacji wizualnej a innymi obiektami: – co najmniej 50m od pomników i miejsc pamięci oraz pomników przyrody, – co najmniej 20m od znaków drogowych i znaków MSI (po tej samej stronie drogi), – co najmniej 2,5 metra od krawężników jezdni, – a ponadto dla wszystkich nośników reklamy 120 cm od tablic i znaków MSI na tej samej płaszczyźnie ścian budynków; e) ustala się minimalne odległości dotyczące oddalenia nośników reklam i informacji wizualnej od skrzyżowań (od obszaru wyznaczonego przez linie zatrzymania i krawężniki zewnętrzne jezdni): – co najmniej 20m dla reklam formatu małego oraz słupów ogłoszeniowych, – co najmniej 50m dla pozostałych reklam, z uwzględnieniem przepisów odrębnych; f) ustala się następujące zasady lokalizacji reklam i szyldów na drobnych obiektach handlu i usług: – dopuszcza się umieszczanie nośników reklamy formatu małego, o łącznej powierzchni nie większej niż 15% łącznej powierzchni ścian obiektu, – nie dopuszcza się stosowania nośników reklamy wystających poza obrys ściany o więcej niż 15 cm, dotyczy to również szyldów semaforowych, – nie można umieszczać reklam i szyldów na dachu obiektu, maksymalna wysokość szyldu umieszczanego na attyce nie może przekraczać wysokości attyki; g) ustala się następujące zasady lokalizacji reklam na budynkach i budowlach (nie dotyczy reklam remontowo - budowlanych): – nośniki reklamy i reklamy umieszczane na ścianach nie mogą przesłaniać okien oraz detali architektonicznych i innych charakterystycznych elementów elewacji, – umieszczanie nośników reklamy na ścianie jest możliwe pod warunkiem dostosowania formy i wielkości nośnika reklamy do kompozycji architektonicznej całej ściany, z uwzględnieniem funkcji budynku; h) ustala się następujące zasady lokalizacji reklamy i informacji wizualnej na budynkach poza obrysem ścian (nie dotyczy reklam remontowo-budowlanych): – nośniki reklamy powinny nawiązywać do formy architektonicznej budynku oraz budynków i obiektów pozostających w kontekście wizualnym, – zakazuje się umieszczania powyżej ścian budynków nośników reklamy systemowych tablicowych typu city light poster, format średni, format standard, format wielki, maksymalna wysokość innych reklam umieszczanych powyżej ścian może wynosić odpowiednio: - 1/5 wysokości budynku i nie więcej niż 100 cm dla budynków o wysokości do 6m, - 1/6 wysokości budynku i nie więcej niż 150 cm dla budynków o wysokości od 6 do 12m, - 1/8 wysokości budynku i nie więcej niż 250 cm dla budynków o wysokości od 12 do 25m, - 1/10 wysokości budynku i nie więcej niż 600 cm dla budynków o wysokości większej niż 25m, - reklamy ażurowe (bez tła) mogą być proporcjonalnie szersze lub wyższe, maksymalnie do 20% wielkości wymienionych odpowiednio w lit. e) tiret czwarty i szósty; i) ustala się następujące zasady realizacji szyldów i szyldów reklamowych: – kompozycja, wielkość, kolorystyka i grafika szyldów umieszczanych na elewacjach budynków powinna być indywidualnie dostosowana do kompozycji architektonicznej, charakteru budynku, przekroju ulicy, – dopuszcza się lokalizację szyldów jedynie w obrębie kondygnacji parteru, – na obszarze ochrony dziedzictwa kulturowego oraz na obiektach wpisanych do rejestru zabytków lub gminnej ewidencji zabytków zakazuje się umieszczania szyldów semaforowych z wyjątkiem form o historycznych odniesieniach właściwych stylistycznie dla obszaru lub obiektu - lub innych, zatwierdzonych przez Konserwatora Zabytków, – szyldy bannerowe powinny być umieszczane wyłącznie okazjonalnie i na krótkie okresy czasu, szyldy takie nie mogą przesłaniać otworów okiennych i wystawowych, – markizy powinny być zharmonizowane z całością fasady i zawierać jedynie umieszczone na lambrekinach napisy informacyjne o prowadzonej działalności lub znak firmowy". 7.2. W związku z tym, że w § 5 ust. 2 pkt 7 lit. "d" MPZP ustalono minimalne odległości między wolnostojącymi nośnikami reklam i elementami informacji wizualnej a innymi obiektami (tj. co najmniej 50 m od pomników i miejsc pamięci oraz pomników przyrody, co najmniej 20 m od znaków drogowych i znaków MSI (po tej samej stronie drogi), co najmniej 2,5 m od krawężników jezdni, a ponadto dla wszystkich nośników reklamy 120 cm od tablic i znaków MSI na tej samej płaszczyźnie ścian budynków), organ rozpoznający wniosek o wydanie zaświadczenia był uprawniony do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w trybie art. 218 § 2 k.p.a. Musiał bowiem ustalić odległość spornego nośnika reklamowego od obiektów wskazanych w § 5 ust. 2 pkt 7 lit. "d" MPZP, aby ocenić, czy lokalizacja tego nośnika jest zgodna z ww. przepisem MPZP. W tym zakresie, organ I instancji przeprowadził wizję lokalną i dokonał pomiarów, z których wynika, że fundament spornego nośnika reklamowego znajduje się w odległości 14,9 m od znaków drogowych postawionych na działce nr [...] , a słup, do którego zamocowane są sporne tablice reklamowe, jest oddalony od ww. znaków drogowych w odległości 16,1 m. Skoro natomiast, w § 5 ust. 2 pkt 7 lit. "d" tiret drugie MPZP, minimalna odległość między wolnostojącymi nośnikami reklam a znakami drogowymi powinna wynosić co najmniej 20 m, to oczywistym jest, że lokalizacja spornego nośnika nie jest zgodna z ww. ustaleniem MPZP. To zaś obligowało orzekające organy do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności spornej inwestycji z ustaleniami MPZP. 7.3. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszono art. 79 k.p.a. Z przepisów tych wynika, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, jak również, że strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Zgodnie zaś z art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie to polegało na tym, że organ I instancji, przystępując do postępowania wyjaśniającego, nie zawiadomił skarżącej spółki o terminie wizji terenowej przez co nie umożliwił jej wzięcia udziału w pomiarze odległości spornego nośnika reklamowego od obiektów, o których mowa w § 5 ust. 2 pkt 7 lit. "d" MPZP. Poza tym, po przeprowadzeniu wizji terenowej, organ ten nie umożliwił skarżącej stronie wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w toku ww. wizji terenowej. Naruszenie to nie mogło jednak skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, skoro strona skarżąca nie wykazała, by wspomniane uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik postępowania. Strona skarżąca w szczególności nie zakwestionowała w sposób konstruktywny pomiarów odległości przeprowadzonych przez pracowników organu I instancji. Podniosła jedynie, że odległości ustalone przez organ są "rzekome". Nie wskazała natomiast, aby sporny nośnik znajdował się w innej odległości od znaków drogowych, niż ta, która została ustalona podczas wizji terenowej. Skarżąca nie przedstawiła wreszcie – ani z zażaleniem ani wraz z rozpatrywaną skargą – żadnego dowodu przemawiającego za przyjęciem, że odległość spornej inwestycji od znaków drogowych wynosi co najmniej 20 m, jak wymaga § 5 ust. 2 pkt 7 lit. "d" tiret drugie MPZP. Dlatego też brak możliwości wzięcia udziału w wizji lokalnej przez przedstawiciela skarżącej spółki, jak również brak możliwości wypowiedzenia się jej co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem postanowienia przez organ, nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził, aby przy wydaniu zaskarżonego aktu doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.