VII SA/Wa 2379/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A.ZM. i W.M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku A. Z. i Wojciecha M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] sierpnia 2020 r., utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] i umorzył postępowanie w sprawie rozbudowy budynku handlowo-usługowo-administracyjnego na działce nr ew. [...] w [...] przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 785/13, oddalił skargę B. Z., A. H., A. Z. i W. M. na przedmiotową decyzję organu wojewódzkiego. Następnie, pismem z dnia 1 lipca 2020 r. W. M. i A. Z. (dalej: "wnioskodawcy") złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia [...] WINB z dnia [...] lipca 2013 r. Po jego przeanalizowaniu GINB postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB. Wnioskodawcy pismem z 16 września 2020 r. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Podnieśli, że rozstrzygnięcia PINB w [...] i [...] WINB zostały wydane w wyniku niedopełnienia przez organy nadzoru budowlanego obowiązku zawiadomienia o przestępstwie wynikającego z art. 304 § 2 k.p.k., według którego instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa. W ocenie wnioskodawców niedopełnienie obowiązku przez przedstawicieli PINB w [...] doprowadziło do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa wykonania samowoli budowlanej – zamurowania pomieszczenia na okoliczność zapowiedzianej kontroli - i wydania decyzji, która błędnie ustala stan faktyczny. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku GINB postanowieniem z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu GINB wskazał, że zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądowym podkreślono, że do "innych uzasadnionych przyczyn" zaliczyć można sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo już zapadło, a także gdy żądanie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2013 r. była już przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym, który prawomocnym wyrokiem z 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 785/13 oddalił skargę na to rozstrzygnięcie. GINB wyjaśnił, że wyrok WSA w Rzeszowie wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym został wydany, a zasięgiem jego oddziaływania objęte zostało również przyszłe postępowanie administracyjne. W konsekwencji, organy administracji publicznej są nim związane, co wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. W myśl bowiem art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Organ nadzoru budowlanego ustalił ponadto, że ustalenie powagi rzeczy osądzonej wyprowadzonej z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w razie wyroku oddalającego skargę wywieść można z regulacji, że sąd obowiązany jest rozpoznać sprawę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie będąc związany granicami i zarzutami skargi. Obowiązkiem sądu jest więc poddanie badaniu zaskarżonej decyzji przede wszystkim co do wykluczenia kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego uzasadniającego zastosowanie sankcji nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tego względu w ocenie GINB zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z [...] lipca 2013 r. Odpowiadając na zarzuty sformułowane we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy GINB wskazał, że kwestie: fałszywych dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), wydania decyzji w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5) zawarte są w art. 145 § 1 k.p.a. stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania a nie stwierdzenie nieważności decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów GINB uznał, że pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. Z. i W. M., domagając się jego uchylenia. Jednocześnie skarżący zarzucili kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 7 oraz art. 8 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a co za tym idzie, wydanie decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, - art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 61a k.p.a., poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] lipca 2013 r. w sytuacji, gdy w sprawie istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem, a równocześnie nie zachodzi "inna uzasadniona przyczyna" uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w tym zakresie. W uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty. Dodali, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego powoływali się na okoliczność niedopełnienia przez organy obowiązku zawiadomienia o przestępstwie wynikającego z art. 304 § 2 k.p.k. Skarżący wskazali, że wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia w świetle art. 90 ustawy - Prawo budowlane, było w okresie objętym niniejszym postępowaniem przestępstwem ściganym z urzędu, zagrożonym karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Stwierdzenie zaś wykonania robót w warunkach samowoli budowlanej, stosownie do art. 304 § 2 k.p.k., nakładało na organy nadzoru budowlanego, niezależnie od prowadzonego postępowania administracyjnego, obowiązek zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa prokuratora lub Policji. Zdaniem skarżących okoliczność ta nie została jednak uwzględniona przez GINB, co doprowadziło do odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020r. utrzymujące w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2020r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] lipca 2013 r. uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] i umarzającej postępowanie w sprawie rozbudowy budynku handlowo-usługowo-administracyjnego na działce nr ew. [...] w [...] przy ul. [...]. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61a § 1 kpa, który legł u podstaw zaskarżonego postanowienia, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 kpa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 61a § 1 kpa jest zatem możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych tj. gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która jeszcze nie została wydana, która została w określonym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również, gdy podmiot żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony. Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie; konieczne jest zbadanie przez właściwy organ, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie, a to sprowadza się do oceny (na etapie wstępnym – przed formalnym uruchomieniem postępowania), czy został on złożony przez stronę postępowania i, czy nie zachodzą żadne inne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1366/09). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in. wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która była już poddana kontroli Sądu. Zasadnicze znaczenie w sprawie w tej materii ma to, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013r.,kwestionowana przez skarżących, była poddana kontroli sądowoadministracyjnej. I tak wyrokiem WSA w Rzeszowie w sprawie sygn.akt II SA/Rz 785/13 z dnia 10 października 2013r. oddalono skargę B. Z., A. H., A. Z. i W. M. na przedmiotową decyzje organu wojewódzkiego. Okoliczność ta prawidłowo została dostrzeżona i przywołana przez organ. Prawidłowo również została ona oceniona. Organ właściwie bowiem przyjął, iż stanowi ona przeszkodę we wszczęciu postępowania w trybie stwierdzenia nieważności i uzasadnia zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odnosząc się do tej kwestii należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że obowiązkiem sądu meriti jest dokonanie kontroli całościowej zaskarżonego orzeczenia organu, a nie wyłącznie w ramach zarzutów skargi. Sąd kontroluje więc zaskarżone orzeczenie również pod kątem jego ewentualnej nieważności, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, wówczas stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym należy przyjąć, że wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 października 2013 r. wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym został wydany, a zasięgiem jego oddziaływania objęte zostało również przyszłe postępowanie administracyjne. W konsekwencji, skoro wyrok ten nie został skutecznie zakwestionowany (skarga kasacyjna od tego wyroku nie została wniesiona), organy administracji publicznej są nim związane, co wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2572/14). Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W judykaturze prezentowany jest pogląd, wedle którego uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. I OPS 6/09, zachowuje swą aktualność, pomimo zmiany stanu prawnego (por. wyroki NSA z 4.07.2014 r. I OSK 2996/12, z 24.07.2014 r. I OSK 1552/13, z 6.03.2015 r. II OSK 1896/13). Stanowisko zawarte w uchwale I OPS 6/09 sprowadza się do tezy, wedle której "żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a.". W motywach do tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania". Ponieważ, jak już wyżej podniesiono sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi przeto niezależnie od jej zarzutów powinien zawsze skontrolować, czy w procesie stosowania prawa przez organy administracji publicznej nie doszło do naruszenia prawa przewidzianego w art.145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Punktem odniesienia tych ustaleń w czasie jest data wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne objęte kontrolą sądową. W judykaturze i piśmiennictwie przeważa pogląd, iż sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym na dzień jej wydania oraz z uwzględnieniem stanu prawnego wówczas obowiązującego. Jeżeli przy rozpoznaniu skargi sąd administracyjny dojdzie do przekonania, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie naruszyła ona prawa w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, to wówczas skargę oddala. Wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia wobec niewystępowania wad prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią zatem jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych. Taki wyrok zamyka organom administracji publicznej możliwość korzystania z nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych, ale tylko wówczas, gdy przyczyny tej wadliwości mogły być zbadane przez Sąd w toku rozpoznania skargi. Po wyroku oddalającym skargę, niedopuszczalne więc byłoby stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu powinien ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2448/16). We wniosku o stwierdzenie nieważności , skarżący wskazali, że [...] WINB w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2013r., nie dopuścił i nie odniósł się do przedstawionych przez nich dowodów w postaci zdjęć, materiału filmowego oraz zeznań świadków. Nadto wskazywali, że WINB niezgodnie z prawem odmówił wyłączenia PINB w [...] od rozpoznania sprawy, a przede wszystkim organy nie wywiązały się z prawnego obowiązku wynikającego z art. 304 § 2 k.p.k. zawiadomienia prokuratury lub policji o fakcie popełnienia przestępstwa o którym posiadły wiedzę. Powyższa argumentacja została powielona w skardze do Sądu. Należy podkreślić, że wskazywane okoliczności musiały być poddane kontroli orzekającego w sprawie WSA w Rzeszowie bowiem odnoszą się o prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy i kontroli tych ustaleń dokonanych przez [...] WINB. Natomiast kwestia zawiadomienia o przestępstwie na podstawie art. 304 § 2 k.p.k. nie pozostaje w obszarze kontroli prawidłowości wydanej decyzji administracyjnej i nie znajduje się także w katalogu przesłanek wymienionych w art. 156 k.p.a. Sąd także podziela stanowisko organu, że kwestia fałszywych dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), wydania decyzji w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5) zawarte są w art. 145 § 1 k.p.a. stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenie nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić , iż skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia nie wskazali na takie okoliczności (mogące mieć znaczenie w kontekście art. 156 § 1 k.p.a.), które nie byłyby objęte badaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. W takiej zaś sytuacji nie było możliwe przystąpienie do merytorycznej oceny podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów i należało zareagować postanowieniem przewidzianym w ww. art. 61a § 1 k.p.a. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że GINB nie naruszył w swoich postanowieniach art. 61a § 1 k.p.a., gdyż prawidłowo ocenił znaczenie prawne ww. wyroku WSA w Rzeszowie i znaczenie prawne prawomocności tego orzeczenia. Tym samym, GINB nie naruszył powołanych w skardze przepisów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W aktach sprawy brak jest dowodu na okoliczność, że organ zasadę taką naruszył zwłaszcza, jeżeli bierze się pod uwagę podstawę prawną rozstrzygnięcia, ograniczającą zakres czynności organu i dokonywanych ustaleń. Nie zostało też wyjaśnione – ani wykazane – przez skarżących, na czym ma polegać naruszenie przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, z analizy akt sprawy takiego wniosku wyprowadzić nie można. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie w okolicznościach sprawy prawa nie narusza. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.