VII SA/Wa 2508/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2018 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: GINB ) działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), w związku z zażaleniem I. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania – stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia GINB podniósł, iż Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], zawiesił, na wniosek inwestora [...], postępowanie w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]. pozwolenia na budowę turbin wiatrowych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z fundamentami, drogami dojazdowymi, placami montażowymi, linią kablową SN ze światłowodem oraz zjazdami z dróg publicznych, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] w miejscowości [...] , nr ew. [...],[...] w miejscowości [...], nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości [...], nr ew. [...],[...] w miejscowości [...], nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości [...], gmina [...]. Z akt sprawy organu I instancji wynika, że powyższe postanowienie organu wojewódzkiego nie zostało doręczone skarżącemu, gdyż nie występował on jako strona na żadnym etapie postępowania. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że ostatniej ze stron postępowania powyższe postanowienie zostało doręczone 3 lipca 2017 r. Tym samym termin do wniesienia zażalenia zarówno przez strony, jak i inne zainteresowane podmioty, upływał 10 lipca 2017 r. i z upływem tego dnia ww. postanowienie stało się ostateczne. Jak natomiast wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w której przesłano zażalenie skarżącego na ww. postanowienie organu wojewódzkiego, zostało ono nadane w placówce pocztowej w dniu 25 lipca 2017 r. Mając na uwadze argumentację skarżącego oraz fakt, iż zażalenie wniósł podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji i któremu nie zostało doręczone ww. postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], GINB wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 141 § 2 k.p.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Jak wynika z jednolitego orzecznictwa sądowo-administracyjnego ustanowiony w art. 141 § 2 k.p.a. prekluzyjny termin do wniesienia zażalenia dotyczy tylko tych osób, którym postanowienie zostało doręczone. Termin ten nie biegnie dla stron, które nie brały udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i którym zapadłe w tym postępowaniu postanowienie nie zostało doręczone. W takim przypadku strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji (tj. strona, której nie doręczono rozstrzygnięcia) może wnieść zażalenie w terminie otwartym dla strony, która brała udział w postępowaniu. Po upływie ustawowego terminu do wniesienia zażalenia i po uprawomocnieniu się postanowienia osoba, która w postępowaniu w pierwszej instancji nie brała udziału, nie ma prawa do wniesienia zażalenia (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2296/14; wyrok NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 555/13, wyrok WSA w Olsztynie z 7 września 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 487/16). Jeżeli zażalenie wnoszone jest przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji, i który wniósł środek zaskarżenia od rozstrzygnięcia kończącego postępowanie po upływie terminu do jego wniesienia, przewidzianego dla strony postępowania biorącej w nim udział, organ II instancji winien stwierdzić jego niedopuszczalność w trybie art. 134, bowiem dotyczy on rozstrzygnięcia ostatecznego, a zatem takiego, które korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.). Sam natomiast fakt złożenia zażalenia przez podmiot mający przekonanie o posiadaniu przymiotu strony po upływie terminu dla stron postępowania nie powoduje, że postanowienie objęte zaskarżeniem "odzyskuje" przymiot nieostateczności (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2020/13; wyrok WSA w Krakowie z 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 857/15; wyrok WSA w Warszawie z 31 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2432/15). Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., niedopuszczalność zażalenia I. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł I. K. zarzucając, że organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do argumentu dotyczącego nieprawidłowego określenia stron niniejszego postępowania, jak również pominął całkowicie rozpoznanie wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego, zawartego w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...], co stanowi naruszenie prawa polegające na pominięciu uprawnionej strony w sprawie. Ponadto, organ II instancji popełnił błąd formalno-prawny, albowiem w części orzekającej nie określił, że postanowienie dotyczy inwestycji budowy turbin wiatrowych na terenie Gminy [...]. Nadto, zarówno w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 26.05.17r., jak również w postanowieniu z dnia [...].06.17r. w wykazie stron nie zostały ujęte osoby fizyczne, jak również osoby prawne, które zaskarżyły decyzję Starosty [...] z dnia [...].04.16r. o pozwoleniu na budowę, jak również poprzedzającą decyzję o warunkach zabudowy, tych samych turbin wiatrowych na terenie Gminy [...] i nadal toczą się postępowania sądowo- administracyjne przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...] ze skarg na decyzję Wojewody [...] w [...], utrzymującą w mocy decyzje Starosty [...] w tej samej sprawie, co stanowi jednoznaczny dowód, że decyzja Starosty [...] z dnia [...].04.16r. jest nieprawomocna, zaś skarżący oraz osoby prawne t.j. Stowarzyszenie [...]" oraz Stowarzyszenie [...], są stronami niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak ustalonym zakresie kompetencji sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Bezspornym jest, że skarżący nie był przez organ pierwszej instancji traktowany jako strona i postanowienie o zawieszeniu postępowania nie zostało mu doręczone. W związku z powyższym skarżący , który został pozbawiony udziału w postępowaniu w pierwszej instancji może wnieść zażalenie w terminie otwartym dla strony, która brała udział w postępowaniu. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że ostatniej ze stron postępowania powyższe postanowienie zostało doręczone w dniu 3 lipca 2017 r. Tym samym ostatni dzień do wniesienia zażalenia zarówno przez strony, jak i przez inne zainteresowane podmioty, upływał w dniu 10 lipca 2017 r. i z upływem tego dnia ww. postanowienie stało się ostateczne. Skarżący zażalenie nadał w placówce pocztowej w dniu 25 lipca 2017r, co wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie. Po upływie ustawowego terminu do wniesienia zażalenia i po uprawomocnieniu się postanowienia osoba, która w postępowaniu w pierwszej instancji nie brała udziału, nie ma prawa do wniesienia zażalenia (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2296/14; wyrok NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 555/13 ). Słuszne jest więc stanowisko GINB, że skoro skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i nie doręczono mu postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania, to ewentualny termin do złożenia przez niego zażalenia upłynął w dniu 10 lipca 2017r i z upływem tego dnia postanowienie stało się ostateczne. Prawidłowe rozstrzygnięcie i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.