VII SA/Wa 2496/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze sprzeciwu T. F. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 października 2022 r. nr 1008/OPON/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz T. F. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Zaskarżoną decyzją z 28 października 2022 r. nr 1008/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. 2. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach. 2.1. W dniu 24 sierpnia 2018 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek M. S. i P. S. (dalej: "wnioskodawcy") o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. F. (dalej: skarżącemu, inwestorowi) pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową wraz z wewnętrzną instalacją gazową, sanitarną i elektryczną na działce nr ew. [...], [...], [...] w miejscowości K., gmina [...], o wstrzymanie wykonania decyzji pozwolenia na budowę oraz o udostępnienie akt przedmiotowej sprawy. Postanowieniem nr [...] z [...] października 2018 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2018 r. 2.2. Starosta [...] decyzją z [...] marca 2019 r. umorzył postępowanie wznowione ww. postanowieniem z [...] października 2018 r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli wnioskodawcy, zarzucając organowi błędne ustalenie stanu faktycznego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia oraz niewłaściwą wykładnię art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: k.p.a.) Po jego rozpatrzeniu Wojewoda Mazowiecki decyzją z 7 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organy stwierdziły, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie ustawowego terminu. 2.3. Wyrokiem z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1750/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzje Wojewody Mazowieckiego i Starosty [...]. Sąd wskazał, że wobec braku bezspornych dowodów, co najmniej przedwczesne było stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został przez wnioskodawców dochowany, a co za tym idzie przedwczesnym było umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku podano, że organ badający zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. powinien ustalić konkretną datę, w której strona dowiedziała się o decyzji, gdyż od tego konkretnego dnia rozpoczyna bieg termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W przypadku gdy organ nie ustali tej daty, powinien – jako początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. – przyjąć datę wskazaną przez stronę, prowadzić postępowanie wznowieniowe i zakończyć je jedną z decyzji, o których mowa w art. 151 k.p.a. Sąd podkreślił, że w przypadku braku możliwości wyjaśnienia okoliczności błędnej informacji na stronie GUNB, za pewna datę dowiedzenia się o decyzji należy przyjąć datę otrzymania zanonimizowanej decyzji w wyniku dostępu do informacji publicznej. Wyrok ten stał się prawomocny na skutek oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2254/20. 2.4. Decyzją z [...] czerwca 2022 r. znak: [...], Starosta [...] – na podstawie art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. – odmówił uchylenia swojej decyzji z [...] kwietnia 2018 r., stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. 2.4.1. W uzasadnieniu tej decyzji, Starosta podał, że nie jest w stanie określić konkretnego dnia, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o spornej decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., wobec czego przyjął, datę wskazaną przez nich, tj. 31 lipca 2018 r. Tym samym uznał, że termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., został zachowany. 2.4.2. Analizując, czy w sprawie zakończonej decyzją z [...] kwietnia 2018 r. wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Starosta odwołał się do art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.; dalej: p.b. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania spornej decyzji) oraz do analizy obszaru oddziaływania spornej inwestycji, sporządzonej przez projektanta w projekcie budowlanym. Organ zweryfikował ponownie treść projektu budowlanego w zakresie dotyczącym ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i dokonał własnych ocen. W jego ocenie, sporna inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działek o nr ew. [...] i [...], których właścicielami są wnioskodawcy. Organ dodał, że sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko ani potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Starosta podał, że obszar oddziaływania inwestycji mieścił się w całości na działce inwestora, wobec czego przy wydaniu decyzji z [...] kwietnia 2018 r. prawidłowo uznano za strony postępowania inwestora i właściciela tej nieruchomości. Starosta podkreślił, że na dzień wydania spornej decyzji organ nie dysponował żadnymi dowodami, które w choć minimalnym stopniu podważałyby ustalony przez projektanta zasięg oddziaływania projektowanej inwestycji. 2.4.3. Postanowieniem z [...] sierpnia 2022 r. znak: [...], Starosta [...] – działając na podstawie art. 111b § 1b w zw. z art. 111 § 1 k.p.a. – uwzględnił wniosek inwestora i uzupełnił swoją decyzję z [...] czerwca 2022 r. znak: [...] w zakresie rozstrzygnięcia, nadając mu brzmienie: "odmawiam uchylenia decyzji dotychczasowej [...] z dnia [...].04.2018 r. gdyż stwierdzam brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. na skutek postępowania wznowionego postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. znak: [...]". 2.5. Odwołania od decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2022 r. złożyli wnioskodawcy oraz inwestor. 2.5.1. Wnioskodawcy wnieśli o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z wytycznymi przejścia do "następnego etapu rozpatrzenia merytorycznego decyzji" przy ich udziale jako strony postępowania. Zdaniem wnioskodawców, Starosta naruszył art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., a ponadto art. 28 p.b. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak również art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. 2.5.2. Inwestor wniósł o uchylenie ww. decyzji i umorzenie postępowania wznowionego dwukrotnie przez organ I instancji w tej samej sprawie. Inwestor podniósł, że wszystkie czynności podejmowane po doręczeniu organowi wyroku WSA w Warszawie, który uprawomocnił się 14 kwietnia 2021 r. były realizowane na podstawie postanowienia Starosty z [...] września 2021 r. o wznowieniu postępowania. Tymczasem postępowanie w tej sprawie zostało już wcześniej wznowione postanowieniem tego samego organu z [...] października 2021 r. 2.6. Zaskarżoną decyzją z 28 października 2022 r. nr 1008/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki uchylił w całości ww. decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. 2.6.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Wojewoda podniósł, że uchylenie wyrokiem WSA w Warszawie z 8 stycznia 2020 r. decyzji Wojewody z 7 czerwca 2019 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty z [...] marca 2019 r. nie stanowiło podstawy do ponownego wydawania postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy uznał takie działanie za błąd organu I instancji, który jednak pozostaje bez wpływu na ocenę poprawności postępowania. Wojewoda uznał, że w toku ponownego postępowania Starosta powinien zawiadomić strony o tożsamości podmiotowej i przedmiotowej spraw wznowionych postanowieniami z [...] października 2018 r. i [...] września 2021 r. 2.6.2. Oceniając rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji, organ odwoławczy podkreślił, że zgodność planowanej inwestycji z wszelkimi wymaganiami techniczno-budowlanymi nie wyklucza stwierdzenia, że inwestycja powoduje ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej. Zgodność inwestycji z prawem i brak oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią wprowadzającego ograniczenia w jej zagospodarowaniu to dwie odrębne i niezależne kategorie prawne. 2.6.3. Wojewoda wskazał, że z decyzji Starosty nie wynika, w jakim zakresie dokonał weryfikacji dokumentacji projektowej w kontekście zaistnienia przesłanki wznowienia. Zdaniem Wojewody, organ I instancji ograniczył się wyłącznie do przytoczenia ustaleń projektanta i oceny spełnienia wymogów techniczno-budowlanych przez projektowaną inwestycję. Wojewoda podał, że Starosta nie odniósł się do analiz czasu nasłonecznienia, zacieniania oraz przesłaniania działek sąsiednich – a analiza akt sprawy wykazała brak takich analiz w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W tym stanie rzeczy organ przedwcześnie, tj. bez analizy wszystkich przepisów prawa, uznał, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony. 2.6.4. W ocenie organu odwoławczego, Starosta powinien ponownie wyjaśnić, czy działki nr ew. [...] i [...] znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji m.in. w oparciu o przepisy dotyczące lokalizacji budynków, oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń, usytuowania miejsc postojowych, usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Wojewoda wskazał ponadto na konieczność uwzględnienia § 11, § 29 i § 323 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 poz. 1065). Wojewoda dodał również, że przy wykładni art. 3 pkt 20 p.b. należy brać pod uwagę art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. 2.6.5. Wojewoda stwierdził, że dopiero szczegółowa analiza uwzględniająca m.in. powyższe regulacje pozwoli na dokonanie prawidłowej oceny faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji. Ocenie organu I instancji powinna podlegać całość dokumentacji projektowej i materiału dowodowego, w tym: ekspertyza dotycząca naruszenia stosunków wodnych na działkach nr [...], [...] i [...] i szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie z maja 2021 r., opinia na temat ustalenia, czy projekt budowlany i załączone dokumenty odpowiadały aktualnym przepisom i zasadom wiedzy technicznej – sporządzona przez biegłego sądowego w lipcu 2021 r., decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 7 lipca 2022 r. w sprawie ustalenia dla inwestora dopuszczalnego poziomu emisji hałasu, decyzja Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2021 r. nakazująca m.in. inwestorowi uregulowanie gospodarki wodnej na ww. działkach ewidencyjnych. 3. Pismem z 21 listopada 2022 r. T. F. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego, zaskarżając ją w całości. Organowi odwoławczemu zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 4. W odpowiedzi na sprzeciw, Wojewoda Mazowiecki wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie zaś z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Z art. 151a § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona sprzeciwem decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. 6. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W myśl art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Stosownie zaś do art. 138 § 2b k.p.a., przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3 k.p.a. organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w § 1 albo 4. 6.1. W orzecznictwie podkreśla się, że "przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu" (wyrok NSA z 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 517/17, LEX nr 2424889). Zatem zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast w myśl art. 136 § 2 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. 6.2. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że decyzja kasacyjna może zostać wydana "w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy (a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136)" (zob. A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 138). Analiza art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a. prowadzi zatem do wniosku, że możliwość wydania decyzji kasacyjnej występuje w sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 3 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 3928/17, LEX nr 3038246). Toteż jeżeli zakres koniecznego uzupełnienia postępowania dowodowego wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa de facto byłaby rozstrzygana w jednej instancji, co pozbawiałoby stronę prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy i mogłoby być zwalczane wyłącznie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2456/16, LEX nr 2299924). 7. Zaskarżona decyzja została wydana w toku postępowania administracyjnego wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. 7.1. Zgodnie z art. 15 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasada dwuinstancyjności sprowadza się do tego, że po wniesieniu środka zaskarżenia dana sprawa jest ponownie, merytorycznie, rozpatrywana przez organ drugiej instancji. Pamiętać przy tym należy, że na każdym etapie postępowania, a więc także w postępowaniu odwoławczym, organ administracji jest obowiązany badać legitymację podmiotu występującego o wszczęcie postępowania, tj. czy może on być stroną postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w danej sprawie (por. wyroki NSA z 17 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1471/13, LEX nr 1675970 oraz z 4 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 226/15, LEX nr 2170774). Należy wyjaśnić, że jeżeli organ odwoławczy nie podziela oceny organu I instancji co do uznania wnioskodawcy za stronę postępowania zwyczajnego, lub też jeśli uważa, że okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona, to może w trybie art. 50 k.p.a. wezwać podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie. Działanie takie mieści się bowiem – w ocenie Sądu – w granicach uzupełniającego postępowania dowodowego, które organ odwoławczy może przeprowadzić w warunkach art. 136 § 1 k.p.a. Zatem obowiązujące przepisy nie uniemożliwiały organowi odwoławczemu dokonania samodzielnej weryfikacji, czy M. S. i P. S. powinni byli zostać uznana za stronę postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. 7.2. Wymaga podkreślenia, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zgromadził niezbędny materiał dowodowy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, rzeczywistym motywem wydania decyzji kasacyjnej przez Wojewodę był brak dokładnego omówienia w uzasadnieniu decyzji z 29 czerwca 2022 r. wszystkich istotnych dowodów w sprawie oraz odniesienia się przez Starostę do wynikających z nich okoliczności. Innymi słowy, Wojewoda potwierdził, że materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego został już zgromadzony, a do wyjaśnienia pozostają nie tyle okoliczności faktyczne, co ocena skutków prawnych wynikających z już zgromadzonych dowodów. W ocenie Sądu, w postępowaniu odwoławczym organ II instancji korzysta z pełnej kompetencji do oceny dowodów zgromadzonych już w sprawie, nawet jeśli nie wszystkie te dowody zostały ocenione przez organ I instancji lub gdy z uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji nie wynika, czy zostały one wzięte pod uwagę. Należy bowiem zauważyć, że skoro ustawodawca procesowy w art. 136 k.p.a. umożliwia organowi odwoławczemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, tj. zgromadzenie nowych dowodów, to tym bardziej dopuszczalne jest przeprowadzenie przez organ odwoławczy oceny dowodów już zgromadzonych w aktach sprawy. A do takiej grupy dowodów Wojewoda odwoływał się na 6 stronie zaskarżonej decyzji, wyliczając je szczegółowo. 7.3. Organ odwoławczy ma nie tylko prawo ale i obowiązek formułowania własnych ocen prawnych stanu faktycznego wynikającego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dlatego też fakt, że organ I instancji nie ocenił stanu faktycznego przez pryzmat wszystkich adekwatnych i możliwych do zastosowania norm prawnych nie uzasadnia wydania decyzji w warunkach art. 138 § 2 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda Mazowiecki wskazuje dokładnie przepisy, które pominięto przy ocenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomości wnioskodawców. Nie ma zatem przeszkód, aby to Wojewoda dokonał oceny, czy sporna inwestycja z uwagi na te przepisy prowadzi do ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należących do wnioskodawców. Należy przy tym pamiętać, że Wojewoda może również zgromadzić nowe dowody, gdyby te już zgromadzone w sprawie okazały się wystarczające. Istotne w sprawie jest to aby nie przekroczyć granic uzupełniającego postępowania dowodowego z art. 136 k.p.a. 8. W związku ze stwierdzeniem, że wydając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 k.p.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Z tych przyczyn, Sąd orzekł, jak w sentencji.