VII SA/Wa 2281/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2221/18 w sprawie ze skargi W. Ł. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2221/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. Ł. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2221/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ww. postanowienie z dnia [...] października 2018 r. jest prawomocne od dnia [...] grudnia 2018 r. W dniu [...] lipca 2019 r. W. Ł. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. postanowieniem, wskazując jako podstawę wznowienia art. 271 p.p.s.a. w związku z pozbawieniem skarżącego udziału w postępowaniu oraz art. 273 p.p.s.a. tj. uchybienia procesowe, mogące mieć wpływ na wynik postępowania tj. pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia służącym od prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie sądowoadministracyjne, umożliwiającym ich uchylenie lub zmianę. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zajścia ustawowej podstawy wznowienia. Zgodnie z art. 270 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze. zm.) – dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Na mocy art. 276 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu. Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto, stosownie do art. 279 p.p.s.a., zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Należy bowiem uwzględnić, że żądanie wznowienia jest możliwe wyłącznie w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Natomiast uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie. Stosowanie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Reasumując skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, powinna być wniesiona w terminie. Skarżący wnosząc skargę wprawdzie powołuje się na ustawowe podstawy wznowienia postępowania, tj. art. 271 p.p.s.a. i 273 p.p.s.a., a także przytacza okoliczności faktyczne, które w jego ocenie wyczerpują znamiona wskazanych podstaw wznowienia, jednakże w rzeczywistości przytoczone okoliczności nie mogą stanowić przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie. Samo bowiem wskazanie podstawy wznowienia nie jest wystarczające, koniecznym jest wykazanie, iż okoliczności uzasadniające wznowienie faktycznie miały miejsce. Zgodnie z art. 271 ust. 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Powołując się na powyższą podstawę prawną skarżący dążył do wykazania, iż w toku postępowania został pozbawiony możności działania poprzez nieustanowienie dla niego profesjonalnego pełnomocnika oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem i postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Konsekwentnie zatem brak przeprowadzenia rozprawy i wydanie postanowienia na posiedzeniu niejawnym nie stanowi dostatecznej postawy do przyjęcia, iż skarżący został pozbawiony możności działania. Również brak przyznania skarżącemu prawa pomocy nie stanowi o pozbawieniu skarżącego możności działania. Podnosząc powyższe skarżący zdaje się dawać wyraz swojemu niezadowoleniu z nieuwzględnienia jego wniosku i nieprzyznania mu prawa pomocy. Wskazać jednak trzeba, iż skarga o wznowienie nie stanowi niejako substytutu skargi kasacyjnej i wnosząc ją nie można domagać się ponownej merytorycznej oceny zgłoszonych żądań. Wszelkie zarzuty skarżącego odnoszące się do prawidłowości orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego mogły być zgłoszone w sprzeciwie od tego postępowania. Na obecnym etapie postępowania nie mogą odnieść zamierzonego skutku. W orzecznictwie wskazuje się, że brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu do jej wniesienia (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., OW 87/04, dostępne w CBOSA). Z przedstawionych powyżej względów, uznając, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z 17 października 2018 r. nie jest dopuszczalna, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.