VII SA/Wa 2543/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Sygnatura akt VIISA/Wa 2543/16 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku [...] w [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...](składającej się z rurowej wieży stalowej o przekroju koła i całkowitej wysokości 43,30m nad poziom terenu, zestawu anten sektorowych i radioliniowych, zestawu modułów wyniesionych RRU, zestawu szaf technicznych ze sprzętem elektro-przesyłowym stacji bazowej, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej), w [...] przy ulicy [...], na działce nr ew. [...]. Organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje działkę nr [...] oraz działki nr ew. [...] położone w [...], rejon ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] wskazał między innymi, że stacja w założeniu będzie emitowała promieniowanie elektromagnetyczne o mocy ponad 0.1 W/m2 w zasięgu wyznaczonym na projekcie zagospodarowania - tj. do ok. 100 m od masztu i to na wyznaczonych azymutach, promieniowanie to ma występować na wysokości ponad 19 m nad poziomem terenu. Obszarem oddziaływania jest zakładana strefa promieniowania elektromagnetycznego o wartościach ponad 0.1 W/m2 , określona w projekcie zagospodarowania terenu. Zdaniem organu wniosek i projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku (ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz.[ z dnia [...] czerwca 2005r., z późn.zm.). Organ stwierdził, że wyznaczony obszar oddziaływania obiektu nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu dla nieruchomości sąsiednich, w tym nie ogranicza zabudowy tych nieruchomości w granicach wyznaczonych obowiązującym planem miejscowym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2016r., na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1, art. 104 i art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - "k.p.a." (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po zbadaniu sprawy z urzędu - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], składającej się z rurowej wieży stalowej o przekroju koła i całkowitej wysokości 43,30 m n.p.t., zestawu anten sektorowych i radioliniowych, zestawu modułów wyniesionych RRU, zestawu szaf technicznych ze sprzętem elektro-przesyłowym stacji bazowej, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej, zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], działka nr [...] W uzasadnieniu organ wojewódzki wskazał, że Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w [...] przy ul. [...], działka nr [...]. Z decyzją tą nie zgodzili się m.in. Kr. i L. C., którzy w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. domagali się stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Z dołączonej do akt Starosty kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - wynika, że w przedmiotowej konfiguracji anten sektorowych rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Organ I instancji ustalił, że w odległości 150 m i 200 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności licząc, że moc EIRP dla: - sektora 1, azymut 0°, anteny AS1 wynosi 3989W m, natomiast dla sektora 1 anteny AS4 wynosi 8511,4 W; - dla sektora 2, azymut 100°, anteny AS2 wynosi 3989W, natomiast dla sektora 2 anteny AS5 wynosi 8511,4 W; - dla sektora 3, azymut 190°, anteny AS3 wynosi 3989W, natomiast dla sektora 3 anteny AS6 wynosi 8511.4. Sumaryczną moc EIRP dla poszczególnych azymutów i sektorów ustalono dla anten AS1, AS2, AS3 jako sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo systemów nadawczych tych anten. Dla tak wyznaczonej mocy pojedynczej anteny, przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) stąd przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Miejsca dostępne dla ludności znajdują się poza zasięgiem osi głównej wiązki promieniowania anteny. Dla EIRP 3989W (antena AS1, AS2, AS3) w odległości od 100 do 150 od środka elektrycznego osi głównej wiązki promieniowania i dla EiRP 8511,4W (anteny AS4, AS5, AS5) w odległości od 150 do 200 m od środka elektrycznego osi głównej wiązki promieniowania miejsca dostępne dla ludności nie występują. Taka analiza nie była jednak wystarczająca do stwierdzenia nieosiągnięcia progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Ustawodawca przewidział wystąpienie sytuacji, gdy na terenie jednego zakładu lub obiektu są planowane, realizowane lub zrealizowane przedsięwzięcia tego samego rodzaju. W § 3 ust. 2 pkt rozporządzenia wskazano, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 § 3; przy czym przez planowane przedsięwzięcia rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2016 r. poz. 353) lub dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Zatem kwalifikacja przedsięwzięcia powinna uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się w jednym sektorze na danym azymucie. Z akt sprawy wynikało, że takiej kompleksowej analizy organ I instancji nie przeprowadził, co skutkowało naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 63 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2016 r. poz. 353.) Przepisy te nakładają obowiązek przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek taki stwierdza w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ww. ustawy). Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (przepis art. 63 ust. 2 ustawy). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] kwietnia 2016 r., na podstawie art. 54, art. 55, art. 57, art. 59 pkt 1, Prawa budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wybudowanej w [...] przy ul. [...], na działce nr [...]. Ze sprawozdania wyników pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych ([...] stycznia 2016 r.) generowanych przez stację bazową telefonii komórkowej nr [...], wynikało, że w miejscach dostępnych dla ludności w otoczeniu stacji nie występują przekroczenia wartości dopuszczalnej równej 7 V/m, określonej przepisami Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883 r.). Pomimo wskazanego naruszenia, w ocenie organu nie nosi ono znamion rażącego naruszenia prawa. Naruszenie to, nie doprowadziło bowiem do przekroczenia wartości natężenia pola elektromagnetycznego (7V/m). Brak było również przesłanek kwalifikowanego naruszenia prawa wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 6 i 7 k.p.a. M. J. Ł. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia 12.05.2016r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].08.2015r., wnosząc o jej uchylenie W uzasadnieniu odwołania wskazała, że wbrew art. 72 ust. 1a ustawy z dnia [...].10.2008r. - Starosta [...] wydając kwestionowaną decyzję nie uwzględnił i nie przeprowadził sumarycznej analizy mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się w jednym sektorze na danym terenie. Organ pominął, że nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na to środowisko. Stanowiło to rażące naruszenie prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. J. Ł., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., odmawiającej po wszczęciu postępowania z urzędu, stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] na działce nr ew. [...], w [...] przy ul. [...] - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. M. J. Ł. brała udział w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Postępowanie nadzwyczajne wobec tej decyzji toczyło się z urzędu. Pismem z dnia [...] września 2016 r., Główny Urząd Nadzoru Budowlanego wezwał pełnomocnika M. J. Ł. do wykazania interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzez przesłanie dokumentu potwierdzającego posiadanie prawa własności bądź użytkowania wieczystego do nieruchomości położnej w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji (np. odpis z księgi wieczystej, akt notarialny, numer elektronicznej księgi wieczystej). Pełnomocnik skarżącej przysłał odpis z księgi wieczystej nr [...], z której wynikało, że M. J. Ł. jest współwłaścicielką działek o nr ew. [...] w [...]. Sporna inwestycja polegała na budowie wolnostojącej wieży o wys. całkowitej 43,30 m npt (wieża z odgromem), dróg kablowych oraz instalacji szaf technologicznych do obsługi anten zawieszonych na wieży. Zaprojektowano umieszczenie 3 anten sektorowych U900/U2100, 3 anten sektorowych G1800/L1800 oraz 5 anten RL. Ponadto zainstalowanie 9 urządzeń RRU (moduły do obsługi anten sektorowych. Urządzenia nadawczo-odbiorcze i zasilające stację w postaci szaf technologicznych umieszczone obok wieży i oparte na systemowym ruszcie podporowym. Pomiędzy szafami a pionową drogą kablową znajdować się będzie estakada kablowa. Kable będą prowadzone wewnątrz trzonu wieży. Stacja bazowa telefonii komórkowej - zaprojektowana na działce o nr ew. [...] jest oddalona o ok. 38 m od granicy działki skarżącej o nr ew. [...]. Działki o nr ew. [...] są oddalone o ponad 270 m od przedmiotowej wieży. Wpływ powyższej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) polega na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi, określony został w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) i wynosi 0,1 W/m2. Ustawodawca ocenił, iż promieniowanie o wartości do 0,1 W/m2, jest bezpieczne dla ludzi. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zasięg pól elektromagnetycznych o poziomie przekraczającym ww. wartość znajduje się częściowo ponad działką nr ew. [...] (rys. nr 1 Zagospodarowanie terenu; Projekt zagospodarowania terenu - Pola elektromagnetyczne, str. 17). Do wniosku o pozwolenie na budowę spornego przedsięwzięcia - obejmującego swym zakresem realizację anten sektorowych - dołączono kwalifikację przedsięwzięcia zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r., Nr 213 poz. 1397). Z powyższego dokumentu wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczej anteny wynosi więcej niż 2000 W, a mniej niż 10000 W (trzy anteny sektorowe o EIRP 3989 W i trzy anteny sektorowe o EIRP 8511,4 W). Pola elektromagnetyczne przekraczające wartość 0,1 W/m2 występują maksymalnie w promieniu ok. 100 m. Jednocześnie z rysunków przedstawiających osie głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych wynika, że w takiej odległości wiązki te przechodzą na wysokości powyżej 18 m. Na terenie inwestycyjnym, jak i na działce skarżącej, obowiązuje uchwała Rady Miejskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] czerwca 2005 r., Nr [...], poz. [...]). Z analizy załącznika graficznego do ww. planu miejscowego wynika, że część działki o nr ew. [...] (znajdująca się w zasięgu strefy pól elektromagnetycznych o gęstości mocy > 0,1 W/m2) położona jest na obszarze oznaczonym symbolem ZP - tereny zieleni urządzonej. Przepis § 29 ust. 2 ww. miejscowego planu stanowi, że w granicach terenu ZP obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych, wolnostojących obiektów handlowych, w tym kiosków oraz obiektów mieszkalnych. Powszechnie obowiązujące przepisy prawa zakazują na wskazanej części działki o nr ew. [...] wznoszenia obiektów budowlanych, wolnostojących obiektów handlowych, w tym kiosków oraz obiektów mieszkalnych. Przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca na których potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pola elektromagnetyczne o wartości przekraczającej dopuszczalny poziom gęstości mocy dla miejsc dostępnych dla ludności występują na wysokości, która nie jest dostępna dla ludności w świetle przepisów prawnie obowiązujących. Z projektu budowlanego wynika, że "przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 od anten systemowych stacji OSI3002 pokazano na rys. nr 1 (Zagospodarowanie terenu). W zasięgu ww. strefy oprócz działki, na której inwestycja będzie realizowania (dz. nr [...]), znajdują się działki/fragmenty nr ew. [...]. Z obliczeń wynika, że obszar, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 W/m2) koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania. Przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludności (...). Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowa niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Projektowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza gospodarowania na działkach sąsiednich" (Projekt zagospodarowania terenu - Pola elektromagnetyczne, str. 17). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działek o nr ew. [...]. Skoro decyzja Starosty [...] z dnia 10 sierpnia 2015 r., nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku M. J. Ł. - stosownie do treści art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie może być ona uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Bez znaczenia dla oceny interesu prawnego M. J. Ł. pozostaje fakt, iż brała on udział w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym na etapie pierwszej instancji oraz w postępowaniu w sprawie udzielenia spornego pozwolenia na budowę. Niewątpliwym jest, że interesu prawnego skarżącego do udziału w przedmiotowej sprawie nie można wywodzić z samego faktu doręczenia zaskarżonej decyzji. Organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania odwoławczego na wniosek osoby, która nie ma interesu prawnego, a tym samym nie posiada przymiotu strony. W sytuacji gdy osoba składająca odwołanie, nie będąc do tego uprawniona, domaga się rozstrzygnięcia w sprawie, wówczas organ jest zobligowany wydać decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze - na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostawały merytoryczne zarzuty M. J. Ł. odnoszące się do poprawności pozwolenia na budowę spornej inwestycji. W świetle powyższego umorzono postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. M. J. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2016r. umarzającą postępowanie odwoławcze zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...].05.2016r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 28 kpa w powiązaniu z art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane, - art. 138 § 1 pkt 3 kpa w powiązaniu z art. 156 § 1 kpa przez błędne rozstrzygnięcie w sytuacji gdy sprawa winna być rozpoznana merytorycznie i wydane stosowne orzeczenie. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazała, że jej działki (nr ew. [...] ) sąsiadują z działką podlegająca zainwestowaniu. Z projekt zagospodarowania terenu wynika, iż zasięg pól elektromagnetycznych przedmiotowej inwestycji obejmuje również działkę skarżącej. Fakt położenia działki skarżącej w obszarze oddziaływania strefy pół magnetycznych przesądza o interesie prawnym. Krąg podmiotów uznanych za stronę w sprawie o pozwolenie prowadzone w trybie zwykłym jak i nadzwyczajnym, powinien być identyczny - ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Nieuzasadnione było przy takim rozstrzygnięciu organu, rozważenie sprawy pod kątem merytorycznym. Organ I instancji rozpatrując sprawę w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, uznał skarżącą za stronę postępowania. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego także z tej przyczyny było błędne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. W ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. M. J. Ł. niewątpliwie brała udział w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., oraz w postępowaniu nadzwyczajnym, przed organem I instancji, które toczyło się z urzędu W toku postepowania odwoławczego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powziął uzasadnione wątpliwości, co do statusu skarżącej jako strony postępowania i wezwał ją do wykazania interesu prawnego. Ze wskazanej księgi wieczystej nr [...], wynikało, że M. J. Ł. jest współwłaścicielką dużego obszaru - działek o nr ew. [...] w [...]. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej polega na budowie wolnostojącej wieży stalowej na której zaprojektowano umieszczenie 3 anten sektorowych U900/U2100, 3 anten sektorowych G1800/L1800 oraz 5 anten RL. Ponadto przewidziano zainstalowanie 9 urządzeń RRU moduły wyniesione do obsługi anten sektorowych. Urządzenia nadawczo-odbiorcze i zasilające stację w postaci szaf technologicznych umieszczone obok wieży i oparte na systemowym ruszcie podporowym. Pomiędzy szafami, a pionową drogą kablową przewidziano estakadę kablową. Kable prowadzone wewnątrz trzonu wieży. Stacja zaprojektowana została na działce nr ew. [...], która oddalona jest o ok. 38 m od granicy działki skarżącej nr ew. [...]. Natomiast działki nr ew. [...] i [...] są oddalone o ponad 270 m od przedmiotowej wieży. Wpływ powyższej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) wynika z emisji promieniowania elektromagnetycznego. Dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi, określony został w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883 i wynosi 0,1 W/m2. Promieniowanie o wartości do 0,1 W/m2, uznano za bezpieczne dla ludzi. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zasięg pól elektromagnetycznych o poziomie przekraczającym ww. wartość, znajduje się częściowo ponad działką o nr ew. [...]. Do wniosku o pozwolenie na budowę, inwestor dołączył "Kwalifikację przedsięwzięcia zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r., Nr 213 poz. 1397). Instalacja radiokomunikacyjna [...] OSI 3002". Z powyższego dokumentu wynikało, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczej anteny wynosi więcej niż 2000 W, a mniej niż 10000 W (trzy anteny sektorowe o EIRP 3989 W i trzy anteny sektorowe o EIRP 8511,4 W). Pola elektromagnetyczne przekraczające wartość 0,1 W/m2 występują maksymalnie w promieniu ok. 100 m. Z rysunków przedstawiających osie głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych wynikało, że wiązki te przechodzą na wysokości powyżej 18 m. W kontekście takich ustaleń, organ wskazał na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] czerwca 2005 r., Nr [...], poz. [...]). Z analizy załącznika graficznego do planu miejscowego wynika, że część działki o nr ew. [...] (znajdująca się w zasięgu strefy pól elektromagnetycznych o gęstości mocy > 0,1 W/m2) położona jest na obszarze oznaczonym symbolem ZP - tereny zieleni urządzonej. Natomiast § 29 ust. 2 ww. miejscowego planu stanowi, że w granicach terenu ZP obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych, wolnostojących obiektów handlowych, w tym kiosków oraz obiektów mieszkalnych. Zatem obowiązujące przepisy prawa miejscowego zakazują na wskazanej części działki nr ew. [...] wznoszenia obiektów budowlanych, wolnostojących obiektów handlowych, w tym kiosków oraz obiektów mieszkalnych. Przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pola elektromagnetyczne o wartości przekraczającej dopuszczalny poziom gęstości mocy, występują na wysokości, która nie jest dostępna dla ludności w świetle przepisów prawa miejscowego. Tym samym wykazane zostało, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działek o nr ew. [...]. Skoro zatem decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nie dotyczyła interesu prawnego ani obowiązku M. J. Ł. - stosownie do treści art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie mogła być ona uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Bez znaczenia dla oceny interesu prawnego M. J. Ł. w obecnym postępowaniu nadzwyczajnym, pozostaje fakt, iż brała on udział w postępowaniu w sprawie udzielenia spornego pozwolenia na budowę oraz w postępowaniu nieważnościowym na etapie pierwszej instancji. Interesu prawnego nie można bowiem wywodzić z samego faktu doręczenia danemu podmiotowi decyzji. W sytuacji gdy skarżąca złożyła odwołanie, a więc domagała się rozstrzygnięcia nie będąc do tego uprawnioną to, organ był zobligowany wydać decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze - na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., nie ma również wpływu kwestia merytorycznej prawidłowości rozstrzygnięcia organu stopnia podstawowego. W świetle powyższego zasadnie umorzono postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.