VII SA/Wa 2554/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 września 2022 r. znak: KOA/2586/Ar/22 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z 20 września 2022 r., znak: KOA/2586/Ar/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570; dalej: "s.k.o."), po rozpatrzeniu odwołania K. P. (dalej: "skarżący", "inwestor") od decyzji Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z [...] maja 2022 r., znak: [...], uchylającą ostateczną decyzję Burmistrza [...] nr [...]z [...] lutego 2019 r., znak [...], o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, dwóch silosów o średnicy 4 m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie działek nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], i orzekającą o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, dwóch silosów o średnicy 4 m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie działek nr ew. [...], położonej w miejscowości [...]- utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał przebieg postępowania. Poniósł, że ww. skarżący, pismem z 15 listopada 2018 r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] położonych w [...], z zamiarem realizacji zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym - budowla budynku inwentarskiego, dwóch silosów i budowa rampy przeładunkowej. Burmistrz N., decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] orzekł o ustaleniu warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji, polegającej na budowie budynku inwentarskiego, dwóch silosów o średnicy 4 m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie działek nr ew. [...], położonej w miejscowości [...]. M. F. i F. F. (dalej: "wnioskodawcy"), pismem z 12 kwietnia 2019 r., złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Burmistrza z [...] lutego 2019 r. We wniosku wskazano na art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. Burmistrz, postanowieniem z [...] maja 2019 r. wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z [...] lutego 2019 r. Następnie decyzją z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z [...] lutego 2019 r., o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. SKO w Warszawie, decyzją z 24 stycznia 2020 r., znak: KOA/3043/Ar/19, uchyliło w całości decyzję z 9 sierpnia 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Burmistrz, decyzją z [...] maja 2020 r., znak: [...], orzekł o odmowie uchylenia własnej ostatecznej decyzji z [...] lutego 2019 r. SKO w Warszawie, decyzją z [...] lipca 2020 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję z 4 maja 2020 r. WSA w Warszawie, wyrokiem z 9 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2016/20, uchylił ww. decyzję SKO z 16 lipca 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z 4 maja 2020 r. Burmistrz, decyzją z [...] maja 2022 r., znak: [...], uchylił własną ostateczną decyzję z [...] lutego 2019 r., o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i orzekł o odmowie ustalenia dla tej inwestycji warunków zabudowy. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy (utrzymując w mocy zaskarżone do tut. Sądu rozstrzygnięcie) opisał przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Wyjaśnił m.in., że organ I instancji prawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. We wniosku o wznowienie wskazano, że strony o decyzji dowiedziały się 24 marca 2019 r., tj. w dniu składania podpisu pod pismem mieszkańców o przeprowadzenie konsultacji społecznych z mieszkańcami w sprawie inwestycji objętej decyzją. W aktach sprawy znajduje się pismo z 24 marca 2019 r., skierowane do Starosty [...] przez mieszkańców wsi P., na którym pod poz. [...] znajdują się podpisy wnioskodawców wznowienia. Wnioskodawcy wznowienia wskazali, że są właścicielami dz. nr ew. [...]; od działek inwestycyjnych [...], oddziela ich dz. nr [...] Potwierdza to treść księgi wieczystej nr [...] prowadzonej m.in. dla dz. [...]. Ich interes prawny ma wynikać z faktu oddziaływania skumulowanego inwestycji na terenie działek objętych kwestionowaną decyzją, jak i na nieruchomości do niej sąsiedniej, o identycznym przeznaczeniu inwestycyjnym. Burmistrz, decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] orzekł o ustaleniu warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, dwóch silosów o średnicy 4 m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie dz. nr ew. [...] i [...], położonej w miejscowości P. gm. N. Natomiast decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], znak: [...], orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, dwóch silosów o średnicy 4 m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie dz. nr ew. [...], położonej w miejscowości [...]. SKO opisało szczegółowo ustalenia dokonane w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2016/20. Wyjaśniło (biorąc pod uwagę wiążące stanowisko, zawarte w ww. wyroku), że w zakresie ustalenia stron postępowania administracyjnego, którego przedmiot, w świetle art. 59 ust. 1, art. 60 oraz 61 ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945; dalej: "u.p.z.p.") - dotyczy szczegółowych zasad zagospodarowania przestrzennego ww. działek, przepisy powołanej ustawy nie zawierając szczególnej regulacji, odsyłają do ogólnych norm postępowania administracyjnego (art. 28 k.p.a.). Zdaniem SKO (stosownie do oceny ww. wyroku WSA w Warszawie) należało ustalić, czy składającym wniosek o wznowienie można przypisać interes prawny, oparty o prawo własności i przepisy je chroniące (art. 140 KC), co wymagało w tym zakresie przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego, stosownie do art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W tym zakresie organ I instancji zlecił wykonanie opinii dot. ustalenia obszaru oddziaływania i zasad oceny uciążliwości odorowej działalności polegającej na projektowanej hodowli trzody chlewnej na dz. nr ew. [...], położonych w miejscowości [...], z uwzględnieniem skumulowanego efektu oddziaływania sąsiedniej inwestycji na dz. o nr ew. [...]w miejscowości [...]. Opinię dotyczącą ustalenia obszaru oddziaływania i zasad oceny uciążliwości odorowej działalności polegającej na projektowanej hodowli trzody chlewnej na dz. nr ew. [...]położonych w miejscowości [...], sporządził T. P., prowadzący działalności pod nazwą [...]. Wskazano, że przedmiotem opinii jest określenie zasad oceny oddziaływania uciążliwości odorowej z projektowanej hodowli trzody chlewnej, analiza materiału dowodowego ze wskazaniem jego kompletności dla potrzeb wykonania oddziaływania uciążliwości odorowej projektowanej inwestycji, wyznaczenie obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, który powinien być wzięty pod uwagę w ocenie uciążliwości odorowej. Biegły oparł się w swej opinii m.in. o wniosek o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji oraz wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, dwóch silosów o średnicy 4m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie dz. nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], jak i pisma inwestora z 21 lutego 2020 r., w sprawie szczegółowych informacji wskazującej jaki wpływ będzie miała planowana inwestycja. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w opinii dokonano oceny skumulowanego oddziaływania 2 inwestycji, o łącznej charakterystyce: wielkość hodowli trzody chlewnej 78 DJP = 557 szt. dla tuczników; 2 budynki inwentarskie, 4 silosy; 2 zbiorniki na gnojowicę; 2 rampy przeładunkowe; 2 drogi dojazdowe do ul. P. Wskazano na brak lokalizacji i parametrów źródeł emisji zorganizowanej: wylotów wentylacji mechanicznej z budynków inwentarskich; brak informacji o wielkości i sposobie odpowietrzenia zbiorników na gnojownicę; brak informacji o wielkości emisji z instalacji. Na podstawie ww. informacji przyjęto założenia odnośnie wskaźników emisji z budynków inwentarskich [kg/szt/rok] amoniaku (5,24) i siarkowodoru (0,322) oraz z magazynowania gnojowicy (amoniak - 2,1; siarkowodór - brak danych), czasu pracy obiektu (8064h = 11 miesięcy), liczby emitorów (16; przyjęto pionowe wyloty wentylacji; wysokość wylotu na 6,5 m npt i średnicy 0,3 m każdy). Dodał, że ocenę stanu powietrza dla analizowanych wielkości emisji wykonano zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra środowiska z 26 stycznia 2010 r., w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 16, poz. 87). Obliczenia wykonano dla stężeń maksymalnych 1-godz. Na mapie wynikowej wygenerowano izolinie wartości stężeń odpowiadających progom wyczuwalności węchowej dla amoniaku (400 ug/m3) i siarkowodoru (13 ug/m3). Ma mapie wyznaczono granicę obszaru oddziaływania wyczuwalności węchowej dla amoniaku oraz siarkowodoru. W opinii wskazano, że analiza mapy wynikowej wskazuje, że wygenerowane granice obszaru oddziaływania wyczuwalności węchowej dla amoniaku i siarkowodoru znajdują się w odległości 30 i 80 m od obiektów hodowlanych obu inwestycji, co zostało obliczone dla najmniej korzystnej sytuacji meteorologicznej. Jest to mniej niż wyznaczony zgodnie z przepisami ustawy o oddziaływaniu na środowisko i znacząco mniej niż stała odległość 500 m, określona w opracowaniu "Bezpieczne odległości od zabudowań dla przedsięwzięć, których funkcjonowanie wiąże się z ryzykiem uciążliwości zapachowej" (Ministerstwo Klimatu i Środowiska, Warszawa, 2020). Kierując się zasadami określonymi w projekcie ustawy odorowej, gdzie minimalną odległość określa się jako wartość DJP wyrażoną w metrach (jednak dla DJP >210), biegły wyznaczył dla niniejszej inwestycji obszar oddziaływania w sposób analogiczny, tj. 78 m, który zaokrąglono do 80 m, co stanowiłoby odległość minimalną dla obiektów wymagających uzyskania decyzji środowiskowej. Wyznaczona odległość ok. 80 m od projektowanych budynków inwentarskich jest zbliżona do wyznaczonych modelowo odległości uciążliwości zapachowej, stąd można przyjąć, że stanowić na może wiarygodną odległość oddziaływania odorowego dla obu analizowanych instalacji o łącznej wielkości ok. 80 DJP. Organ odwoławczy podkreślił, że w opinii biegłego, w obszarze oddziaływania znajdują się działki nr ew. [...]. W związku ze złożonymi przez D. P. zastrzeżeniami do opinii - sporządzenia jej na podstawie wybrakowanej dokumentacji, organ I instancji wystąpił do biegłego o stanowisko. Biegły wskazał, że dostarczone informacje uznano za wystarczające do oszacowania wielkości emisji, rozprzestrzeniania substancji złowonnych oraz zasięgu oddziaływania uciążliwości zapachowej. Zaznaczono, że zakres szczegółowości wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest znacznie mniejszy niż np. wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oszacowane wielkości emisji rozprzestrzeniania substancji złowonnych oraz zasięgu oddziaływania uciążliwości zapachowej wykonano zgodnie z dostępną literaturą przedmiotu, rozwiązaniami technologicznymi w branży, wiedzą inżynierską oraz stosowaną powszechnie dobrą praktyką wykonywania operatów ochrony powietrza. Wielkość emisji oszacowano jako największe z możliwych, a wartości stężeń rozprzestrzenianych zanieczyszczeń obliczono dla sytuacji najmniej korzystnej meteorologicznie. Wyznaczony obszar 80 m od granic terenu inwestycji wykonano na podstawie analizy rozprzestrzeniania amoniaku i siarkowodoru, uznając za wiarygodnie wyznaczoną odległość w świetle literatury tematu oraz posiadania informacji dotyczącej zamierzenia inwestycyjnej Biegły podtrzymał ustalenia. SKO opisało ustalenia dokonane w toku postępowania przez organ I instancji. Wskazało, że organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 tego paragrafu, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, osiągają progi określone w ust. 1. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazano, że powiązaniem technologicznym jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Powiązanie doi. również przedsięwzięć tego samego rodzaju i wykorzystujących tę samą technologię, choćby planowanych przez różne podmioty. Organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi inwestor wskazał, że wezwanie jest nieuzasadnione i wynika z mylnej interpretacji. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r, poz. 1029, ze zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor takowej decyzji nie załączył do złożonego wniosku. Wobec zaistnienia przesłanek zasadnym jest uchylenie decyzji Burmistrza N. z dnia [...] lutego 2019 r. oraz z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej decyzji odmówienie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie SKO, stosownie do wskazówek wiążącego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Warszawie, organ I instancji zebrał materiał dowodowy w postaci opinii biegłego na okoliczność wielkości i obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji wraz z inwestycją o takim charakterze na sąsiedniej nieruchomości. Stwierdził też, że oddziaływania jednej inwestycji zwiększa się jeżeli w bliskiej odległości (na działkach sąsiednich) powstaje druga tożsama rodzajowo inwestycja. Dochodzi w ten sposób do kumulowania się różnych oddziaływań dwóch pojedynczych inwestycji. Niezależnie od tego, że od strony formalnoprawnej stanowią one odrębne inwestycje, to jednak zwiększa się zakres ich oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Takie skumulowane oddziaływanie inwestycji ma znaczenie z punktu widzenia ewentualnej uciążliwości odorowej tych obiektów. Zasięg takiej uciążliwości musi być zatem zbadany w każdej takiej sprawie. Wystąpienie uciążliwości odorowej - jej oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości, świadczy o wpływie na prawo własności nieruchomości, chronione na podstawie art. 140 k.c. Z tego względu wystąpienie takich oddziaływań oznacza, że właściciel takiej nieruchomości ma przymiot strony w sprawie związanej z realizacją inwestycji, w wyniku której powstaną takie oddziaływania. Zdaniem SKO, przeprowadzony w sprawie dowód w postaci opinii biegłego wyjaśnia zagadnienie związane z oddziaływaniem planowanej inwestycji oraz sąsiadującej inwestycji o takim samym charakterze w zakresie oddziaływania odorowego. Biegły wskazał brak w tym zakresie norm odorowych, jednakże posłużył się w tym zakresie odwołaniem do norm i charakterystyk rozprzestrzeniania się amoniaku i siarkowodoru, a więc substancji powstających m.in. przy hodowli trzody chlewnej. Biegły przedstawił przyjęte w tym zakresie założenia oraz posiadane informacje, które pozwoliły, z wykorzystaniem specjalistycznego oprogramowania stworzyć model rozprzestrzeniania się tych substancji wokół terenu inwestycji. W ocenie składu orzekającego opinia zostało sporządzona w sposób czytelny, z odwołaniem się do istotnych założeń, faktów i informacji, a jej wnioski znajdują uzasadnienie w treści, jak i są logicznie korespondujące z całością ustaleń. Uznał za słuszne ustalenia organu I instancji, w którym wskazano, że w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie dochodzi do powtórzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji, gdyż są to postępowania o innym przedmiocie, na innych etapach procesu inwestycyjnego. Z tego względu w sprawie warunków zabudowy nie dokonuje się oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a jedynie stwierdza czy taka decyzja jest wymagana w stosunku do inwestycji. Zakres informacji o inwestycji nie musi być przez inwestora przestawiony tak jak w sprawie środowiskowej, gdyż to w tym drugim postępowaniu badane są wszystkie istotne szczegóły inwestycji z punktu widzenia wpływu na środowisko. Organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest organem właściwym w sprawach środowiskowych uwarunkowań. Zakres podanych informacji o rodzaju i charakterystyce inwestycji w niniejszej sprawie był wystarczający do przyjęcia ich jako założenia do opinii biegłego i nie było potrzeby w tym zakresie pozyskiwania dodatkowych informacji od inwestora, czy też powołania nowego biegłego. Organ odwoławczy stwierdził, że wnioski opinii (odwołując się do zaznaczonego na mapie zasięgu oddziaływań zapachowych), pozwalają ustalić, że m.in. na działkę nr ew. [...], której właścicielami są B. i F. F., planowana inwestycja może oddziaływać. Oznacza to z punktu widzenia przepisów prawa materialnego - art. 140 i 144 ustawy z 23 kwietnia 1964 r., Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r., po. 1360; dalej: "k.c."), że osobom tym przysługuje w sprawie przymiot strony w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działkach nr ew. [...]. Z uwagi, że w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza osoby te nie brały udziału, i to bez swojej winy – uznał, że w sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 148 pkt 4 k.p.a. Podkreślił, że stwierdzenie wystąpienia przesłanki wznowienia powoduje konieczność ponownej oceny sprawy wydania warunków zabudowy. Organ I instancji (na podstawie opinii biegłego) uznał, że w sprawie występuje konieczność posiadania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: - planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; - planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Ponadto w rozporządzeniu z 10 września 2019 r., w § 3 ust. 1 pkt 104 określono, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w pkt 103 (norek): a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP - jeżeli ta działalność będzie prowadzona: - w odległości mniejszej niż 210 m od: - terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r., w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone, - zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, - na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r., o ochronie przyrody (dalej: "u.o.p.") lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP - na obszarach innych niż wymienione w lit. a. SKO stwierdziło, że wprawdzie organ I instancji nie ustalił okoliczności określonych w tir. pierwsze i drugie ww. pkt 104 lit a, jednakże nawet gdyby nie występowały te okoliczności, to w sprawie miałby zastosowanie lit. b tego punktu. Organ I instancji słusznie wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. W niniejszej sprawie inwestycja planowana na przedmiotowych działkach nr ew. [...]oraz na działce nr ew. [...]będzie miała skumulowane oddziaływanie pochodzące od hodowli zwierząt w liczbie 78 DJP. Wyjaśniło również, że kwestię skumulowanego oddziaływania oceniono z punktu widzenia więżących w niniejsze sprawie wskazań WSA w Warszawie. Sąd ten podkreślił, że organ oceniając wielkość oddziaływania na nieruchomości sąsiednie powinien kierować się treścią art. 141 ust. 2 p.o.ś, a więc aby oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Skumulowane oddziaływanie dwóch inwestycji powoduje powstanie stanu odpowiadającego ww. wymogom określonym w rozporządzeniu odnośnie wielkości DJP, a więc inwestycje takie są inwestycjami odpowiadającej § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Zdaniem SKO, planowana inwestycja, pomimo, że sama nie przekracza wartości pozwalającej uznać ją za inwestycję mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - to jednak w ramach skumulowania jej z inwestycją o identycznym charakterze, będzie się kwalifikowała do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co wymaga decyzji środowiskowej. Ustawa ocenowa wymaga, aby na jej podstawie uzyskać decyzję przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Taka decyzja środowiskowa dla planowanej inwestycji nie została uzyskana. Również inwestor stanął na stanowisku, że nie ma potrzeby jej uzyskiwać. W tych okolicznościach uznał, że wydanie warunków zabudowy nie jest możliwe. W sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, a orzeczenie musi zapaść w istniejącym stanie, a więc bez posiadania przez inwestora decyzji środowiskowej. Skoro inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez posiadania przez inwestora takiej decyzji stałoby w sprzeczności z przepisami ustawy ocenowej, skoro wymaga ona uprzedniości decyzji środowiskowej przez decyzją o warunkach zabudowy. Wydanie więc decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie byłoby niezgodne z przepisami odrębnymi, tj. art. art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w celu wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy koniecznym jest spełnienie przez planowaną inwestycje wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków powoduje, że nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy. Dodał, że organ I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do wskazywanej we wniosku o wznowienie postępowania przestanki określonej w art. 148 § 1 pkt 6 k.p.a., a więc brak uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W ocenie organu odwoławczego, przepis ten w zakresie kwestii środowiskowych nie miał jednak w sprawie zastosowania, gdyż z akt sprawy nie wynika aby inwestycja objęta była koniecznością jej uzgodnienia z organami ochrony środowiska, wymienionymi w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., tj. regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Przesłanka wznowienia w tym zakresie nie wystąpiła. Wnioskodawcy wznowienia mylnie utożsamiają zajęcie stanowiska przez inny organ, z kwestią konieczności uzyskania w sprawie decyzji środowiskowej. Ustawa o planowaniu odnosi się do kwestii uzgodnień, a więc zajęcia stanowiska innego organu, z punktu widzenia swoich kompetencji, w stosunku do sprawy prowadzonej przez inny organ, na podstawie innych przepisów. Uzgodnienie dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Jest to więc inna rodzajowo czynność niż uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO (odnosząc się do zarzutów odwołania) podkreśliło, że kwestię konieczności posiadania przez inwestora decyzji środowiskowej zostały wyjaśnione szczegółowo w uzasadnieniu niniejszej decyzji, zwłaszcza z uwzględnieniem wiążącego stanowiska WSA w Warszawie, odnośnie sposobu traktowania inwestycji o tożsamym charakterze na nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji. Ponadto w zakresie naruszenia art. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się organu do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, a przez podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak i art. 11, poprzez nie wyjaśnienie stronie motywów zaskarżonej decyzji i ograniczenie się w uzasadnieniu do przytoczenia niedających się zastosować w tym stanie sprawy przepisów - organ odwoławczy nie podzielił tego stanowiska. Uznał, że treść decyzji jasno wskazuje okoliczności faktyczne i prawne wpływające na taki, a nie inny sposób załatwienia sprawy. Ustalony stan faktyczny nie dawał podstaw do innego rozstrzygnięcia, gdyż organ jest związany treścią przepisów prawa. Z kolei, odnośnie do naruszenia art. 77 k.p.a., poprzez nierozważenie materiału dowodowego, w szczególności opinii T. P. z grudnia 2021 r., z której wynika brak obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej przez inwestora oraz wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2016/20, z których wynika brak obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji - organ odwoławczy również nie podzielił tego stanowiska. Po raz kolejny podkreślił, że na fakt związania organów wyrokiem WSA w Warszawie z 9 lutego 2021 r. i przeprowadzeniem postępowania dowodowego, zgodnie z wytycznymi sądu. Jego zdaniem, dokonana ocena materiału dowodowego oraz wykładnia i zastosowanie przepisów odpowiadał poglądom sądu, czego organy nie mogą kwestionować. Co do kwestii braku technologicznego powiązania inwestycji na dwóch sąsiednich działkach oraz braku obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej - to zagadnienia te zostały rozpoznane w sprawie zgodnie z oceną WSA w Warszawie. W związku ze związaniem tym wyrokiem, organy musiały jako swoje przyjąć poglądy nt. powiązania tych dwóch inwestycji, a w konsekwencji ich skumulowanym oddziaływaniu, wpływającym na konieczność uzyskania decyzji środowiskowej. W konsekwencji, SKO w Warszawie decyzją z 20 września 2022 r., znak: KOA/2586/Ar/22, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 2. K. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję z 20 września 2022 r., zaskarżając ją w całości. Ww. rozstrzygnięciu zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 6 k.p.a., poprzez wymaganie od skarżącego przedłożenia decyzji środowiskowej, podczas gdy taki wymóg nie wynika z przepisów prawa; b) art. 8 k.p.a., poprzez brak przyczynienia się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, a przez to podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; c) art. 11 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia skarżącemu motywów zaskarżanej decyzji i ograniczenie się w uzasadnieniu do przytoczenia niedających zastosować się w tym stanie sprawy przepisów; d) art. 77 k.p.a., poprzez brak rozważenia materiału dowodowego, w szczególności opinii z T. P. z grudnia 2021 r., z której wynika brak obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej przez inwestora oraz wyroku WSA w Warszawie sygn.. akt IV SA/Wa 2016/20, z których wynika brak obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji; e) art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: "p.p.s.a."), poprzez niewłaściwe określenie zakresu związania organów prowadzących postępowanie wyrokiem WSA w Warszawie z 9 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2016/20 i uznanie, że wyrok ten wiąże organy prowadzące postępowanie co do określenia podmiotów mających interes prawny w postępowaniu i mylne utożsamienie sposobu określania podmiotów mających interes prawny na podstawie art. 140 k.c., ze stwierdzeniem, że zachodzi oddziaływanie wymagające decyzji środowiskowej. - naruszenie przepisów prawa materialnego, mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: a) § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r., poz. 1839), podczas gdy z materiału dowodowego i okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że przedmiotową inwestycja oraz inwestora na działce 565/3 nie są technologicznie powiązane; b) art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego mylne zastosowanie w okolicznościach sprawy, podczas gdy nie mając obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skarżący nie ma obowiązku przedłożenia jej w sposób wynikający z przytoczonego przepisu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawił stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. 3. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów, w których uchylono ostateczną decyzję Burmistrza N.z [...] lutego 2019 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, 2 silosów o średnicy 4 m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie dz. ew. [...], położonej w miejscowości [...] i orzeczono o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, 2 silosów o średnicy 4 m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie dz. nr ew. [...], położonej w miejscowości [...]. 2. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie zapadł wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2021 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2016/20). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie wskazuje się, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 702/22). Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2602/21). W przedmiotowej sprawie, WSA w Warszawie wyroku z 9 lutego 2021 r. dokonał oceny wcześniejszych decyzji organów i z tego punktu widzenia wskazał, że: a) uznanie za stronę postępowania w sprawie dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy właściciela nieruchomości sąsiedniej nie sprowadza się do prostego sprawdzenia sąsiedztwa; b) konieczna jest także ocena ewentualnego oddziaływania planowanej inwestycji na sferę praw właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości sąsiedniej. Stosownie wiec do oceny wyrażonej przez Sąd należało więc ustalić czy składającym wniosek o wznowienie można przypisać interes prawny, oparty o prawo własności i przepisy je chroniące (art. 140 k.c.), co wymagało w tym zakresie przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego. 3. W niniejszej sprawie organ I instancji zlecił wykonanie opinii dotyczącej ustalenia obszaru oddziaływania i zasad oceny uciążliwości odorowej działalności polegającej na projektowanej hodowli trzody chlewnej na dz. nr ew. [...], położonych w miejscowości [...], z uwzględnieniem skumulowanego efektu oddziaływania sąsiedniej inwestycji na dz. nr ew. [...]. Biegły wskazał, że w obszarze oddziaływania znajdują się dz. nr ew. [...]. Przeprowadzony w sprawie dowód w postaci opinii biegłego wyjaśnił zagadnienie związane z oddziaływaniem planowanej inwestycji oraz sąsiadującej inwestycji o takim samym charakterze w zakresie oddziaływania odorowego. Biegły wskazał brak w tym zakresie norm odorowych, jednakże posłużył się w tym zakresie odwołaniem do norm i charakterystyk rozprzestrzeniania się amoniaku i siarkowodoru, a więc substancji powstających m.in. przy hodowli trzody chlewnej. Biegły przedstawił przyjęte w tym zakresie założenia oraz posiadane informacje, które pozwoliły, z wykorzystaniem specjalistycznego oprogramowania stworzyć model rozprzestrzeniania się tych substancji wokół terenu inwestycji. Wnioski opinii - odwołując się do zaznaczonego na mapie zasięgu oddziaływań zapachowych - pozwalają zatem w sposób jednoznaczny ustalić, że m.in. na dz. nr ew. [...], której właścicielami są B. i F. F., planowana inwestycja może oddziaływać. To z kolei oznacza, z punktu widzenia przepisów prawa materialnego (art. 140 k.c. i art. 144 k.c.), że osobom tym przysługuje w sprawie przymiot strony w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na dz. nr ew. [...]. Zatem z uwagi, że w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza N. osoby te nie brały udziału, i to bez swojej winy, należy uznać, że w sprawie niewątpliwie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 148 pkt 4 k.p.a. 4. Stwierdzenie wystąpienia przesłanki wznowienia powoduje konieczność ponownej oceny sprawy wydania warunków zabudowy. Taka też ocena została dokonana. Organ, na podstawie opinii biegłego, uznał, że w sprawie występuje konieczność posiadania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd w pełni potwierdza taką konkluzję organów w tym zakresie. Planowana inwestycja, pomimo, że sama nie przekracza wartości pozwalającej uznać ją za inwestycję mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak w ramach skumulowania jej z inwestycją o identycznym charakterze, będzie się kwalifikowała do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co wymaga decyzji środowiskowej. Ustawa ocenowa wymaga, aby na jej podstawie uzyskać decyzję przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Taka decyzja środowiskowa dla planowanej inwestycji nie została uzyska na. Również inwestor stanął na stanowisku, że nie ma potrzeby jej uzyskiwać. Zasadnie zatem organy uznały, że w tych okolicznościach sprawy należy uznać, że wydanie warunków zabudowy nie jest możliwe. Zdaniem Sądu, argumentacja organów w tym zakresie jest kompletna, logiczna i nie budzi żadnych wątpliwości. 5. Zdaniem Sadu, zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez nie przyczynienie się organu do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania a przez podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak związane z niewyjaśnieniem stronie motywów zaskarżonej decyzji i ograniczenie się w uzasadnieniu do przytoczenia niedających się zastosować w tym stanie sprawy przepisów – należy uznać za całkowicie bezzasadne. Treść decyzji jasno i precyzyjnie wskazuje okoliczności faktyczne i prawne wpływające na taki, a nie inny sposób załatwienia sprawy. Ustalony stan faktyczny nie dawał podstaw do innego rozstrzygnięcia, gdyż organ jest związany treścią przepisów prawa. Subiektywne odczucia skarżącego w zakresie braku zaufania do organu prowadzącego postępowanie, nie mogą przesądzać o naruszeniu przepisu procesowego art. 8 k.p.a. (por. wyrok WSA w Szczecinie z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 795/20). 6. Odnośnie do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozważenia pełnego materiały dowodowego, w szczególności opinii z T. P. z grudnia 2021 r., z której wynika brak obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej przez inwestora oraz wyroku WSA w Warszawie z 9 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2016/20, z których wynika brak obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, to Sąd nie podziela również i tego stanowiska skarżącego. W niniejszej sprawie podkreślić trzeba fakt związania organów wyrokiem WSA w Warszawie z 9 lutego 2021 r. i przeprowadzeniem postępowania dowodowego zgodnie z precyzyjnymi wytycznymi Sądu. Dokonana przez organ ponowna ocena materiału dowodowego oraz wykładnia i zastosowanie przepisów w pełni odpowiadał poglądom Sądu wyrażonym we wskazanym wyroku. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. (por. wyrok WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 144/21). 7. Odnośnie do zarzutu braku technologicznego powiązania inwestycji na dwóch sąsiednich działkach oraz braku obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, to zagadnienia te zostały rozpoznane w sprawie zgodnie z oceną WSA w Warszawie i szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku ze związaniem tym wyrokiem, organy musiały jako swoje przyjąć poglądy na temat powiązania tych dwóch inwestycji, a w konsekwencji ich skumulowanym oddziaływaniu, wpływającym na konieczność uzyskania decyzji środowiskowej. Takie postępowanie organów było zatem w pełni zasadne i celowe. Przypomnieć trzeba, że ocena prawna Sądu zawsze dokonywana jest w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych. Dopiero zmiana tego stanu faktycznego może doprowadzić do dezaktualizacji oceny prawnej. Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. 8. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił skargę jako całkowicie bezzasadną, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.