VII SA/Wa 2277/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Z. na Wojewodę [...] w przedmiocie działania urzędnika postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 26 czerwca 2019 r. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Wojewodę [...] w przedmiocie działania urzędnika w sprawie prowadzonej przez organ, znak: [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 7 października 2019 r. wezwano M. W. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia pełnomocnika w sprawie, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej – S. Z. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi wraz ze wskazaniem stopnia pokrewieństwa pomiędzy stroną skarżącą a pełnomocnikiem oraz poprzez podanie adresu zamieszkania strony skarżącej – S. Z., a w razie jego braku, adresu do doręczeń. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 30 stycznia 2020 r. pominięto M. W. jako pełnomocnika S. Z. Wobec ustalenia przez Sąd, że S. Z. jest osobą małoletnią, pismami z dnia 31 stycznia 2020 r. wezwano jego opiekunów prawnych solidarnie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi lub do nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 73 p.p.s.a., pisma zawierające wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostały uznane za doręczone opiekunom prawnym skarżącego z dniem 18 lutego 2020 r., więc termin do zadośćuczynienia wezwaniu sądu upłynął 25 lutego 2020 r. Opiekunowie prawni skarżącego nie uzupełnili braku formalnego skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.