VII SA/Wa 2411/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Iwona Ścieszka, , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 października 2022 r. znak: 912/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz V. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda Mazowiecki zaskarżoną decyzją z 5 października 2022 r., nr 912/OPON/2022, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej "K.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania V. Sp. z o. o. (dalej: "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 6 lipca 2022 r., nr 214/Ś/2022, odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane, polegające na częściowej rozbiórce i rozbudowie istniejącego budynku usługowego i zmianie jego przeznaczenia na mieszkalny z garażem, przy ul. [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Skarżąca 23 stycznia 2020 r. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na częściową rozbiórkę i rozbudowę istniejącego budynku usługowego i zmianę jego przeznaczenia na mieszkalny z garażem, przy ul. [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...]. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 6 września 2021 r., nr 2265/Ś/2021 odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia Skarżącej na powyższe roboty budowlane. W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącej Wojewoda Mazowiecki decyzją z 15 grudnia 2021 r., nr 1007/OPON/2021 uchylił decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 6 września 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że projektowany budynek od strony północnej częściowo przylega do istniejącego budynku na działce nr [...], a częściowo znajduje się od niego w odległości 4 m. Z uwagi na "znajdujące się otwory okienne od strony działki inwestycyjnej, niemożliwa jest realizacja budowy we wskazanym miejscu". Narusza to zasadę wyrażoną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewody organ pierwszej instancji naruszył art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie braku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozpoznania sprawy. Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z 28 marca 2022 r., nr 68/Ś/2022 nałożył na Skarżącą obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym przez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U., z 2019 r., poz. 1065 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), tj. § 12 ust. 1. Pismem z 30 maja 2022 r. Skarżąca udzieliła odpowiedzi na ww. postanowienie z 28 marca 2022 r. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 6 lipca 2022 r., nr 214/Ś/2022 odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia Skarżącej na roboty budowlane, polegające na częściowej rozbiórce i rozbudowie istniejącego budynku usługowego i zmianie jego przeznaczenia na mieszkalny z garażem, przy ul. [...] w W. Organ pierwszej instancji stwierdził, że pomimo nałożonego obowiązku nałożonego postanowieniem z [...] marca 2022 r. Skarżąca nie dokonała zmian w projekcie budowlanym. Wyjaśnił, że nie może budzić wątpliwości, że wybudowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, w taki sposób że będzie on przylegał swoją ścianą do ściany z oknem budynku istniejącego na sąsiedniej działce, w konsekwencji czego nastąpi zasłonięcie okna, godzi w uzasadnione interesy właściciela budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie. Powołaną na wstępie decyzją z 5 października 2022 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 6 lipca 2022 r. W ocenie Wojewody Mazowieckiego Skarżąca nie usunęła wszystkich nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, zgodnie z treścią postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy z 28 marca 2022 r. Organ odwoławczy podał, że projektowany budynek ma częściowo znajdować się w ostrej granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] w W. oraz częściowo w odległości 1,5 m od granicy tej działki. Na granicy działki nr ew. [...] znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny, który od strony działki inwestycyjnej nr ew. [...] posiada otwory okienne. Z treści § 12 ust. 1 rozporządzenia wynika, że jeżeli z § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Przepis § 12 ust. 2 dopuszcza sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ww. ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Przepis ten nie mógł jednak mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Dla inwestycji ustalone zostały bowiem warunki zabudowy decyzją z [...] października 2012 r., nr [...]. Dodatkowo Wojewoda Mazowiecki podniósł, iż projekt zagospodarowania działki zawiera pewne nieścisłości w związku z przedstawionymi rzutami projektowanego budynku. Zwrócił uwagę, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano, że projektowane są schody, natomiast z rzutów wprost wynika, że to klatka schodowa, będąca częścią budynku. W związku z tym odległość budynku od granicy sąsiedniej działki wynosi mniej niż wymagane warunkami technicznymi 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Wojewoda Mazowiecki stwierdził również, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 6 pkt. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Organ podniósł, że z przedstawionych rzutów projektowanego budynku wynika, że klatka schodowa zewnętrzna wraz z szybem windowym została zabudowana ścianami i stanowi komunikację ogólną do lokali mieszkalnych, co przemawia za trafnym uznaniem jej za część budynku - klatkę schodową, gdzie zastosowanie znajduje § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Wskazując na powyższe Wojewoda Mazowiecki uznał, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza przepisy rozporządzenia oraz Prawa budowlanego, przez naruszenie interesów osób trzecich w postaci lokalizacji planowanego budynku w znacznym zbliżeniu do ściany z otworami okiennymi znajdującej się na działce sąsiedniej. Odnosząc się do wskazanych w odwołaniu zarzutów podał, iż organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył postanowieniem z 28 marca 2022 r., na Skarżącą obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym. Skarżąca na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Jednocześnie zwróciła się o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 6 lipca 2022 r., mimo, że materiał dowodowy nie dał podstawy do wydania decyzji w oparciu o ww. przepis; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez wyciągnięcie z materiału dowodowego błędnego wniosku nie mającego w nim oparcia tj., że materiał dowodowy dał podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na roboty budowlane polegające na częściowej rozbiórce i rozbudowie istniejącego budynku usługowego i zmianie jego przeznaczenia na mieszkalny z garażem, mimo, że materiał dowodowy przeczy takiemu stanowisku; - art. 4 Prawa budowlanego przez bezpodstawne pozbawienie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego przez błędne przyjęcie, że w omawianej sprawie doszło do naruszenia ww. przepisu, mimo, że materiał dowodowy przeczy takiemu stanowisku; - art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, że organ administracji - budowlanej pierwszej instancji, prawidłowo zastosował ww. przepis mimo, że materiał dowodowy przeczy takiemu stanowisku; - § 12 rozporządzenia przez przyjęcie, że projekt budowlany jest niezgodny z tym przepisem. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Fakt niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, może mieć miejsce tylko wtedy, gdy planowany obiekt naruszałby w tej mierze konkretne przepisy. W niniejszej sprawie brak jest natomiast takiego naruszenia. Odległość okien w ścianie budynku sąsiednim usytuowanym w granicy działki do ściany zaprojektowanego obiektu wynosi przeszło 4,00 m. Zachowane zostały również wszelkie normy bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że okna w sąsiednim budynku są do łazienek, które nie muszą być w ogóle nasłonecznione. W konsekwencji nakaz nałożony postanowieniem Prezydenta m.st. Warszawy z 28 marca 2022 r., w postaci doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami Prawa budowlanego tj., art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz przepisami rozporządzenia tj., § 12 ust. 1 był chybiony, nie mający uzasadnienia prawnego. Na marginesie Skarżąca podkreśliła, że pomimo, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw prawnych do wydania przez Prezydenta m.st. Warszawy postanowienia z 28 marca 2022 r., to i tak zostało ono wydane nieprawidłowo, z uwagi na to, że w jego sentencji organ pierwszej instancji nie wykazał precyzyjnie jakie obowiązki należy wykonać. Obowiązek wskazany w ww. postanowieniu jest lakoniczny oraz nieprecyzyjny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Mazowieckiego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na roboty budowlane polegające na częściowej rozbiórce i rozbudowie istniejącego budynku usługowego i zmianie jego przeznaczenia na mieszkalny z garażem. W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na budowę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 23 kwietnia 2013 r., II SA/Rz 77/13). Z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że jednym z wymogów wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego jest zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wymienione w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przepisy techniczno-budowlane zostały zawarte m.in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Stosownie do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Wedle natomiast art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Należy mieć przy tym na względzie, że art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej; Skarżąca wniosła o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane, polegające na częściowej rozbiórce i rozbudowie istniejącego budynku usługowego i zmianie jego przeznaczenia na mieszkalny z garażem, przy ul. [...] w W. na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...]. Planowana inwestycja ma częściowo przylegać do budynku znajdującego się na działce nr ew. [...], który od strony działki nr ew. [...] posiada okna. Wojewoda Mazowiecki uznał, iż przedłożony przez Skarżacą projekt budowlany jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w § 12 rozporządzenia, jak i narusza zasadę wyrażoną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego o zapewnieniu poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Wyjątki od powyższej zasady zostały ustanowione w § 12 ust. 2-4 rozporządzenia, w tym, iż ust. 4 odnosi się jedynie do zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, a zatem do zabudowy odmiennej niż planowana inwestycja. W ust. 2 art. 12 rozporządzenia wskazano, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Stosownie do treści art. 12 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż planowana inwestycja – od strony północnej - ma w części przylegać do ściany budynku znajdującego się na działce nr [...], częściowo zaś została ona odsunięta od granicy działki. Kwestią sporną pozostaje m. in. ta odległość. W ocenie Skarżącej planowana inwestycja w części, w której nie przylega do istniejącego budynku, znajduje się od niego w odległości 4 m, a tym samym – z uwagi na istniejące w budynku na działce nr [...] otwory okienne, spełnia wymagania o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Wojewoda w zaskarżonej decyzji wskazał zaś, że w części nieprzylegającej do części istniejącego budynku, planowana inwestycja znajduje się w odległości 1,5 m od granicy działki. Jednocześnie zwrócił uwagę, że projekt zagospodarowania działki zawiera pewne nieścisłości z przedstawionymi rzutami projektowanego budynku. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano, że projektowane są schody, natomiast z rzutów wprost wynika, że to klatka schodowa, będąca częścią budynku. W związku z tym odległość budynku od granicy sąsiedniej działki wynosi mniej niż wymagane 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy. Zdaniem Sądu przy dokonaniu oceny spełnienia dla planowanej inwestycji, wymagań zawartych w § 12 rozporządzenia zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na niepodjęciu w niniejszej sprawie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych oraz nierozpatrzeniu stanu faktycznego w całości. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że Wojewoda w żadnym stopniu nie dokonał niezbędnych ustaleń dotyczących legalności otworów okiennych znajdujących się w ścianie, do której miałaby przylegać projektowana zabudowa, biorąc pod uwagę, że znajdują się one w ostrej granicy między działką o nr ew. [...] a działką o nr ew. [...]. Tymczasem ani obecnie, ani poprzednio obowiązujące przepisy techniczno-budowlane nie przewidywały możliwości sytuowania ściany z otworami okiennymi w ostrej granicy działki. Konieczne zatem będzie jednoznaczne wyjaśnienie tej kwestii przez Wojewodę. Ponadto z zaskarżonej decyzji nie wynika dlaczego Wojewoda uznał, iż odległość pomiędzy planowaną inwestycją, a istniejącym budynkiem na działce nr [...] w miejscu, w którym do siebie nie przylegają, wynosi jedynie 1,5 m. Okoliczność ta jest o tyle niezrozumiała, że oceniając ten sam projekt na wcześniejszym etapie postępowania, tj. w decyzji z [...] grudnia 2021 r. Wojewoda wskazał, że projektowana inwestycja "od strony północnej częściowo przylega do istniejącego budynku, a częściowo znajduje się od niego w odległości 4 m". Organ w żaden sposób nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji co było powodem dokonania odmiennych ustaleń w tym zakresie. Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma także okoliczność, iż w niniejszej sprawie nie została wyjaśniona dostatecznie kwestia odnosząca się do zaprojektowanych dla przedmiotowej inwestycji schodów. Z nadesłanej dokumentacji nie wynika, czy projektowane dla planowanej inwestycji schody są schodami zewnętrznymi, czy też są zabudowane i stanowią de facto klatkę schodową, stanowiącą część budynku. Podnieść przy tym należy, że pomimo, iż sam Wojewoda w zaskarżonej decyzji zauważył, że projekt zawiera pewne "nieścisłości", to nie podjął żadnych czynności mających na celu ich wyjaśnienie. Ponadto nie dokonał ustaleń odnoszących się do charakteru pomieszczeń, których okna znajdują się w ścianie od granicy z planowaną inwestycją. Pamiętać bowiem należy, że w przypadku, gdy są one przeznaczone na stały pobyt ludzi, inwestycja winna spełniać dodatkowe wymogi co do ich nasłonecznienia (zawarte w § 13 rozporządzenia). Wojewoda nie zbadał również, czy okna znajdujące się w istniejącym budynku na działce nr [...], od strony planowanej inwestycji, znajdują się w takim samym układzie jak wskazano to w projekcie. Wątpliwość Sądu budzi usytuowanie okien w istniejącym budynku na jego ostatnim piętrze (tj. czy znajduje się jedno czy dwa okna). Wyjaśnienie ww. okoliczności jest natomiast konieczne dla rozpoznania niniejszej sprawy. Zaznaczyć jednocześnie należy, że Wojewoda Mazowiecki błędnie uznał w zaskarżonej decyzji, iż organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą postanowieniem z 28 marca 2022 r., obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym. Jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji postanowieniem z 28 marca 2022 r., mając na uwadze wytyczne zawarte w decyzji Wojewody Mazowieckiego z 15 grudnia 2021 r., nałożył na Skarżącą obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności ustawy Prawa budowlane, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz przepisami rozporządzenia, jednakże nie był on nałożony w sposób prawidłowy. Wydane postanowienie nie określało bowiem jasno stwierdzonych przez organ nieprawidłowości. Nie wynikało bowiem z niego, czy została zakwestionowana odległość 4 m od okien istniejącego budynku na działce nr [...], czy też realizacja inwestycji spowoduje zasłonięcie tych okien, czy może nie ma możliwości sytuowania budynku przylegającego do istniejącego budynku jedynie w części. Przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wyraźnie natomiast stanowi, że organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia "wskazanych nieprawidłowości", co oznacza, że wezwanie ma konkretnie wskazywać nieprawidłowości wynikające z przedłożonego projektu budowlanego. Postanowienie to winno być na tyle jasne, precyzyjnie i dokładnie określać stwierdzone przez organ nieprawidłowości, aby nie powstały jakiekolwiek wątpliwości co do potrzeby i sposobu wykonania obowiązku. Tym samym, skoro w ww. postanowieniu organ jedynie w sposób ogólnikowy uzasadnił konieczność usunięcia stwierdzonych przez niego uchybień, nie można uznać, aby zostało ono wydane w sposób prawidłowy. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, jak również Wojewoda nie uzasadnił dostatecznie swojego stanowiska. Tym samym naruszył on art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę, organ winien uwzględnić powyższe rozważania. Jeżeli dojdzie natomiast do przekonania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, winien przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Minister uzasadni ponadto decyzje w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji, skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wyczerpujący, a uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia lakoniczne, stwierdzić należy, że przedwczesna byłaby ocena Sądu, czy doszło do naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Końcowo zauważyć należy, że Wojewoda Mazowiecki w zaskarżonej decyzji wskazał, iż § 12 ust. 2 rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem dla planowanej inwestycji ustalone zostały warunki zabudowy decyzją z 29 października 2012 r. W żaden sposób organ nie odniósł się natomiast do kwestii, czy planowana inwestycja spełnia wymagania, o których mowa § 12 ust. 3 rozporządzenia. Nie wyjaśnił przy tym dlaczego odstąpił od zbadania przesłanek zawartych w tym przepisie. Przepisy § 12 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia mają charakter rozłączny, co oznacza, że możliwa jest lokalizacja budynków w odległościach wynikających z planu miejscowego bądź określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia, jeśli zachodzą warunki określone w tym przepisie. Organ zatem winien odnieść się także do możliwości zastosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia. Rozpoznając na nowo sprawę Wojewoda dokona niezbędnych ustaleń, w pierwszej kolejności -w zakresie legalności otworów okiennych usytuowanych w granicy działki inwestycyjnej. W tym celu sięgnie po wszelkie niezbędne dokumenty, w tym zarchiwizowane dokumenty projektowe. W sytuacji, gdyby z tych ustaleń wynikało, że usytuowanie ww. okien nie jest prawidłowe konieczne będzie przede wszystkim przeprowadzenie odpowiedniego postępowania przez organy nadzoru budowlanego, gdyż od jego rezultatu zależeć będzie zgoda na realizację planowanej inwestycji. W dalszej kolejności organ zobowiązany będzie wyjaśnić wszelkie nieścisłości m. in. w zakresie odległości od ściany sąsiadującego budynki, w tym nieścisłości projektowe, na które Wojewoda sam wskazuje. W tym celu nie wystarczą ogólnikowe wezwania z powołaniem na generalne zasady Prawa budowlanego, lecz jednoznaczne wskazanie konkretnych okoliczności, wymagających wyjaśnienia. Wreszcie obowiązkiem organu będzie odnieść się do ww. problemów w uzasadnieniu spełniającym wymogi z art. 107 § 3 K.p.a., z uwzględnieniem rozważań odnośnie § 12 ust. 3 rozporządzenia i zmieniającej się treści warunków techniczno-budowlanych w zakresie warunku "przylegania całą długością ściany", z powołaniem na odpowiednie orzecznictwo sądowoadministracyjne. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).