VII SA/Wa 2557/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia właściwej wentylacji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący w skardze na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2017 r., znak [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] marca 2017 r., zobowiązującą Powiat [...] do wykonania w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w K. wymaganej przepisami wentylacji we wszystkich salach lekcyjnych. W uzasadnieniu wniosku powołano się na nieprecyzyjność osnowy decyzji organu I instancji poprzez nieokreślenie obowiązków koniecznych do zapewnienia właściwej wentylacji w salach lekcyjnych. Ponadto wskazano, że "wykonanie przez skarżącego niewłaściwej wentylacji skutkowałoby z jednej strony spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków związanych z przeprowadzoną inwestycją, z drugiej zaś zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci niezasadnego wydatkowania przez skarżącego środków publicznych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie zaskarżonego aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, w związku z charakterem decyzji, a więc nakazem zapewnienia właściwej wentylacji, obowiązkiem Sądu było nie tylko rozważenie wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącej, ale również w stosunku do innych osób, których w sposób pośredni ta decyzja dotyczy. Tak więc niezbędne jest wyważenie interesu skarżącej jak i innych osób we wstrzymaniu wykonania decyzji. W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania w/w orzeczenia. Skarżący nie wykazał, iż w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powstanie dla niego znaczna szkoda, która następnie nie będzie mogła być wynagrodzona lub trudne do odwrócenia negatywne skutki, tym bardziej, że jak sam wskazał wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się ze skutkami finansowymi. Natomiast skarżący nie określił wysokości kosztów, nawet choćby w przybliżeniu, które poniesie w związku z wykonaniem nałożonego obowiązku, ograniczając się jedynie do enigmatycznego stwierdzenia o niezasadności wydatkowania środków publicznych. Sąd nie może domniemywać jakie to mogą być koszty i czy ich wysokość w kontekście sytuacji finansowej skarżącego jest znaczna. Ponadto skarżący niezasadność wydatkowania środków publicznych wiąże z wykonaniem niewłaściwej wentylacji, co zdaniem Sądu jest błędnym założeniem, ponieważ na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że właściwe wykonanie nałożonego obowiązku spowoduje znaczną szkodę. Oczywistym jest, że niewłaściwe wykonanie obowiązku pociąga za sobą koszty niezasadnie wydane, a dodatkowo powoduje konieczność naprawienia tego co zostało wadliwie wykonane i w efekcie naprawienie usterek powoduje dodatkowe koszty. Poza tym istotą nałożonego obowiązku jest jego prawidłowe wykonanie, a nie po prostu wykonany, bez względu na to czy dobrze, czy źle. Mając na uwadze rodzaj nałożonych obowiązków, należy stwierdzić, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji dla skarżącego to tylko skutki finansowe, zaś dla uczniów oraz pracowników szkoły uciążliwości w korzystaniu z niej. Nie przesądzając wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd wskazuje, że w przypadku wykonania przez stronę skarżącą nałożonego obowiązku, a następnie podzielenia przez Sąd argumentów skargi, skarżącej będzie przysługiwało roszczenie o zwrot poniesionych kosztów. Odnosząc się do argumentu o nieokreśleniu obowiązków koniecznych do zapewnienia właściwej wentylacji, Sąd zauważa po pierwsze, że jeśli skarżący nie ma dostatecznej wiedzy co do sposobu wykonania, to powinien zatrudnić profesjonalistę, zajmującego się tego typu robotami oraz rozważyć potrzebę wykonania projektu takich prac i ewentualne przedstawienie go do zatwierdzenia odpowiednim organom. Po drugie kwestia, czy obowiązek został prawidłowo nałożony, będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania i jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 ppsa Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 432/10). Stąd też zarzuty dotyczące postępowania organu, jak również wydanego rozstrzygnięcia nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.