VII SA/Wa 2556/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. J., A. C. i E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących R. J., A. C. i E. K. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) po rozpatrzeniu odwołania R. J. (dalej: "skarżący") działającego również w imieniu A. C. oraz E. K. od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z [...] czerwca 2019 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. (dalej: "inwestor"), obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ew. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 21 maja 2019 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek inwestora, o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ew. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Organ I instancji pismem z 27 maja 2019 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowej inwestycji, oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Ww. decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od ww. decyzji, w ustawowym terminie, wniósł R. J. działając również w imieniu A. C. oraz E. K. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczy wskazał, że przeprowadzona procedura przez organ I instancji, celem wydania decyzji z [...] czerwca 2019 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, została przeprowadzona poprawnie. Wojewoda podkreślił że art. 6, 7, 8 oraz 77 k.p.a., nakładają na organ administracji publicznej obowiązek dokładnego zgodnego z przepisami prawa wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu dokonania wszechstronnej oceny sprawy i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie właściwej normy prawnej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się zaniechania ze strony organu I instancji. Organ odwoławczy przywołał treść art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdzając, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań określonych w ww. przepisach nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – co wynika z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Podniósł, że pierwszym obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest zbadanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miejskiej S. z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla obszaru położonego pomiędzy ul. K., R. do G., W. do I. i B. i do ul. K., (dalej: "Mpzp"), działka nr ew. [...], obręb [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem planu 10PM. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 Mpzp tereny oznaczone symbolem PM przeznaczone są pod tereny produkcyjno-składowo-usługowe, natomiast dla terenów 10PM § 17 Mpzp określa szczegółowe przeznaczenie terenu. Ponadto zgodnie z ust. 1 ww. przepisu przeznaczeniem podstawowym dla tego terenu jest zabudowa produkcyjna, składowa, magazynowa i rzemiosła, a dopuszczalna jest zabudowa usługowa i mieszkaniowa dla właściciela lub zarządzającego nieruchomością. Wyjaśnił również, że jak wynika z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r,, poz. 2062 ze zm.), jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W związku z powyższym Wojewoda uznał, że budowa planowanej inwestycji jest zgodna z Mpzp, gdyż teren, na którym jest planowana przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjną, składową, magazynową i rzemiosła. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.). Art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obliguje organ do sprawdzenia - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego - zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Wojewoda podniósł, że ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przewiduje w art. 59 ust. 1 obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ten obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 61 ust. 3 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda wyjaśnił, że dla prawidłowego zastosowania przepisów najważniejsze jest ustalenie, czy projektowana inwestycja zaliczona jest do grupy zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z dnia 2016 r., poz. 71): 1) równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii), 2) odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; d) 20 000 W, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wojewoda wyjaśnił również, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018, poz. 799 ze zm.) wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem, którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, za przestrzeń dostępną dla ludzkości należy, rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać. Ponadto podniósł, że dla projektowanej instalacji 9 anten sektorowych wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowego zawiera się w przedziale 100 - 500 W dla sześciu anten sektorowych (azymuty 40°, 150°, 280°) oznaczonych, jako L081M1, L081M2, L082M1, L082M2, L083M1, L083M2, natomiast dla trzech anten oznaczonych, jako U091, U092 i U093 (azymuty 40°, 150°, 280°) wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowego zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W. Wskazał, że w związku z tym na rysunkach zamieszonych w projekcie budowlanym przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 20 i 70 metrów od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych pochyleń wiązek 10° dla azymutów poszczególnych azymutów, stwierdza się brak występowania miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. W ocenie Wojewody dla przedmiotowej inwestycji nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdza zamieszczona na str. 89-102 projektu budowlanego "KWALIFIKACJA instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., (t.j. Dz. U. 2016, poz. 71)" sporządzone przez K. S. z Laboratorium badawczego oraz mgr inż. P. G. oraz umieszona na str. 103-109 "Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych" stanowiąca uzupełninie do ww. kwalifikacji. Wojewoda wyjaśnił również, że w przypadku przedmiotowej inwestycji nie nastąpiło również przekroczenie dopuszczalnych wartości pola elektromagnetycznego dla okolicznych nieruchomości, tj. 0,1 W/m2. Wartość ta wynika z tabeli 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Ponadto zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), "budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych". Wykonanie inwestycji powodującej przekroczenie tych wartości w istniejących budynkach mieszkalnych stanowiłoby, więc naruszenie prawa. Zgodnie jednak z projektem budowlanym (Rys. 1, 2 i 3 przestawiające obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych na str. 107-109) pola elektromagnetyczne o wartości 0,1 W/m2 i większej będą występować w miejscach, w których nie występują budynki mieszkalne, przeznaczone na stały pobyt ludzi. Wojewoda zaznaczył, że Mpzp dla działek sąsiednich tj. działki nr ew. [...] oraz [...], nad którymi występują na wysokości min. 38,77 m nad poziomem gruntu ww. pola elektromagnetyczne, tj. terenów oznaczonych w planie symbolem 10PM maksymalna wysokość zabudowy zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 1 Mpzp wynosi do 3 kondygnacji naziemnych, w tym poddasze użytkowa (12 m), a więc planowana budowa nie wpływa negatywnie na możliwość lokalizacji przyszłej zabudowy dla działek sąsiednich. Organ odwoławczy wyjaśnił, że za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, natomiast na organie architektoniczno-budowlanym spoczywa obowiązek sprawdzenia projektu zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w art. 35 Prawa budowlanego. Przedmiotowe oświadczenie znajduje się na stronie 4 projektu budowlanego i zostało podpisane przez projektantów: mgr inż. Ł. P. (Nrupr. [...]), a także sprawdzającego - mgr inż. M. P. (Nr upr. [...]) oraz mgr inż. G. K. (Nr upr. [...]) i sprawdzającego mgr inż. R. G. (Nr upr. [...]). Wojewoda wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor przedłożył także prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pod rygorem odpowiedzialności karnej). W ocenie Wojewody projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.) i jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że nie wpływają one na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania. Stwierdził, że w zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, że wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Pismem z 16 października 2019 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] września 2019 r., nr [...] Wojewody. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że Starosta wydając pozwolenie na budowę stacji bazowej, telefonii komórkowej [...] Nr [...] nie wziął pod uwagę interesu skarżących i właścicieli sąsiednich działek. Wyjaśnili, że postawienie masztu do telefonii komórkowej ma duży wpływ na obniżenie wartości ich i innych działek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Pismem z 9 listopada 2019 r. skarżący ustosunkowali się do odpowiedzi organu na skargę. Wskazali, że projekt budowlany przedstawiający wiązki promieniowania w odległości 20 i 70 metrów jest błędny. Dalej wskazali, że zgodnie z przedmiotowym projektem budowlanym pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od 0,1 W/m kw. czyli o wartościach wyższych niż dopuszczalne w miejscach przeznaczonych na stały pobyt ludzi będą występowały na działkach nr [...] i [...] na wysokości min. 38,77 m (str. 6 uzasadnienia decyzji) zaś maksymalna wysokość zabudowy na terenie tych działek wynosi do 3 kondygnacji naziemnych w tym użytkowe poddasze, 12 m. Z kolei § 72 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa jedynie minimalną wysokość kondygnacji, nie zaś jej wysokość maksymalną. Oznacza to, że dla budynku zawierającego 3 kondygnacje możliwa jest jego wysokość wynosząca co najmniej 38,77 m czyli na poziomie gdzie pola elektromagnetyczne są o wartościach wyższych od 0,1 W/m kw. czyli o wartościach wyższych niż dopuszczalne prawem. Z powyższego względu decyzja o pozwoleniu na budowę oparta na powyższym projekcie jako niezgodna z przepisami prawa powinna podlegać uchyleniu. Zdaniem skarżących budowa obiektu którego dotyczy przedmiotowe pozwolenie na budowę narusza także zasady współżycia społecznego ponieważ zakłóca korzystanie z sąsiednich nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikająca ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia sąsiednich gruntów. Ochronę interesów osób trzecich należy rozważać również w świetle przepisów art. 140 kc i 144 kc (tak wyrok WSA w Rzeszowie II SA/Rz 236/08). W ocenie skarżących powyższe naruszenia należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontroli tutejszego Sądu poddana została decyzja Wojewody [...] z [...] września 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2017 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia dla inwestora [...] Sp. z o.o., na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] nr [...], wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce ew. nr [...] w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...]. Wojewoda [...] wskazał, że inwestor przedłożył dokumenty wymagane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane. Organ zważył ponadto, że wnioskodawca spełnił także wszystkie wymogi przewidziane w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przedkładając projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. W ocenie skarżącej organ nie wyjaśnił jednak należycie kwestii oddziaływania inwestycji na zdrowie (środowisko) i jej wpływu na znajdujące się w zasięgu tereny. Odnosząc się do tak zarysowanego problemu, Sąd uznaje, że powyższy zarzut zasługuje na uwzględnienie, jednakże argument podniesiony w skardze a dotyczący przyszłych planów inwestycyjnych skarżących związanych z nieruchomością nie może zostać zaaprobowany. Słusznie zwracają uwagę skarżący, że organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz nienależycie wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji, dlaczego uznał, że projekt budowy stacji bazowej jest zgodny z przepisami prawa i nie będzie wprowadzał uciążliwości dla ludności. Zgodnie z art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. 2017 r. poz. 519 z późn. zm., zwanej dalej: "Prawo ochrony środowiska"), ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Na mocy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 122 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności określone zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883 ze zm.) W ocenie tutejszego Sądu, Wojewoda [...] nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że przedsięwzięcie projektowane na działce nr ew. [...] w obrębie [...] S., jednostka ewidencyjna [...], nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że inwestor nie uzyskał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na to, że – jak przyjęły organy w oparciu o kwalifikację przedsięwzięcia przedłożoną przez inwestora – inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. u. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). To z kolei może wywoływać wątpliwości, czy Starosta, wydając decyzję z [...] czerwca 2019 r., nie naruszył wymagania, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, dotyczącego stwierdzenia kompletności zgromadzonej dokumentacji obejmującej posiadanie przez inwestora wszystkich wymaganych pozwoleń. Należy zauważyć, że w decyzji z dnia z [...] czerwca 2019 r. Starosta ograniczył się wyłącznie do przywołania wniosków z opracowania przedłożonego przez inwestora, tj. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z października 2019 r. wskazując, że "dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych, rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia". Stanowisko to zaaprobował organ odwoławczy wskazując li tylko, że inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze, jak i potencjalnie oddziaływać na środowisko, co w jego ocenie potwierdza ww. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" – s. 89-102 projektu budowlanego. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązany jest zauważyć, że z przedłożonych przez inwestora: "Kwalifikacji przedsięwzięcia" stanowiących istotny element projektu budowlanego wynika, że w ramach spornej inwestycji inwestor przewidział instalację 9 anten sektorowych, dla których wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowego zawiera się w przedziale 100 - 500 W dla sześciu anten sektorowych (azymuty 40°, 150°, 280) oznaczonych, jako L081M1, L081M2, L082M1, L082M2, L083M1, L083M2, natomiast dla trzech anten oznaczonych, jako U091, U092 i U093 (azymuty 40°, 150°, 280°) wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowego zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W. W projekcie budowlanym przedstawiono wiązki promieniowania w odległości 20 i 70 metrów od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej. Tak też opisał w zaskarżonej decyzji Wojewoda. Tymczasem jak wskazują skarżący "takie rozwiązanie w projekcie jest błędne i naruszające przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) i e) ww. rozporządzenia miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości 40 metrów w przypadku istnienia równoważnej mocy promieniowania izotopowego nie mniej niż 500 W oraz 150 m w przypadku istnienia równoważnej mocy promieniowania izotopowego nie mniej niż 2000 W. Oznacza to, że projekt budowlany przedstawiający wiązki promieniowania w odległości 20 i 70 m jest niewystarczający skoro powinien wykazywać wiązki promieniowania w odległości 40 m i 150 m - bowiem zwrot "nie mniej" użyty w rozporządzeniu należy odczytywać, że § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. stosuje się także do wiązek odpowiednio równych 500W zaś § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e) ww. rozporządzenia stosuje się także do wiązek odpowiednio równych 2000W." W konsekwencji, obowiązkiem organu będzie ponowna ocena projektu w powyższym zakresie. Dalej należy wskazać, że w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" przyjęto, że: "rozporządzenie z listopada 2010 r. stanowi o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, zatem należy badać, czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się na osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika). Na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania sumy energii emitowanej na poszczególnych kierunkach przez wszystkie anteny instalacji. Mocy tych anten nie sumuje się, jest to parametr nie podlegający sumowaniu." Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę przyjmuje za konieczne uwzględnienie systemowej wykładni przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Opowiadając się za dominującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z grudnia 2018 r. sygn. II OSK 3296/18; wyrok NSA z 22 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2902/16; wyrok NSA z 11 lipca 2018 r. sygn. II OSK 907/18; wyrok NSA z 20 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 1809/16; wyrok NSA z 28 lutego 2018 r. sygn. II OSK 243/18; wyrok NSA z 3 lipca 2018 r. sygn. II OSK 1570/18; wyrok NSA z 26 września 2017 r. sygn. II OSK 126/16; wyrok NSA z 7 września 2017 r. sygn. II OSK 3083/15; wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 1839/16; wyrok NSA z 15 marca 2017 r. sygn. II OSK 2697/15; wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 708/15; wyrok NSA z 29 września 2015 r. sygn. II OSK 139/14; wyrok NSA z 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13), należy wskazać na pogląd, zgodnie z którym rolą organu jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpływa na środowisko. Konieczne jest zatem w celu ustalenia zasięgu pola elektromagnetycznego, wyjaśnienie, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach realizowanego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie. Tej oceny w zaskarżonej decyzji zabrakło. To z kolei może oznaczać wadliwość wniosków, że na długości osi głównych wiązek promieniowania w odległościach przyjętych przez inwestora, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Tymczasem, zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych w zasadzie nie jest sporne, że miejscem niedostępnym dla ludzi jest miejsce, w którym właściciel nie ma możliwości korzystania ze swojej nieruchomości w jakikolwiek sposób (zob. np.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 37/11). W świetle przedstawionych okoliczności wskazać należy, że organ odwoławczy zaniechał dokonania własnej oceny "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z punktu widzenia przywołanych wyżej przepisów Prawa o ochronie środowiska oraz rozporządzeń Rady Ministrów. Zdaniem Sądu doprowadziło to do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewoda [...] ponownie orzekając w sprawie powinien także uwzględnić nakazy wynikające z przepisów art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.