VII SA/Wa 2448/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Elżbieta Granatowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 września 2022 r. znak DLI-II.7620.10.2020.PMJ.21 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Przedmiotem skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca") jest postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii ("MRiT" lub "Minister") znak: DLI-II.7620.10.2020.PMJ.21 z 20 września 2022 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda Mazowiecki ("Wojewoda"), po rozpatrzeniu wniosku Miasta Stołecznego Warszawy ("inwestor"), decyzją nr 36/SPEC/2020 z 29 kwietnia 2020 r., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej: "k.p.a.") oraz art. 9o ust. 1, art. 9q ust. 1 i ust. 5, art. 9s ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2, ust. 3a, ust. 5, ust. 7 i ust. 8, art. 9w i 9x w zw. z art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 710 ze zm. – dalej: "u.t.k."), ustalił lokalizację linii kolejowej dla obiektów metra dla inwestycji pod nazwą: "Budowa II linii metra w Warszawie – III etap realizacji odcinka zachodniego od szlaku za stacją [...]" do stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie [...]". Decyzja ta została doręczona wyłącznie inwestorowi (v. zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się przy decyzji). Skarżąca została natomiast zawiadomiona o wydaniu ww. decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pismem z 18 stycznia 2021 r. (nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia) skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji, które zostało uzupełnione pismem z 18 stycznia 2021 r. (nadanym w placówce pocztowej 21 stycznia 2021 r.). Po zapoznaniu się z tym odwołaniem Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem znak: DLI-II.7620.10.2020.PMJ.21 z 20 września 2022 r., na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 9q ust. 5 u.t.k., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 29 kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Trzeba jednak mieć na względzie, że decyzja Wojewody z 29 kwietnia 2020 r. została wydana na podstawie przepisów ustawy o transporcie kolejowym, która w sposób szczególny reguluje sposób doręczenia decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stronom postępowania. W myśl art. 3 ust. 7 tej ustawy przepisy rozdziału 2b pn. "Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych" stosuje się odpowiednio do metra. I dalej, Miniser podał, że decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi (wnioskodawcy). Wyłącznie więc dla inwestora termin 14 dni do wniesienia odwołania liczony jest od dnia następującego po dniu indywidualnego doręczenia decyzji. Właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji zawiadamiani są o wydaniu decyzji w drodze zawiadomienia, natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o wydaniu decyzji poprzez publiczne ogłoszenie, o którym mowa w art. 9q ust. 2 u.t.k. Zatem w stosunku do podmiotu, któremu doręczono zawiadomienie o wydaniu decyzji w sposób indywidualny – zdaniem Ministra – początek biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji należy liczyć od dnia doręczenia tego zawiadomienia i nie ma w tym przypadku zastosowania art. 49 k.p.a. Minister podał następnie, że skarżąca jest współwłaścicielem działki ewid. nr [...], z obrębu [...], objętej wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, a następnie objętej decyzją Wojewody z 29 kwietnia 2020 r. Jak wynika z akt administracyjnych zawiadomienie z 19 maja 2020 r. o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego zostało wysłane na adres skarżącej wskazany w katastrze nieruchomości, tj. "[...]". Taki bowiem adres siedziby skarżącej został wskazany w załączonych przez inwestora do wniosku lokalizacyjnego wypisach z rejestru gruntów. W tym aspekcie organ drugiej instancji podkreślił, że na podstawie art. 9q ust. 2 u.t.k. doręczenie zawiadomień nie następuje na aktualny adres zamieszkania lub siedziby strony, lecz na adres ujawniony w katastrze nieruchomości. Odnosząc się do doręczenia skarżącej zawiadomienia Minister wskazał również, że przesyłkę w której wysłano do skarżącej zawiadomienie Wojewody Mazowieckiego z 19 maja 2020 r. o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego z 29 kwietnia 2020 r., awizowano 3 czerwca 2020 r., następnie powtórnie awizowano 12 czerwca 2020 r., natomiast 18 czerwca 2020 r., wobec nie podjęcia przesyłki w terminie, przesyłkę zwrócono. Minister uznał zatem, że zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenia dokonano 17 czerwca 2020 r. To oznacza, że termin 14 dni do wniesienia odwołania, liczony od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, upłynął dla skarżącej 1 lipca 2020 r. Dlatego też Minister stwierdził, że odwołanie skarżącej z 18 stycznia 2021 r. (nadane w polskiej placówce pocztowej w tym samym dniu) zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Minister wyjaśnił także, że dla oceny terminowości wniesienia odwołania przez skarżącą nie ma znaczenia wydanie przez Wojewodę Mazowieckiego postanowienia Nr 1560/SAAB/2021 z 27 października 2021 r. odmawiającego uzupełnienia decyzji Wojewody Mazowieckiego z 29 kwietnia 2020 r. Postanowienie to zostało bowiem wydane na skutek złożonego przez inną stronę postępowania – 26 czerwca 2020 r. – wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody Mazowieckiego. W takiej sytuacji postanowienie odmawiające uzupełnienia decyzji ma wpływ na termin do wniesienia odwołania od decyzji jedynie dla strony, która złożyła wniosek w trybie art. 111 k.p.a. o uzupełnienie decyzji, nie zaś dla wszystkich stron. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Ministra Rozwoju i Technologii skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 134 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie powyższy przepis znajdował zastosowanie; art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie, z uwagi na niedoręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji, czynnego udziału skarżącej w postępowaniu oraz art. 9q ust. 2 u.t.k. w zw. z art. 109 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zawiadomienie o wydaniu decyzji zostało prawidłowo doręczone. Rozwijając te zarzuty skarżąca podkreśliła, że adres, na który zostało wysłane zawiadomienie o wydaniu decyzji nie jest aktualnym adresem wskazanym w katastrze nieruchomości, a ponadto organ pierwszej instancji miał wiedzę i był w posiadaniu aktualnego adresu skarżącej, który widniał również w Krajowym Rejestrze Sądowym od 2013 r., a mianowicie ul. [...]. Skarżąca zwróciła również uwagę, że w tym samym czasie Wojewoda wysłał zawiadomienie o wydaniu innych decyzji na aktualny adres. Odpowiadając 23 listopada 2022 r. na ww. skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii znak: DLI-II.7620.10.2020.PMJ.21 z 20 września 2022 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 36/SPEC/2020 z 29 kwietnia 2020 r., ustalającej lokalizację linii kolejowej dla obiektów metra dla inwestycji pod nazwą: "Budowa II linii metra w Warszawie – III etap realizacji odcinka zachodniego od szlaku za stacją [...]" do stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie [...]". Organ, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie uznał, że termin do wniesienia odwołania dla skarżącej upłynął 1 lipca 2020 r., a skoro odwołanie zostało wniesione 18 stycznia 2021 r. (a jest to data niesporna), to należało zastosować art. 134 k.p.a. Przy czym kwestią sporną w tej sprawie jest prawidłowość doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji stronie skarżącej. Organ pierwszej instancji przesłał przedmiotowe zawiadomienie o wydaniu decyzji z 29 kwietnia 2020 r. na adres wskazany w katastrze nieruchomości – tj. ul. [...]. Skarżąca twierdzi natomiast, że organ powinien przesłać zawiadomienie na aktualny adres skarżącej – tj. ul. [...], który widnieje w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz jest wskazywany przez skarżącą w oficjalnych pismach kierowanych do organów administracji publicznej. Wskazane stanowisko skarżącej, zdaniem Sądu, jest niewłaściwe i nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z 29 kwietnia 2020 r. dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji – tj. linii kolejowej opisanej we wniosku inwestora. Została ona wydana, jak wynika z jej treści, na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 9o ust. 1, art. 9q ust. 1 i ust. 5, art. 9s ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2, ust. 3a, ust. 5, ust. 7 i ust. 8, art. 9w i 9x w zw. z art. 3 ust. 7 u.t.k. Regulacje przyjęte w ustawie o transporcie kolejowym mają charakter szczególny w odniesieniu do wielu ustaw (np. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o gospodarce nieruchomościami) a także do zasad ogólnych postępowania przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wniosek taki można wyprowadzić z uregulowania zawartego w treści art. 1 pkt 5 u.t.k., zgodnie z którym przepisy ustawy określają szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz organy właściwe w tych sprawach, jak i z samego tytułu ww. rozdziału 2b ustawy, a także z art. 9o ust. 2 u.t.k. Zgodnie z tym ostatnim przepisem do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Ratio legis takiego rozwiązania podyktowane jest m.in. koniecznością uproszczenia postępowania zmierzającego do realizacji inwestycji kolejowych, tak aby ułatwić możliwość realizacji obiektów ważkich z punktu widzenia zapewnienia zbiorowości niezbędnych udogodnień, w postaci linii kolejowej. Jednym ze szczególnych rozwiązań przyjętych w u.t.k. modyfikującym przepisy ogólne k.p.a. jest tryb ustalania adresów uczestników postępowania oraz sposób doręczenia im rozstrzygnięć. Jak wynika z treści art. 9q ust. 2 u.t.k. wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy oraz wysyła zawiadomienie o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Z powyższego wynika, że u.t.k. przewiduje szczególne rozwiązania w zakresie doręczania decyzji stronom postępowania, odmienne od tych przewidzianych w k.p.a. W tym też zakresie (tj. uregulowanym w u.t.k.), przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania. Wysyłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji kolejowej właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest bowiem rozwiązaniem szczególnym, które wyłącza konieczność doręczenia decyzji stronie na zasadach k.p.a. Poza tym warto dodać, że ustawodawca celowo posłużył się w art. 9q ust. 2 u.t.k. określeniem "wysyłania zawiadomienia o wydaniu decyzji" i "doręczenia decyzji" aby odróżnić te czynności organu (z których pierwsza z wymienionych polega w istocie na przekazaniu stronom informacji o decyzji) i nadać im specyficzny charakter. Doręczenie skutkuje bezpośrednim poznaniem treści decyzji, natomiast zawiadomienie wskazuje jedynie, że decyzja została wydana i aby poznać jej treść należy udać się w miejsce wskazane w zawiadomieniu – pośrednia informacja o treści decyzji. Ustawodawca w art. 9q ust. 2 zd. 3 u.t.k. przesądził jednocześnie, że doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Z powyższego wynika, że organ na zasadzie szczególnej regulacji względem sposobów doręczania pism stronom postępowania uregulowanych w k.p.a. uzyskał uprawnienie do kierowania zawiadomień o wydaniu decyzji do właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Wysyłając ww. zawiadomienia nie musi ustalać aktualnych adresów właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie ww. decyzji. Powyższe ma ułatwić temu organowi zawiadamianie stron postępowania, a zważyć trzeba, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji kolejowej z istoty swej wiązać się może z potrzebą uwzględnienia w postępowaniu kilkudziesięciu, nawet kilkuset stron - właścicieli lub użytkowników nieruchomości, przez które planowana linia kolejowa ma przebiegać. Uwzględniając powyższe Sąd podziela więc stanowisko Ministra, że Wojewoda w sposób prawidłowy zawiadomił skarżącą o wydaniu przedmiotowej decyzji. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, adres skarżącej widniejący w katastrze nieruchomości to: "[...]", i na taki też adres wysłane zostało przez Wojewodę zawiadomienie z 19 maja 2020 r. o wydaniu decyzji przez ten organ 29 kwietnia 2020 r. Taka forma doręczenia wynika z art. 9q ust. 2 u.t.k., a stanowczość tego przepisu wzmacnia zdanie 3 powołanego ustępu drugiego (doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne). Oznacza to, że Wojewoda, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie miał obowiązku weryfikowania jej adresu (poszukiwania aktualnego). Bez znaczenia pozostaje także w takim stanie prawnym fakt, że inny adres skarżącej wynika z Krajowego Rejestru Sądowego oraz że inny adres skarżąca wskazywała w kierowanych do organów pismach w innych sprawach. Nadto, nawet jeśli organ administracji publicznej znał inny adresy strony z innych postępowań, to nie mógł tego przenosić na przedmiotowe postępowanie administracyjne. Każda sprawa rozstrzygana jest indywidualnie i w każdej sprawie organ oddzielenie ustala adresy stron, stosując także odpowiednie przepisy prawa (stosownie do przedmiotu postępowania). W toku postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra dla inwestycji pod nazwą: "Budowa II linii metra w Warszawie – III etap realizacji odcinka zachodniego od szlaku za stacją [...] do stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie [...]" organ miał zaś prawo, wręcz obowiązek, skorzystania z normy prawnej przewidzianej w art. 9q ust. 2 u.t.k. i "poprzestać" w zakresie adresu skarżącej na danych wynikających z katastru nieruchomości. W takiej też sytuacji nie można czynić Wojewodzie zarzutu naruszenia prawa; skorzystał on bowiem jedynie z przysługujących mu szczególnych uprawnień nadanych ustawą o transporcie kolejowym. Rację ma przy tym Minister, że to na stronach postępowania spoczywa obowiązek aktualizacji adresu właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości ujawnionego w katastrze nieruchomości; brak staranności czy dbałości w tym zakresie obciąża więc wyłącznie ww. podmioty. W tym przypadku, jak wskazano w skardze, skarżąca nie uczyniła tego od 2013 r. Prawidłowe jest również stanowisko Ministra w zakresie zastosowania art. 44 § 4 k.p.a. Ustawa o transporcie kolejowym, mimo że zawiera regulację szczególną przewidując doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji, nie modyfikuje jednak przepisów regulujących sposób doręczenia. Oznacza to, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego oraz pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta). Jednocześnie stosowanie do treści art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 – zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Wyczerpanie powyższego trybu, w rezultacie brak odbioru przesyłki przez adresata oznacza skuteczność doręczenia przesyłki. Zatem w myśl art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Stosując te przepisy, w niniejszej sprawie, Minister prawidłowo ocenił, że przesyłka zawierająca zawiadomienie z 19 maja 2020 r. o wydaniu decyzji, zaadresowana do skarżącej, została awizowana 3 czerwca 2020 r., a to z zachowaniem zasad określonych w art. 44 § 1 pkt 1 i art. 44 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na niepodjęcie przesyłki została ona ponownie awizowana 12 czerwca 2020 r., co miało miejsce na podstawie art. 44 § 3 k.p.a. Nie podjęcie przesyłki przez skarżącą skutkowało następnie jej zwrotem do Wojewody Mazowieckiego i dołączeniem do akt sprawy. Zasadnie zatem organ drugiej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. zawiadomienie zostało uznane za doręczone z dniem 17 czerwca 2020 r., a więc z upływem okresu czternastu dniu od dnia pierwszego awizo. Skuteczność doręczenia skarżącej przedmiotowego zawiadomienia otworzyła jednocześnie wynikający z art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji, który upłynął 1 lipca 2020 r. Skoro odwołanie zostało złożone dopiero 18 stycznia 2021 r., to nie ma wątpliwości, że czynność została dokonana już po upływie terminu. Sąd podziela również stanowisko Ministra, że dla oceny terminowości wniesienia odwołania przez skarżącą nie ma znaczenia wydanie przez Wojewodę Mazowieckiego postanowienia nr 1560/AAB/2021 z 27 października 2021 r. odmawiającego uzupełnienia decyzji Wojewody z 29 kwietnia 2020 r. Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Natomiast treść art. 111 § 2 k.p.a. wskazuje, że w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Powyższa regulacja jasno wskazuje, że termin do zaskarżenia decyzji ulega przesunięciu wyłącznie tej stronie, która żądała uzupełnienia tej decyzji. Oznacza to, że jeśli w postępowaniu administracyjnym występuje kilka stron i nastąpiło doręczenie lub ogłoszenie im decyzji, a następnie tylko niektóre z tych podmiotów złożyły wniosek o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., termin do wniesienia odwołania, skargi czy też powództwa do sądu powszechnego powinien być liczony indywidualnie dla każdej ze stron. Taka też sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie. Skoro zatem skarżąca nie korzystała z instytucji przewidzianej w art. 111 § 1 k.p.a., termin do wniesienia odwołania przez nią należało liczyć od dnia doręczenia jej zawiadomienia o wydaniu decyzji. W konsekwencji, Minister prawidłowo uznał, że skoro odwołanie zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu, nie mogło podlegać merytorycznej ocenie. W takiej sytuacji musiał znaleźć zastosowanie art. 134 k.p.a. Organ wydając na tej podstawie zaskarżone postanowienie, zawierające wszystkie ustawowe elementy, nie naruszył przepisów postępowania, w tym przepisów wskazanych przez skarżącą. Z powyższych względów zarzuty skargi okazały się bezzasadne. W tych warunkach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.