VII SA/Wa 2293/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej także "GINB" bądź "organem II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania L. J. od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że decyzją z [...] listopada 2016 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek L. J., nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi – M.Sp. z o.o. z siedzibą w B. pozwolenia na budowę hali magazynowo-biurowej /magazynu artykułów spożywczych, wyrobów cukierniczych/ z częścią socjalną wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, etap I i II, pompowni wód pożarowych, zbiornika wody pożarowej, pompowni wód deszczowych, placów postojowych i manewrowych, dróg zakładowych, dwóch zbiorników bezodpływowych na ścieki, urządzeń instalacyjnych do podczyszczania wód opadowych - separatorów, na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] w miejscowości B., gmina [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła z zachowaniem ustawowego terminu L. J.. Rozpoznając złożone odwołanie organ II instancji wskazał, że odwołująca się posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniu nieważnościowym. Powyższa kwestia przesądzona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 277/14. Wyrokiem z 28 kwietnia 2016r., sygn. akt II OSK 2051/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.Sp. z o. o. od ww. wyroku sądu I instancji. GINB wskazał na specyfikę postępowania w nadzwyczajnym trybie nieważnościowym, opisanym w art. 156 i nast. k.p.a. Przywołał art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. – wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast, stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji stwierdził, że inwestor – M. Sp. z o.o. – wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2009 r. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) na cele budowlane. W aktach sprawy brak jest oświadczenia o dysponowaniu działką nr ewid. [...] na cele budowlane, niemniej z akt sprawy nie wynika, by inwestor planował realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na ww. działce nr ewid. [...]. Przede wszystkim na projekcie zagospodarowania terenu, stanowiącego część zatwierdzonego projektu budowlanego (nr rysunku 1/Z), działka nr ewid. [...] nie została oznaczona jako teren inwestycji. Powyższa okoliczność pozostaje zatem bez wpływu na wynik niniejszego postępowania prowadzonego w trybie nieważnościowym. Ponadto, inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2008 r., Nr [...], znak: [...], [...], ustalającą, na wniosek A. W.-Ś. i M.Sp. z o.o. warunki zabudowy dla budowy hali magazynowo biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]położonych przy ul. [...] w miejscowości B., gmina [...]. Decyzja ww. Burmistrza Miasta i Gminy [...] nie obejmuje swym zakresem działki nr ewid. [...]. Niemniej, jak wspomniano powyżej, z akt sprawy nie wynika, by inwestor planował realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na ww. działce nr ewid. [...]. Tym samym powyższego uchybienia nie sposób postrzegać w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Pogląd ten podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14, oddalającym skargę L. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa ww. decyzji o pozwoleniu na budowę oraz odmowy uchylenia tejże decyzji. Ocena ta nie mogła być pominięta w niniejszej sprawie, z uwagi na przepis art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zgodnie z którym, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Kontynuując uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia GINB wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wg. stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestor – M.Sp. z o. o. - uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowo biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] w miejscowości B., gmina [...]. Opisana powyżej decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r., nie obejmuje swym zakresem działki nr ewid. [...]. Niemniej z akt sprawy nie wynika, by inwestor planował realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na ww. działce nr ewid. [...], w związku z czym omawianą okoliczność, organ II instancji również potraktował jako nieistotną. Tym samym, w ocenie GINB, nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Według organu II instancji, analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała rażąco warunki określone w powyższej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...], znak: [...]. W szczególności parametry projektowanego obiektu nie naruszają rażąco ustaleń co do nieprzekraczalnej linii zabudowy; maksymalnego stopnia zabudowy; minimalnej powierzchni terenów zielonych; maksymalnej liczby kondygnacji naziemnych; maksymalnej wysokości budynku od poziomu terenu do górnych krawędzi ścian zewnętrznych; geometrii dachu; obsługi komunikacyjnej - zjazd publiczny z ul. G. oraz pasa zieleni izolacyjnej niskiej i wysokiej, w tym zimozielonej. Ponadto, analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała rażąco warunki określone w powyższej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], w przedmiocie ustaleń środowiskowych uwarunkowań. GINB, mając na uwadze argumentację wniosku o stwierdzenie nieważności, jakoby doszło do rażącego naruszenia prawa polegającego na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektów, które nie były przedmiotem postępowań w zakresie ochrony środowiska i warunków zabudowy, tj. pompowni wód deszczowych, placów postojowych i manewrowych, dróg zakładowych, zbiorników bezodpływowych na ścieki, urządzeń instalacyjnych do podczyszczania wód opadowych - separatorów (sentencja ww. decyzji nie odpowiada sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę), wskazał co następuje. Postanowieniem z [...] marca 2009 r., znak: [...], [...], Burmistrz Miasta i Gminy [...], na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., wyjaśnił, że nazwę planowanej inwestycji polegającą na budowie hali magazynowo -biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych należy rozumieć - zgodnie z definicją pojęcia "obiekt budowlany" zawartą w ustawie Prawo budowlane, jako budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowiącymi całość techniczno-użytkową takimi jak: szambo, instalacja kanalizacji wodociągowej, przeciwpożarowej obiektu wraz ze zbiornikiem wody pożarowej, pompownią wody pożarowej, sieć wewnętrzna hydrantowa, oświetlenie terenu, hydranty itp. Powyższe znajduje również swoje odzwierciedlenie w rozwinięciu sentencji decyzji o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2008 r., Nr [...], znak: [...], w której wyraźnie wskazano na potrzebę zapewnienia odpowiedniej powierzchni parkingowej i manewrowej dla samochodów dostawczych i osobowych, dojść, dojazdów, miejsc postojowych, uzbrojenia technicznego, elementów małej architektury i odprowadzania wód deszczowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego z atestem o gwarantowanej szczelności. W myśl art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Organ II instancji przyjął zatem, że decyzja o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2008 r., Nr [...], znak: [...], obejmowała ogół elementów infrastruktury technicznej stanowiących urządzenia budowlane, o jakich mowa w sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...]. W ocenie GINB nie można również stwierdzić niezgodności pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę, a decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach omawiana inwestycja została także określona jako budowa hali magazynowo biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych. Pogląd ten podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14, stwierdzając, iż "nie ulega (...) wątpliwości, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczyła inwestycji jako pewnej całości, a opis ten nie pozostawał w sprzeczności z sentencją decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r." Organ II instancji wskazał, że inwestor uzyskał decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2009 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków deszczowych z terenu inwestycji do ziemi. Ponadto, decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. – wg. stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zachodnia elewacja przedmiotowej hali została zaprojektowana w odległości 15,00 m od działek nr ewid. [...] (działka L. J.) i [...]. Elewacja północna hali została zaprojektowana w odległości ponad 50,00 m od działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] (ul. [...]), elewacja południowa hali została zaprojektowana w odległości ponad 12,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], natomiast elewacja wschodnia w odległości co najmniej 10,7 m od granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]. Pompownia wody pożarowej została zaprojektowana w odległości 6,00 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Wreszcie, sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki budowlanej), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tym samym organ II instancji uznał, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie narusza w sposób rażący ww. zapisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. GINB wskazał także, że zatwierdzony projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane (powyższy pogląd podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14). Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto inż. poż. S. K. stwierdził zgodność ww. projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, co zostało potwierdzone jego podpisem i pieczątką na projekcie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem GINB, analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r. Nr [...], znak: [...], prowadzi do oceny, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto, decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14, wskazał, iż "mimo pominięcia skarżącej jako strony postępowania, decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. okazała się prawidłowa". Organ II instancji, odnosząc się do argumentacji odwołania wyjaśnił, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu, zgodnie ze złożonym wnioskiem z 1 czerwca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji, jest decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r. Nr [...], znak: [...], którą organ bada w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. W tych okolicznościach, bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pozostałe fakt, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została zmieniona decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], znak: [...]. Powyższa decyzja zmieniająca nie istniała w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła L. J., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia decyzji GINB z [...] lutego 2017 r. (w przypadku nie uwzględnienia skargi przez ten organ w trybie autokontroli) oraz zasądzenie od ww. organu na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie uwzględnił zmiany decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r. decyzją tego organu NR [...] ([...]) z [...] sierpnia 2010 r. w trybie art. 36a Prawa budowlanego. Tymczasem nie jest możliwe wszczęcie postępowania określonego w art. 156 k.p.a. tylko w stosunku do decyzji administracyjnej, gdy decyzja ta została zmieniona. Prawidłowym tokiem procedury administracyjnej w sprawach o unieważnienie decyzji, która była zmieniona, jest rozpatrzenie w pierwszej kolejności istnienia - bądź braku - przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej, a dopiero w drugiej kolejności - pierwotnej. Takiemu postępowaniu nie stoi na przeszkodzie treść wniosku strony. Organ nie jest bowiem związany literalną treścią pisma, lecz winien je rozpoznać zgodnie z intencją wnioskodawcy, ale i z poszanowaniem reguł procedury administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 590/17, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania. Na skutek skarg kasacyjnych od powyższego wyroku wniesionych przez uczestnika postępowania – M.sp. z o.o. oraz organ II instancji - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1930/18, uchylił wyrok Sądu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA wskazał, że Sąd I instancji, w zaskarżonym wyroku, podkreślił wyraźnie, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domagała się skarżąca została następnie zmieniona decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] (w trybie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane), a w konsekwencji uznał, iż w takiej sytuacji strona winna zgłosić wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zmienionej następnie inną decyzją. Zdaniem Sądu I instancji organ nie mógł rozpoznać wniosku skarżącej literalnie, gdy wskazała li tylko decyzję zmienioną, bez przywołania decyzji zmieniającej. Dlatego też w realiach tej sprawy, jak wywodzono, organ mając na uwadze treść art. 9 k.p.a. winien poinformować wnioskodawczynię o zaistniałych okolicznościach sprawy, a w konsekwencji wezwać stronę do wskazania, w zakreślonym terminie czy żądanie wniosku o stwierdzenie nieważności obejmuje także decyzję zmieniającą. Zdaniem NSA taka argumentacja Sądu I instancji doprowadziła do błędnego zastosowania w tej sprawie konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji. NSA wyjaśnił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego w dniu jej wydania. W niniejszej sprawie skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła żądanie (pismo z dnia [...] czerwca 2011r.) o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]grudnia 2009 r., nr [...] z uwagi na rażące naruszenie prawa. Żądanie skarżącej o wszczęcie przedmiotowego postępowania zostało oznaczone przez jej pełnomocnika bardzo precyzyjnie i nie budziło żadnych wątpliwości. W takim właśnie zakresie wszczęto i przeprowadzono postępowanie nieważnościowe, zgodnie z określonym we wniosku strony przedmiotem postępowania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzone przez organ nadzorczy miało więc na celu jedynie dokonanie oceny ważności decyzji o pozwoleniu na budowę ustalonego na podstawie stanu dowodowego i przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania, a więc na dzień [...] grudnia 2009 r. Odmawiając w konsekwencji stwierdzenia nieważności tej decyzji uczyniono to wobec braku wad kwalifikowanych tejże decyzji. Nie uznano jednak, by zmiana tej decyzji w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane, dokonana decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. miała wpływ na ocenę zaistnienia wad kwalifikowanych w decyzji podstawowej, której dotyczyło to postępowanie. NSA uznał zatem, że wbrew stanowisku Sądu I instancji organ nadzoru, do którego wpłynęło przedmiotowe podanie o stwierdzenie nieważności decyzji mógł rozpoznać wniosek skarżącej literalnie, bez przywołanej w nim decyzji zmieniającej z dnia [...] sierpnia 2010 r. Przede wszystkim dlatego, że wniosek skarżącej odnosił się do rażącego naruszenia prawa, a to obrazy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wobec podnoszonego braku zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem ocenie, w tych warunkach musiała podlegać decyzja podstawowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. To ta decyzja powołana we wniosku strony musiała być poddana weryfikacji pod kątem wskazywanych wad materialnoprawnych, oczywiście według stanu prawnego na dzień [...] grudnia 2009 r. Stąd też zdaniem NSA należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, celem oceny legalności odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Niniejsza sprawa była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny, dlatego też należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014r., sygn. akt I GSK 534/12 i 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12). Podobnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. wynika, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Powyższe przepisy skutkują związaniem tutejszego Sądu oceną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2020 r. (sygn. akt II OSK 1930/18). Badając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze jej autor podniósł, że nie jest możliwe wszczęcie postępowania określonego w art. 156 k.p.a. tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, gdy decyzja ta została zmieniona inną decyzją administracyjną, lecz konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie istnienia - bądź braku - przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej, a dopiero w dalszej kolejności - pierwotnej. Powyższe stanowisko trafnie zakwestionował Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 18 listopada 2020 r., jednoznacznie przesądzając, że skoro wniosek skarżącej odnosił się do rażącego naruszenia prawa, a to obrazy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, który stawiany był decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, to kontrola w trybie nadzwyczajnym przez pryzmat wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., dokonywana tak przez organy administracji, jak i przez sąd administracyjny, powinna obejmować ww. rozstrzygnięcie z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego na dzień [...] grudnia 2009 r. Z tych względów, zarzuty skargi okazały się nietrafne, niemniej jednak, zadaniem tutejszego Sądu – z uwagi na dyspozycję art. 134 § 1 p.p.s.a. – jest zbadanie decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., nr [...], pod kątem wystąpienia wad kwalifikowanych wskazanych w przywołanym wyżej art. 156 § 1 k.p.a. Jak słusznie dostrzegł NSA w ww. wyroku z dnia 18 listopada 2020 r. (sygn. akt II OSK 1930/18), skarżąca upatruje rażącego naruszenia prawa przez decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., nr [...], ze względu na – w jej ocenie – występującą sprzeczność ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzjami Burmistrza Miasta i Gminy S.: z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy i z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...]o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Badaną w postępowaniu nadzwyczajnym decyzją z [...] grudnia 2009 r., nr [...], znak: [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.Sp. z o.o. pozwolenia na budowę hali magazynowo-biurowej /magazynu artykułów spożywczych, wyrobów cukierniczych/ z częścią socjalną wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, etap I i II, pompowni wód pożarowych, zbiornika wody pożarowej, pompowni wód deszczowych, placów postojowych i manewrowych, dróg zakładowych, dwóch zbiorników bezodpływowych na ścieki, urządzeń instalacyjnych do podczyszczania wód opadowych - separatorów, na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] w miejscowości B., gmina [...]. Powyższe pozwolenie zostało wydane m.in. w oparciu o: - decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2008 r., Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla budowy hali magazynowo-biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] w m. B., gmina [...]; - decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowo-biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]położonych przy ul. [...] w miejscowości B., gmina [...]. Już zatem na pierwszy rzut oka daje się zauważyć, że decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje działkę o nr ew. [...], której nie wymieniono ani w ww. decyzji o warunkach zabudowy, ani też w ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Tym niemniej, jak dostrzegły organy badające prawidłowość rozstrzygnięcia Starosty [...] o pozwoleniu na budowę, zatwierdzony tą decyzję projekt budowlany w żadnym razie nie przewiduje prowadzenia inwestycji na działce o nr ew. [...]. Stąd nie sposób uznać, ażeby kontrolowana decyzja w sposób oczywisty naruszała prawo, a tym bardziej aby wywoływała skutki społeczno-ekonomiczne nie dające pogodzić się z zasadą praworządnego państwa. Zastrzeżenia skarżącej budzi natomiast niezgodność osnowy pozwolenia na budowę z ww. decyzjami Burmistrza Miasta i Gminy [...], które jej zdaniem nie obejmowały zakresu robót budowlanych polegających na budowie: pompowni wód deszczowych, placów postojowych i manewrowych, dróg zakładowych, zbiorników bezodpływowych na ścieki, urządzeń instalacyjnych do podczyszczania wód opadowych – separatorów. W tym względzie nie jest jednak kwestionowane, że jeszcze przed wydaniem decyzji przez Starostę [...], inwestor wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wyjaśnienie treści ww. decyzji. Tak też organ miejski w postanowieniu z [...] marca 2009 r., znak: [...], działając na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnił, że nazwę planowanej inwestycji, którą posłużył się dla określenia warunków zabudowy, a polegającą na "budowie hali magazynowo-biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych" należy rozumieć - zgodnie z definicją pojęcia "obiekt budowlany" zawartą w ustawie Prawo budowlane, jako budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowiącymi całość techniczno-użytkową takimi jak: szambo, instalacja kanalizacji wodociągowej, przeciwpożarowej obiektu wraz ze zbiornikiem wody pożarowej, pompownią wody pożarowej, sieć wewnętrzna hydrantowa, oświetlenie terenu, hydranty itp. Należy w tym miejscu zauważyć, że określenie przedmiotu inwestycji zostało w tożsamy sposób dokonane przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] zarówno w decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Co więcej, w decyzji o warunkach zabudowy organ ten wyraźnie określił konieczność zapewnienia w ramach inwestycji odpowiedniej powierzchni parkingowej i manewrowej dla samochodów dostawczych i osobowych, dojść, dojazdów, miejsc postojowych, uzbrojenia technicznego, elementów małej architektury i odprowadzania wód deszczowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego z atestem o gwarantowanej szczelności. Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma również fakt, że w przedmiotowym zakresie wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14, oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji o pozwoleniu na budowę oraz odmowy uchylenia tej decyzji. WSA w Poznaniu dokonując kontroli wskazanej decyzji wskazał, który to pogląd tutejszy Sąd w pełni podziela, że "decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. nie pozostaje w sprzeczności z decyzją nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2008 r., (...) o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (k. 14-17 t. 1 projektu budowlanego). Wprawdzie w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. wskazuje się, że inwestycja ma być wykonana także na działce nr [...], która nie została wymieniona w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. Uchybienie to należy jednak uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy nie wynika bowiem, by inwestor planował realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na działce nr [...]. Tym bardziej, że według planu zagospodarowania działki załączonego do projektu budowlanego z października 2009 r., teren inwestycji nie obejmował w ogóle wymienionej posesji (k. nienumerowana t. 2 projektu budowlanego). Wspomniana usterka nie miała przy tym istotnego znaczenia i pozostawała bez wpływu na wynik sprawy." WSA w Poznaniu nie stwierdził również niezgodności pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] grudnia 2009 r. a decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd zważył bowiem, że decyzja z [...] sierpnia 2009 r. "została wydana m.in. na podstawie § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać inwestycja będąca zespołem zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., wynika z kolei, że powierzchnia inwestycji wynosi 2,8034 ha. Jednocześnie, powołany przepis wyraźnie wskazuje, że przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko jest zabudowa wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, do której należy zaliczyć m.in. pompownie, zbiorniki ścieków lub miejsca postojowe. Konkluzję tę potwierdza także wspomniana charakterystyka planowanego przedsięwzięcia, w której wskazuje się, że ścieki bytowe mają być odprowadzane do dwóch zbiorników bezodpływowych, a wody opadowe i roztopowe z części dróg i placów – do ziemi za pomocą zespołu skrzynek rozsączających, po podczyszczeniu w piaskowniku i separatorze. Tym samym nie ulega również wątpliwości, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczyła inwestycji jako pewnej całości, a opis ten nie pozostawał w sprzeczności z sentencją decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r." Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę za trafne uznaje również stanowisko WSA w Poznaniu, który odnosząc się do zarzutu sporządzenia projektu budowlanego przez kilku projektantów głównych i branżowych, zwrócił uwagę, że wprawdzie ustawodawca posługuje się m.in. w art. 17 pkt 3, art. 20, art. 21, art. 30 ust. 3 i 4, art. 36a ust. 6, art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego oraz w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. nr 120 poz. 1127 z późn. zm.) wyrazami "autor projektu" i "projektant" w liczbie pojedynczej, to nie uzasadnia to wniosku, że projekt budowlany musi być zawsze sporządzony przez jedną osobę. Jak zasadnie wyjaśnił WSA w Poznaniu, ustawodawca posługuje się zwrotami w liczbie pojedynczej wskazując na oznaczenie funkcji pełnionej przez określone osoby. Trudno natomiast przyjąć, ażeby ustawodawca wykluczył możliwość sporządzenia projektu budowlanego przez większą liczbę osób, w sytuacji, gdy każda z nich posiada odpowiednie uprawnienia do realizacji tego rodzaju zadań w ramach procesu inwestycyjnego, co też miało miejsce w rozpatrywanym przypadku. Akceptując w całości zaprezentowane wyżej stanowisko, w ocenie tutejszego Sądu nie sposób uznać, ażeby decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę rażąco naruszała prawo, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego, z przyczyn wskazywanych we wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia. Zdaniem Sądu, organy dokonały poza tym wszechstronnej analizy sprawy, prawidłowo nie dostrzegając, aby kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r. naruszała rażąco warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2008r. Nie stwierdzono, aby parametry projektowanego obiektu naruszały ustalenia co do nieprzekraczalnej linii zabudowy - 10 m od linii rozgraniczającej ul. [...], 10 m od granicy terenów kolejowych (projektowana - 11,3 m od linii rozgraniczającej ul. [...] i 12,4 m od granicy terenów kolejowych - Projekt budowlany – Tom 1 - Projekt zagospodarowania terenu, rysunek nr 1/2); maksymalnego stopnia zabudowy - 50% powierzchni terenu (projektowana - 41,9% - Projekt budowlany - Tom 1 - Opis techniczny architektoniczny - str. 64 i 66); minimalnej powierzchni terenów zielonych - 20% powierzchni działki (projektowana - 26,23% - Projekt budowlany - Tom 1 - Opis techniczny architektoniczny - str. 64 i 66); maksymalnej liczby kondygnacji naziemnych - w części magazynowej jedna, w części biurowo- socjalnej dwie (projektowana - w części magazynowej jedna, w części biurowo- socjalnej dwie - Projekt budowlany - Tom 1 - Opis techniczny architektoniczny - str. 64 i 66); maksymalnej wysokości budynku od poziomu terenu do górnych krawędzi ścian zewnętrznych - 9,5 m dopuszcza się zwiększenie tej wysokości do 12 m w części budynku nie sąsiadującej z działką nr ewid. [...] (projektowana 12 m z obniżeniem wysokości budynku do 9,5 m w części hali sąsiadującej z działką nr ewid. [...] - Projekt budowlany - Tom 2 - rysunek nr 4/A i 5/A); geometrii dachu - dach płaski (projektowana - dach płaski - Projekt budowlany - Tom 2 - rysunek 3/A, Tom 1 - Opis techniczny architektoniczny - str. 64); obsługi komunikacyjnej - zjazd publiczny z ul. [...] (projektowany - zjazd z ul. Gnieźnieńskiej) oraz pasa zieleni izolacyjnej niskiej i wysokiej, w tym zimozielonej - min. 6 m szerokości (projektowany pas zieleni - 6 m szerokości - Projekt budowlany - Tom 2 - Projekt zagospodarowania terenu, rysunek nr 1/Z). Nie można dopatrzeć się naruszenia przez decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. – wg. stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), w tym także w zakresie, w jakim przepisy te (§ 12 ust. 1 pkt 1 i 2) określają dopuszczalne odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną - nie mniej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Według projektu zagospodarowania terenu, zachodnia elewacja hali magazynowo-biurowej została zaprojektowana w odległości 15,00 m od działek nr ewid. [...] (działka skarżącej) i [...]. Elewacja północna hali została zaprojektowana w odległości ponad 50,00 m od działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] (ul. [...]), elewacja południowa hali została zaprojektowana w odległości ponad 12,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], natomiast elewacja wschodnia w odległości co najmniej 10,7 m od granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]. Natomiast pompownia wody pożarowej została zaprojektowana w odległości 6,00 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że badana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza także przepisów §13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki budowlanej), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest także przesłanek wskazujących na naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane (wg. stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), w sytuacji gdy inwestor – M. Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2009 r. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi, tj. działkami o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], na cele budowlane. Sąd podzielił zarazem pogląd organów administracji, które w kontrolowanej decyzji Starosty [...] nie dopatrzyły się innych wad kwalifikowanych, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skarżąca również nie wskazała przesłanek, dla których można by uznać, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącą stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą oraz, że zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy samego prawa. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie dopatrując się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w sentencji wyroku.