VII SA/Wa 2364/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla (sprawozdawca), sędzia WSA Lucyna Staniszewska, , Protokolant: referent Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2025 r. znak: DOR.7110.170.2025.MZI w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 lipca 2025 r., znak DOR.7110.170.2025.MZI na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P. L., od decyzji Wojewody Małopolskiego z 10 kwietnia 2025 r., znak: Wl-1.7840.1.78.2024.BS, umarzającej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że Wojewoda Małopolski decyzją z 10 kwietnia 2025 r. umorzył wszczęte na wniosek P. L., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z [...] stycznia 2024 r., nr [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w miejscowości B., gm. M. Stosownie do art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, organ ma obowiązek zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej jako: P.b.), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych cech charakterystyczne oraz sposóbu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przy określeniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego zarówno w trybie zwykłym, jak i w trybie nadzwyczajnym decydujące znaczenie ma przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji, stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki decyzji, np. w razie pominięcia strony w postępowaniu zwykłym, albo zbycia nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania danej inwestycji. Istnienie interesu prawnego badane jest w oparciu o stan faktyczny i prawny na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy. Interes pralny musi być nie tylko indywidualny i konkretny, ale również aktualny, zaś organ ma obowiązek badać wszystkie przesłanki interesu prawnego i to na każdym etapie postępowania. Sporna inwestycja polega na budowie stacji bazowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą zlokalizowaną na działce nr ewid. [...], obręb [...], w miejscowości M. W skład planowanej stacji bazowej wchodzą: - stalowa wieża kratowa typu BOT-E3/60 o całkowitej wysokości 61,95 m n.p.t. (z odgromnikiem i cokołem fundamentowym), posadowiona na kwadratowej płycie fundamentowej o boku 9,0 m i grubości 0,6 m na głębokości 1,7 m p.p.t.; - anteny sektorowe - 6 sztuk pracujących w systemach: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 2600MHz: Huawei 6xATR4518R11 - skierowane z azymutami 95°, 220° i 350°, wysokość zawieszenia 59,00 m n.p.t. - instalowane do konstrukcji wieży za pośrednictwem wsporników antenowych; - anteny radioliniowe - 4 sztuki 00,6 m - skierowane azymutami 43°, 206°, 312° i 336° o wysokości zawieszenia 56,50 m n.p.t. oraz 55,70 m n.p.t. - instalowane do konstrukcji wieży za pośrednictwem wsporników antenowych; - urządzenia sterujące 2xAPM30+BC wraz ze skrzynką rozdzielczą TBSB postawione u podnóża wieży (poziom gruntu) za pośrednictwem stalowych konstrukcji wsporczych; - urządzenia sterujące RRU - 15 sztuk, instalowane bezpośrednio do wsporników antenowych; - drogi kablowe łączące urządzenia sterujące z antenami; - ogrodzenie wieży zabezpieczające przed dostępem osób niepowołanych; - instalacja elektroenergetyczna zasilająca urządzenia stacji bazowej - Wewnętrzna Linia Zasilająca (WLZ); - szynodrabina SOLL zamocowana do ścian wieży, zapewniająca wejście na projektowaną wieżę. P. L. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty K. z [...] stycznia 2024 r. We wniosku o stwierdzenie nieważności z 24 czerwca 2024 r. wskazał, że swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę wywodzi z tytułu przysługującego mu prawa własności do działki nr [...], znajdującej się w pobliżu terenu inwestycji. W piśmie z 14 października 2024 r. - stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu o wykazanie interesu prawnego - wyjaśnił, iż swój interes prawny wywodzi również z art. 140 w związku z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Ponadto podniósł, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, ze względu na treść § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463). Działka nr [...] nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. Organ stwierdził, że analiza porównawcza projektu zagospodarowania terenu (Projekt zagospodarowania terenu, rysunek Z-1) oraz danych pochodzących z portalu https://mapy.geoportal.gov.pl/ wykazała, iż sporna stacja bazowej telefonii komórkowej zaprojektowana została w odległości ok. 103 m od granicy działki nr [...]. Położenie tej działki względem spornego przedsięwzięcia wyklucza uznanie, iż niesie ono za sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości jej zabudowy, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Obszar oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej określa się przede wszystkim w oparciu o obszar występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Stosownie do § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) maksymalny poziom pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi wynosi 10 W/m2. W rozpatrywanej sprawie, maksymalne poziomy pola elektromagnetycznego wynoszą od 4 W/m2 (w przypadku anten o częstotliwości 800 MHz) do 10 W/m2 (w przypadku anten o częstotliwościach: 2100 MHz i 2600 MHz). W dokumentacji projektowej wskazano, że "Dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi (zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019. Poz. 2448)). Zatem ocenia się, że projektowana instalacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019 poz. 2448). Ponadto planowana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1839) wraz ze zmianą z dnia 20 maja 2022 r. (Dz. U. z 2022 roku, poz. 1071). Przedsięwzięcie nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 71 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępniani informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2022 poz. 1029)." (Projekt zagospodarowania terenu, str. 8) W projekcie wskazano, że "Obszar oddziaływania stacji bazowej [...] został wyznaczony na podstawie sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów występowania pola o poziomie wyższym niż wartości dopuszczalne w miejscach dostępnych dla ludności na wysokości zawieszenia anten, zgodnie z treścią Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019. Poz. 2448). Zasięg występowania gęstości mocy pola elektromagnetycznego o poziomie wyższych niż dopuszczalne stacji bazowej [...] został przedstawiony graficznie na rys. Z-1 i występuje wyłącznie nad działką o numerze ewid. [...]. (...) Analizując otoczenie projektowanej inwestycji, można zauważyć, że w obszarze występowania pola o poziomie wyższym niż dopuszczalne nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Pole elektromagnetyczne o natężeniu wyższym niż dopuszczalne występuje wyłącznie w wolnej przestrzeni i zaczyna się od poziomu 54,00 m n.p.t., co zostało pokazane w części telekomunikacyjnej projektu architektoniczno-budowlanego. W istniejącym stanie zagospodarowania terenu miejsca dostępne dla ludności nie występują w obszarze pola o natężeniu wyższym niż wartości dopuszczalne. Po przeprowadzeniu powyższej analizy istniejącego stanu zagospodarowania oraz obowiązujących przepisów stwierdza się, iż pole elektromagnetyczne o mocy wyższej niż wartości dopuszczalne wystąpi wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności oraz niezabudowanych. W związku z tym faktem obszar oddziaływania obiektu obejmuje wyłącznie działkę o numerze [...]." (Projekt zagospodarowania terenu, str. 9). Powyższe potwierdza znajdujące się w projekcie budowlanym opracowanie graficzne (Projekt zagospodarowania terenu str. 11), z naniesionym przewidywanym rozkładem pól elektromagnetycznych wytwarzanym przez anteny stacji w trzech azymutach, które swym zasięgiem nie obejmują działki należącej skarżącego. Odnosząc się do zarzutu, jakoby Wojewoda Małopolski określając obszar oddziaływania obiektu był zobowiązany ustalić maksymalne możliwe tilty (pochylenie) anten stacji bazowej, to zdaniem GINB organ nie miał obowiązku sprawdzania, czy istnieje możliwość ewentualnego przemieszczanie anten w innym kierunku innym niż deklarowany w projekcie. Inwestor składając projekt budowlany deklaruje wybudowanie stacji według tego projektu i o takich parametrach technicznych, jakie zostały w projekcie uwidocznione (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1297/21). Nie jest rzeczą organu dokonywanie oceny zdarzeń przyszłych i niepewnych. Podobnie organ nie miał obowiązku weryfikacji prawidłowości dokonanych w projekcie obliczeń. Odpowiedzialność za prawidłowość rozwiązań technicznych spoczywa na projektancie, który ponosi z tego tytułu odpowiedzialność zawodową. Zdaniem GINB nie zachodzi ograniczenie możliwości przyszłej zabudowy działki nr [...], ze względu na przepis § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do argumentacji wskazującej, iż nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej wobec jej lokalizacji na terenie osuwiska, to do projektu budowlanego została dołączona dokumentacja geologiczno-inżynierska, ustalająca warunki geologiczno-inżynierskie podłoża terenu działki ewid. nr [...], sporządzona przez dr M. G., mgr P. .S. i mgr inż. H. M., wymagana przepisami prawa miejscowego (§ 19 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M.). Dokumentacja ta została zatwierdzona decyzją Starosty K. z [...] lipca 2022 r., znak: [...]. Zgodnie z tą dokumentacją (pkt 11.4 określenie oddziaływań od gruntu) "z uwagi na planowane posadowienie wieży w obrębie osuwiska (obecnie nieaktywnego) wiąże się z ryzykiem uszkodzenia lub nawet całkowitego zniszczenia obiektu budowlanego w przypadku uaktywnienia się osuwiska. Z możliwością uaktywnienia się osuwiska z przyszłości, musi się liczyć inwestor i właściciel obiektu". Z dokumentacji tej wynika, iż obszar oddziaływania osuwiska zawiera się w obrębie działki inwestycyjnej, nie wynika zaś, aby osuwisko miało oddziaływać na działki sąsiednie oraz ograniczać ich zabudowę. Odnosząc się do opinii geologicznej sporządzonej przez geologa A. F., organ stwierdził, iż zawiera ona wniosek, że w projekcie budowlanym nie wykorzystano informacji zawartych w ww. dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Zdaniem organu ppinia ta stanowi polemikę z ustaleniami projektu budowlanego. Pozostaje bez wpływu na zagadnienie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie. Dalej GINB stwierdził, że aby przepisy ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, mogły stanowić podstawę do uznania skarżącego za stronę postępowania administracyjnego, to musiałyby zostać powiązane z przepisem prawa budowlanego, który w związku z inwestycją spowodował ograniczenie prawa skarżącego do zabudowy jego nieruchomości (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiednich. Na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z [...] stycznia 2024 r., nie ma wpływu także kwestia merytorycznej prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Skarżący nie wykazał konkretnego przepisu prawa wykluczającego lub ograniczającego zabudowę jego nieruchomości, natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się, aby P. L. miał interes prawny (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego) w kwestionowaniu decyzji Starosty K. z [...] stycznia 2024 r. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Za bezzasadne uznano zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wojewódzki przepisu art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organ sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny lub prawny. Ponadto decyzja organu wojewódzkiego zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz wskazanie dokumentów, na których oparł organ swoje rozstrzygnięcie. P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2025 r, znak: DOR.7110.170.2025.MZI. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ( dalej jako p.b.) w zw. z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez odmowę przyznania mu przymiotu strony postępowania w sytuacji, gdy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania stacji bazowej z uwagi na potencjalne ograniczenie możliwości jej zabudowy z uwagi na poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego tej stacji bazowej; b) art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych poprzez odmowę przyznania P. L. przymiotu strony, gdy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania stacji bazowej, wobec jej lokalizacji na terenie osuwiska, co potencjalnie grozi utratą stabilności gruntu zarówno na terenie inwestycji, jak i na terenie sąsiednim; c) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny poprzez niezastosowanie; d) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, na skutek błędnego uznania, że P. L. nie przysługuje przymiot strony postępowania; a) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładne zbadanie materiału dowodowego; b) art 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi P. L. wskazał, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] obręb [...] ([...]) i posiada interes prawny w przedmiotowym postępowaniu w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. Istotnym dla oceny jego interesu prawnego był § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako r.w.t.). Przepis ten stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Działka skarżącego nr [...] jest działką budowlaną. O przyznaniu statusu strony postępowania danemu podmiotowi powinno decydować samo emitowanie pola elektromagnetycznego na działkę sąsiednią, nawet gdy poziom pół elektromagnetycznych będzie mieścił się w dopuszczalnych granicach. Organ ma obowiązek ustalenia maksymalnych możliwych tiltów anten stacji bazowych. Ma to kluczowe znaczenie z punktu widzenia obszaru oddziaływania inwestycji. Brak ustalenia, maksymalnych możliwych tiltów anten stacji bazowych świadczy o braku przeprowadzenia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowego postępowania dowodowego. Wnioskodawca swój interes prawny opiera także na art. 140 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny. Właściciel nieruchomości ma prawo przy wykonywania swojego prawa własności domagać się, by właściciele działek sąsiadujących nie korzystali ze swoich nieruchomości w sposób, który będzie zakłócał wykonywanie prawo własności ponad przeciętną miarę. Działka inwestycyjna nr [...] obręb [...] położona jest w aktywnej okresowo części osuwiska skalnego o złożonym stopniu aktywności (aktywne ciągle, aktywne okresowo, nieaktywne) zaznaczonego na Mapie Osuwisk i Terenów Zagrożonych Ruchami Masowymi dla Gminy M. i zarejestrowanego pod numerem [...] w bazie Systemu Osłony Przeciwosuwiskowej (SOPO), prowadzonej przez Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy. Z Karty Rejestracyjnej Osuwiska, nr rej. [...], [...], wynika że osuwisko stanowi zagrożenie dla znajdujących się na terenie osuwiska budynku mieszkalnego i drogi publicznej. Wysokość anten będzie wynosić 59 m n.p.t. W razie ewentualnego osuwania się mas ziemnych na wskazanym terenie może dojść do zawalenia się stacji bazowej i do powstania bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mieszkańców, a także do zniszczenia znajdujących się w pobliżu budynków. Zgodnie z przedłożoną opinią geologiczną mgr A. F., w istniejących na tym terenie warunkach należałoby zakotwiczyć płytę stosownym palem, a ponadto przy istniejącym znacznym nachyleniu zbocza właściwym byłoby przeliczenie stateczności zbocza z uwzględnieniem obciążenia od istniejącej zabudowy i projektowanej wieży oraz ewentualnym okresowym pojawieniem się wody gruntowej. Interes prawny skarżącego opiera się również na przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega m.in. na ustaleniu wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego i podłoża gruntowego w różnych fazach budowy i eksploatacji, a także wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi. Obszar oddziaływania osuwiska nie zawiera się tylko w obrębie działki inwestycyjnej. Zgodnie z Kartą rejestracyjną osuwiska nr [...] (osuwisko jest oznaczone numerem roboczym 197), jest to duże osuwisko skalne o zróżnicowanym stopniu aktywności. Organ nie dokonał prawidłowego i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. W przypadku możliwości większego pochylenia anten niż zadeklarowane przez inwestora wielkości (tilty), organy powinny ustalić oddziaływanie każdej anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby było jednoznacznie wyjaśnione od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako p.p.s.a.) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w takim stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z 25 lipca 2025 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 10 kwietnia 2025 r., umarzającą, wszczęte na wniosek P. L., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z [...] stycznia 2024 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w miejscowości B., gm. M. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżący nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu, albowiem nieruchomość, do której posiada tytuł prawny, nie znajduje się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Właściwy organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Takim przepisem prawa materialnego, w oparciu o który dokonywana jest ocena przymiotu strony zarówno w postępowaniu o pozwolenie na budowę jak i w trybach nadzwyczajnych dotyczących tego pozwolenia, jest art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 28/23). Takie stanowisko nie stoi w sprzeczności z rozumieniem strony postępowania określonym w art. 28 k.p.a., który uzależnia posiadanie statusu strony od posiadania interesu prawnego. Interes prawny zarówno w postępowaniu o pozwolenie na budowę, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji musi mieć swoje źródło w przepisach prawa materialnego, a takim przepisem w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (wyrok NSA z 18 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 218/25). Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 września 2020 r.) przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przed zmianą art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obowiązującą od dnia 19 września 2020 r., przez obszar oddziaływania obiektu - rozumiano teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Niezależnie jednak od nowelizacji wskazanego przepisu osoby trzecie mogły skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy wykazały interes prawny. Biorąc pod uwagę zakres i charakter robót budowlanych objętych kwestionowaną decyzją Starosty K., nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Roboty te same w sobie nie powodują bowiem jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działki skarżącego, które wynikałyby z obowiązujących przepisów administracyjnego prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że działka należąca do skarżącego nie sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestycyjną. Jak prawidłowo ustaliły organy sporna stacja bazowej telefonii komórkowej zaprojektowana została w odległości ok. 103 m od granicy działki nr [...]. Z dokumentacji projektowej wynika, że całkowita wysokość stacji bazowej ma wynosić 61,95 m n.p.t. (z odgromnikiem i cokołem fundamentowym), zaś umieszczone na niej anteny sektorowe zawieszone będą na wysokości 59,00 m n.p.t. Oznacza to, że zatwierdzony pozwoleniem na budowę obiekt w żaden sposób nie oddziałuje na teren skarżącego, a już z całą pewnością nie będzie powodował jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie należącej do niego nieruchomości (nie będzie powodował np. zacieniania, przesłaniania). Nie będzie też pozbawiał gruntów skarżącego dostępu do mediów oraz drogi publicznej. Skarżący wskazując na swój interes prawny argumentował, że dojdzie do oddziaływania kwestionowanej inwestycji na jego nieruchomość poprzez pole elektromagnetyczne emitowane przez urządzenia zainstalowane na stacji bazowej. Zdaniem skarżącego ograniczenie zabudowy jego działek wynika z § 314 r.w.t. zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. W przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, maksymalny poziom pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi określono na 10 W/m2. Jednak z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej wynikało, że maksymalne poziomy pola elektromagnetycznego wynoszą od 4 W/m2 (w przypadku anten o częstotliwości 800 MHz) do 10 W/m2 (w przypadku anten o częstotliwościach: 2100 MHz i 2600 MHz). W dokumentacji tej wskazano przy tym, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, zatem projektowana instalacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. W projekcie budowlanym wskazano, że zasięg występowania gęstości mocy pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż dopuszczalne w przypadku projektowanej stacji bazowej występuje wyłącznie nad działką inwestycyjną nr ewid. [...], a mając na uwadze to, że działka skarżącego nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną, nie sposób przyjąć, aby prawo zabudowy działki skarżącego uległoby ograniczeniu ze względu na emisję pola elektromagnetycznego. Ponadto z dokumentacji projektowej wynikało, że obszar oddziaływania stacji bazowej został wyznaczony nawet przy uwzględnieniu sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów występowania pola o poziomie wyższym niż wartości dopuszczalne w miejscach dostępnych dla ludności na wysokości zawieszenia anten. Pomimo tego, analiza otoczenia projektowanej inwestycji wykazała, że w obszarze występowania pola o poziomie wyższym niż dopuszczalne nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Pole elektromagnetyczne o natężeniu wyższym niż dopuszczalne występuje dopiero od poziomu 54,00 m n.p.t., a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi i ogranicza się do terenu działki inwestycyjnej, co zostało pokazane w części telekomunikacyjnej projektu architektoniczno-budowlanego. W ocenie Sądu bezzasadny był argument skargi wskazujący, że organ zobowiązany był do ustalenia maksymalnych możliwych tiltów (maksymalnego pochylenia) anten na przedmiotowej stacji bazowej. Inwestor składając projekt budowlany deklaruje wybudowanie stacji według tego projektu i o takich parametrach technicznych, jakie zostały w projekcie uwidocznione. Pozwolenie na budowę zatwierdza projektowane rozwiązanie techniczne i inwestor nie ma dowolności w zakresie pochylenia anten i co za tym idzie sposobu rozchodzenia się wiązek promieniowania. Inwestor nie może legalnie zrealizować i użytkować obiektu inaczej niż jest to przewidziane w projekcie budowlanym (por. m.in. wyrok z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2336/21). NSA w wyroku z 26 marca 2024 r. sygn. akt II OSK 1642/21 stwierdził, że dla oceny kwestii przymiotu strony ma znaczenie to jakie moce anten i tilty zostały przewidziane w projekcie budowlanym, jednakże inwestor nie może legalnie zrealizować i użytkować inwestycji w sposób inny niż jest to przewidziane w projekcie budowlanym. Jednocześnie należy zaznaczyć, że nie jest rzeczą organu dokonywanie oceny zdarzeń przyszłych i niepewnych. Podobnie nie ma organ obowiązku weryfikacji prawidłowości dokonanych w projekcie obliczeń. Odpowiedzialność za prawidłowość rozwiązań technicznych spoczywa w tym wypadku na projektancie, który ponosi z tego tytułu odpowiedzialność zawodową. Jeżeli dane te budzą wątpliwości, to kwestionująca je strona może takie dane podważyć przedkładając własną ekspertyzę, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Z tych względów za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z § 314 r.w.t. Zdaniem Sądu nie był również zasadny zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Zdaniem skarżącego fakt zaprojektowania stacji bazowej na obszarze osuwiska może grozić utratą stabilności gruntu zarówno na terenie inwestycji, jak i na terenie gruntów sąsiednich. Jak słusznie wskazał organ do projektu budowlanego została dołączona dokumentacja geologiczno-inżynierska, z której nie wynika, ażeby potencjalne wystąpienie osuwisk i wywołana nim możliwość uszkodzenia lub nawet zawalenia projektowanego obiektu budowlanego miały oddziaływać na działki sąsiednie oraz ograniczać ich zabudowę. Z dokumentacji tej wynika, że obszar oddziaływania takiego osuwiska zawiera się w obrębie działki inwestycyjnej. Jednocześnie Sąd zgadza się z organem, który stwierdził, że z przedstawionej przez skarżącego opinii geologa A. F. wynika jedynie potrzeba zabezpieczenia planowanej budowli, a nie, że nawet nieprawidłowe jej wykonanie które spowodowałoby zawalenie spornego obiektu może ograniczać skarżącego w zabudowie nieruchomości bądź stwarzać jakiekolwiek ryzyko dla obiektów realizowanych na jego działce. Nie zasadny był także zarzut naruszenia przez organ art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego. Jak już wspomniano źródłem interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę może być takie ograniczenie prawa własności, którego skutkiem jest ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości należących do osoby zainteresowanej. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby jego nieruchomość doznała ograniczeń budowalnych w związku z planowaną inwestycją. Do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie mają zastosowania przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony prawa własności, w tym powoływane w skardze art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, ponieważ sam fakt oddziaływania nieruchomości, na której projektowana jest inwestycja, na nieruchomość sąsiednią nie uzasadnia objęcia tej nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 482/25). Przymiot strony nie wynika z samego faktu posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości czy oddziaływania inwestycji w sposób inny niż zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 28/23). W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt sprawy wykazała, że podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, realizując tym samym zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, co czyni zadość wymogom art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, ocena dowodów dokonana przez organ nie nosi cech dowolności i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Fakt, że dokonana przez organ ocena stanu faktycznego oraz podjęte na jej podstawie rozstrzygnięcie jest odmienne od oczekiwań skarżącego, nie świadczy o naruszeniu wymienionych zasad procedury administracyjnej. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o wadze i istotności poszczególnych dowodów, jednakże to na organie spoczywa obowiązek obiektywnej ich oceny na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia standardy określone w art. 107 § 3 k.p.a. Umarzając postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie oceniał zarzutów merytorycznych albowiem wniosek pochodził od osoby nieuprawnionej do jego złożenia. W konsekwencji przedmiotem postępowania sądowego w tej sprawie mogły być wyłącznie zagadnienia związane ze statusem skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu organ po stwierdzeniu, że skarżący nie ma interesu prawnego do kwestionowania, w trybie nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę prawidłowo umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Postępowanie może być bezprzedmiotowe jeżeli odpadł jeden z elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. bądź jeżeli postępowanie zostało wszczęte na wniosek nieuprawnionego podmiotu. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.