VII SA/Wa 2400/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi Z.G., E.G., W.G. i J.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Z.G., E.G., W.G. i J.B. kwotę 1048 zł (tysiąc czterdzieści osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., nakazującej współwłaścicielom nieruchomości – [...] opróżnienie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. oraz zarządzającej umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wykonanie doraźnych zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp osób trzecich do strefy zagrożonej - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U z 2020 r. poz. 1333) nakazał współwłaścicielom nieruchomości – [...] , w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania decyzji, opróżnienie budynku przy ul. [...] w [...]oraz zarządził umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wykonanie doraźnych zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp osób trzecich do strefy zagrożonej. Jednocześnie ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia na podstawie art. 108 K.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Rozpoznając odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ powiatowy wydał decyzję zgodną ze stanem faktycznym występującym na dzień [...] sierpnia 2020 r., jednakże od daty wydania tej decyzji zaistniały okoliczności, które mają kluczowe znaczenie dla poprawnego ustalenia kręgu adresatów obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...]sierpnia 2020 r. Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. PINB [...] nakazał współwłaścicielom nieruchomości - [...] opróżnienie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. oraz zarządził umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wykonanie doraźnych zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp osób trzecich do strefy zagrożonej. Zdaniem [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego treść protokołu nr [...] z oględzin budynku przy ul. [...] W jednoznacznie wskazuje, że istnieje bezpośrednie zagrożenie ludzi i mienia. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2020 r. ustalono, że na terenie ww. nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny parterowy, niepodpiwniczony, drewniany, ocieplony styropianem. Budynek ten prawdopodobnie jest przedwojenny, posiada trzy pomieszczenia, w tym kuchnię spełniającą jednocześnie funkcję sypialni. Zarówno kuchnia, jak i pokój (z piecem węglowym), nie posiadają wentylacji. W protokole z oględzin wskazano, że ściany budynku posiadają częściowo odsłonięty tynk, widoczna jest słoma, a stropy są ugięte w nadmiarze oraz występuje częściowo odpadnięty tynk, zaś sufit jest popękany, co stwarza zagrożenie, gdyż może on odpaść lub odspoić się. Podczas oględzin stwierdzono występowanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia z uwagi na duże ugięcie stropu i popękany tynk, który może odpaść. W ocenie organu odwoławczego z uwagi na wskazane zagrożenie celowe było nakazanie przez PINB dla [...] współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] w W opróżnienia budynku, niemniej dnia [...] września 2020 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo [...] informujące o tym, iż w dniu [...] sierpnia 2020 r. zmar [...] ł. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z uwagi na śmierć jednego z zobowiązanych współwłaścicieli konieczne było więc oznaczenie nowych adresatów decyzji. Zdaniem organu odwoławczego z uwagi na śmierć[...] i jednocześnie konieczność reakcji na stan zagrożenia bezpieczeństwa niezbędne jest nałożenie obowiązku opróżnienia budynku na dotychczasowych adresatów, z wyłączeniem osoby zmarłej. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że ustalanie kręgu spadkobierców po zmarłym[...] przyczyniłoby się do opóźnień, a aktualnie zachodzi konieczność wyeliminowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że w odwołaniu od decyzji skarżący podnieśli, że są obecnie w trakcie wyjaśniania sytuacji prawnej nieruchomości położonej przy ul. [...] w W, dodatkowo precyzują, kto według ich wiedzy użytkował przedmiotową nieruchomość od lat 30-tych XX wieku. Odnosząc się do tej argumentacji organ podkreślił, że w myśl art. 68 Prawa budowlanego nakaz opróżnienia bądź wyłączenia budynku z użytkowania można nałożyć tylko na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że do tej pory współwłaściciele nie użytkowali przedmiotowej nieruchomości, nie można bowiem nałożyć wskazanych obowiązków na inne podmioty aniżeli na właścicieli nieruchomości. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że organ powiatowy nie wyznaczył w decyzji terminu na realizację obowiązku opróżnienia budynku, dopuścił się zatem naruszenia prawa materialnego, jednakże organ II instancji wydając decyzję reformatoryjną usunął wskazane uchybienie, wyznaczając określony termin do wykonania decyzji. [...] złożyli skargę na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r., zarzucając naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na skierowanie jej do osoby nieżyjącej - [...]; - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że skarżący dysponują tytułem prawnym do ww. nieruchomości; - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa przejawiające się w arbitralnym rozstrzygnięciu sprawy i uniemożliwieniu skarżącym czynnego udziału w sprawie, w szczególności podczas oględzin budynku przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2020 r.; - niewłaściwe zastosowanie art. 68 ustawy Prawo budowlane, polegające na błędnym przyjęciu, że [...] oraz nieżyjąca [...] są współwłaścicielami nieruchomości przy ul. [...] w W; - niezastosowanie art. 172 Kodeksu cywilnego, dotyczącego kwestii zasiedzenia nieruchomości. W ocenie skarżących obie decyzje zostały podjęte z naruszeniem przepisów zarówno prawa materialnego, jak i prawa procesowego, bowiem organy nie podjęły czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. W skardze zarzucono, że organy arbitralnie i bezpodstawnie przyjęły, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości przy ul. [...] w W, przy czym nie wskazały ani numeru księgi wieczystej, ani innego dokumentu, z którego wynikałoby to prawo skarżących. Skarżący podnieśli, że nie mogą być adresatami obowiązków nałożonych decyzją [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, bowiem nie są właścicielami nieruchomości przy ul. [...] w W. Wskazali, że nigdy nie zamieszkiwali ww. nieruchomości, nie opłacali żadnych danin publicznoprawnych z nią związanych, nie posiadają do niej żadnego tytułu prawnego. Podnieśli, że potwierdzeniem powyższych argumentów jest dołączona do skargi kserokopia aktu własności ziemi z [...]lutego 1975 r., obejmującego dane ewidencyjne nieruchomości przy ul. [...] w W, które były własnością ([...]poprzedników prawnych skarżących). Jak twierdzą skarżący, żadna z nieruchomości objętych ww. aktem własności nie jest obecną działką przy [...] w W. Zdaniem skarżących adresatem zaskarżonej decyzji winien być użytkownik nieruchomości przy ul. [...] w W, [...]. Zarzucając organowi niezastosowanie art. 172 Kodeksu cywilnego skarżący podnieśli, że [...]jako następca prawny poprzedniego posiadacza samoistnego - [...] (matki), nabył nieruchomość przy ul. w W. w drodze zasiedzenia, gdyż włada nią nieprzerwanie jak właściciel przez wymagany prawem czas, a więc to on powinien być adresatem zaskarżonej decyzji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 3285/17 skarżący wskazali, że w sytuacji, gdy nieruchomość nie ma ustalonego właściciela, ani zarządcy, to należy przyjąć, że funkcję tę pełni podmiot władający działką od kilkudziesięciu lat, czyli[...]. Skarżący wskazali, że od lat [...] dokonuje płatności z tytułu podatku od nieruchomości, a poprzednio płatnikiem podatku była jego matka K.S.. Skarżący podnieśli, że nie posiadają żadnego tytułu prawnego do nieruchomości przy ul. [...] w W. Zarzucili, że organ nawet nie starał się ustalić aktualnych właścicieli tej nieruchomości, ponadto w momencie, gdy jeden z rzekomych współwłaścicieli ()[...] zmarł, organ nie starał się ustalić jego następców prawnych, tylko ich pominął, a decyzję skierował do pozostałych rzekomych współwłaścicieli. Skarżący wskazali także, że według ich wiedzy jeden z adresatów obu decyzji, a mianowicie, [...] nie żyje od kilkunastu lat. Zarzucili, że organy obu instancji nie poczyniły żadnych czynności, aby ustalić, czy wydają decyzję wobec osób żyjących, co powoduje, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na podniesione zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r., ewentualnie jej uchylenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także zwrotu kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 68 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem wydane w sprawie decyzje naruszają prawo. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...], którą organ - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...]z [...] sierpnia 2020 r. oraz nakazał współwłaścicielom nieruchomości - [...] - w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania decyzji: opróżnić budynek przy ul. [...] W, umieścić na budynku zawiadomienie o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, wykonać doraźne zabezpieczenia uniemożliwiające dostęp osób trzecich do zagrożonej strefy. Podstawą prawną wydanych rozstrzygnięć był art. 68 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), stanowiący, że w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany: 1) nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania; 2) przesłać decyzję, o której mowa w pkt 1, obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów; 3) zarządzić: a) umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania, b) wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, z określeniem, technicznie uzasadnionych, terminów ich wykonania. Powołany przepis, umieszczony w Rozdziale 6 ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", odnosi się do obowiązków nałożonych na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, określonych w art. 61 ustawy, a obejmujących m.in. utrzymywanie i użytkowanie obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywanie w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 ustawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie oraz w doktrynie przesłankę zastosowania art. 68 Prawa budowlanego stanowi ustalenie przez organ takiego stanu budynku, który bezpośrednio grozi zawaleniem, dlatego dla zastosowania wskazanego przepisu nie jest wystarczające stwierdzenie przez organ złego stanu technicznego. Jeżeli zły stan techniczny nie stwarza bezpośredniej groźby zawalenia budynku, tj. groźby realnej, mogącej ziścić się w każdej chwili, to brak podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego na podstawie art. 68 Prawa budowlanego. Stwierdzenie, że budynek jest wprawdzie w złym stanie technicznym, a nawet stwarza zagrożenie dla ludzi i mienia, ale nie stwarza jednak bezpośredniej groźby zawalenia budynku, oznacza, że organy nie mogą wydać nakazu bezterminowego opróżnienia bądź wyłączenia budynku z użytkowania (por. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. IV; Gliniecki Andrzej (red.), Prawo budowlane. Komentarz. Wyd. III; wyrok NSA w Katowicach z 15 stycznia 1999 r. sygn. II SA/Ka 789/97; wyrok NSA w Łodzi z 1 października 2002 r. sygn. II SA/Łd 2390/98; wyrok NSA z 15 lutego 2013 r. sygn. II OSK 1968/11, wyrok NSA w Lublinie z 17 lutego 2000 r. sygn. II SA/Lu 1734/98; wyrok WSA w Kielcach z 30 marca 2011 r. sygn. II SA/Ke 87/11). Podkreślić trzeba, że przepis art. 68 Prawa budowlanego nie stanowi jedynego instrumentu, w jaki ustawodawca wyposażył organy nadzoru budowlanego w sytuacji stwierdzenia zagrożenia dla życia ludzkiego spowodowanego złym stanem technicznym budynku. W Rozdziale 6 ustawy "Utrzymanie obiektów budowlanych" oprócz powołanego przepisu art. 68 znajduje się również art. 66, który przewiduje, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Na podstawie art. 66 ust. 2 w decyzji tej organ nadzoru budowlanego może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Art. 68 Prawa budowlanego, który stanowił podstawę prawną nakazu nałożonego na skarżących to przepis, który znajduje zastosowanie wyłącznie w razie zaistnienia kwalifikowanej formy zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, tj. "bezpośredniej groźby zawalenia". Wówczas organy nadzoru budowlanego zobowiązane są w istocie bezterminowo nakazać opróżnienie bądź wyłączenie w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, aby budynek znajdował się w złym stanie technicznym bezpośrednio grożącym zawaleniem, uzasadniającym zastosowanie art. 68 Prawa budowlanego. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2020 r. ustalono, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] znajduje się budynek mieszkalny parterowy, niepodpiwniczony, drewniany, ocieplony styropianem. Budynek posiada trzy pomieszczenia, w tym kuchnię spełniającą jednocześnie funkcję sypialni. Zarówno kuchnia, jak i pokój (z piecem węglowym), nie posiadają wentylacji. Jak wpisano w protokole z oględzin: "ściany - częściowo odsłonięty tynk, widoczna słoma; stropy ugięte w nadmiarze, częściowo odpadnięty tynk, widoczna słoma. Sufit jest popękany stwarzający zagrożenie odpadania". W części protokołu dotyczącej określenia, czy istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia stwierdzono, że "istnieje zagrożenie z uwagi na duże ugięcie stropu, popękany tynk, który w każdej chwili może odpaść oraz odspojenia tynku przy jego ubytkach i wiszącej słomie. W kuchni brak wentylacji. W pokoju brak wentylacji". Dostrzec wobec tego trzeba, że bezpośrednie zagrożenie zawaleniem budynku nie zostało wprost i wyraźnie stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej przez PINB [...]. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że w odwołaniu od decyzji I instancji użytkujący nieruchomość przy ul. [...] w W. [...] wskazywał na szereg prac podjętych w celu poprawy stanu budynku i planowane dalsze prace, a następnie w piśmie złożonym w PINB [...] w dniu [...] listopada 2020 r. wnosząc o ponowną kontrolę budynku wskazywał, że po kontroli przeprowadzonej dnia [...] lipca 2020 r. budynek został wyremontowany. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że przeprowadzone przez organy postępowanie nie pozwala w sposób niewątpliwy stwierdzić, aby spełnione zostały przesłanki określone w art. 68 Prawa budowlanego. Materiału dowodowego zebranego w sprawie nie można uznać za wystarczający do przyjęcia, aby występowało realne i bezpośrednie zagrożenie zawalenia budynku mieszkalnego, wymagające niezwłocznego opróżnienia i wyłączenia budynku z użytkowania. W ocenie Sądu kwestia stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W. wymaga ponownego, dokładnego ustalenia pod kątem przesłanki z art. 68 Prawa budowlanego, konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego celem dokonania jednoznacznej oceny, czy stan techniczny budynku stwarza groźbę jego zawalenia. Zasadne są ponadto zarzuty skargi wskazujące na określenie przez organy kręgu adresatów decyzji w sposób dowolny i brak działań zmierzających do ustalenia stanu prawnego nieruchomości przy ul. [...] w W. Zgodnie z art. 68 Prawa budowlanego obowiązki określone w tym przepisie mogą być nałożone na właściciela lub zarządcę obiektu. Organ I instancji nałożył obowiązki określone w decyzji na[...], przyjmując, że są właścicielami budynku, natomiast organ II instancji po otrzymaniu informacji o śmierci [...]\nałożył obowiązki na pozostałe osoby wymienione w decyzji I instancji, z pominięciem [...] i bez ustalania jego spadkobierców. Organy określając krąg osób zobowiązanych do wykonania nałożonych obowiązków oparły się jedynie na wypisie z rejestru gruntów, pomijając przy tym osoby o nieustalonym adresie. Organy administracji nie podjęły nawet próby ustalenia, czy przedmiotowa nieruchomość ma w ogóle urządzoną księgę wieczystą. To treść księgi wieczystej określa, kto jest właścicielem nieruchomości, zaś zapisy w ewidencji gruntów nie korzystają z szeregu domniemań prawnych właściwych dla zapisów ujawnionych w księgach wieczystych. Nie można akceptować sposobu ustalenia stanu prawnego przedmiotowego budynku jedynie w oparciu o treści ujawnione w ewidencji gruntów, z całkowitym pominięciem zbadania tego, czy dla spornej nieruchomości założona została księga wieczysta i jaka jest jej treść - zwłaszcza w sytuacji, gdy osoby, na które nałożono obowiązki twierdzą, że nie są właścicielami obiektu. Takiego sposobu ustalania kręgu osób zobowiązanych nie mogło uzasadniać przekonanie organów o konieczności szybkiego wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Sądu również kwestia własności spornego obiektu, a co za tym idzie kręgu adresatów decyzji, nie została zatem przez organy wystarczająco wyjaśniona, a ustalenia przyjęte przez organy w tym zakresie ocenić należy jako dowolne i naruszające art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadły zatem bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 k.p.a., nakładających na organ administracyjny obowiązek wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Ujawnione naruszenia przepisów powodują uchylenie zaskarżonej decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] sierpnia 2020 r., na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [..] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na zasądzoną na rzecz skarżących kwotę 1048 złotych składa się uiszczony przez nich solidarnie wpis od skargi w kwocie 500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa (w łącznej wysokości 68 zł) i wynagrodzenie reprezentującego skarżących pełnomocnika w wysokości 480 zł.