VII SA/Wa 2259/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Marciniak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016r., nr [...], znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł, że decyzją z dnia [...] stycznia 2008r., nr [...], znak: [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla firmy [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (...) dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wszczął z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Przeprowadzona przez pracowników organu pierwszej instancji w dniu [...] października 2014r., kontrola wykazała, że na dachu ww. budynku znajduje się stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z dwóch zasadniczych elementów - platformy z urządzeniami oraz trzech masztów antenowych. Od momentu jej budowy nie dokonywano żadnych zmian w konstrukcji wsporczej i sposobie usytuowania na dachu, zmieniając jedynie w czerwcu 2012r., urządzenia. Ponadto w trakcie przeprowadzonej czynności stwierdzono, że spękania i odspojenia na styku ścian z sufitem w lokalu nr [...] nie mają związku przyczynowo - skutkowego z wybudowaną stacją telefonii komórkowej. W tych okolicznościach zapadła decyzja z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego, prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie stwierdzono nieprawidłowości przy realizacji inwestycji, które mogłyby być podstawą do ingerencji nadzoru budowlanego zaś organ nie posiada kompetencji w zakresie ustalania i badania poziomu emisji pól elektromagnetycznych. Stowarzyszenie [...] wystąpiło z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po wszczęciu postępowanie z urzędu, decyzją z dnia [...] maja 2016r., nr [...], znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z dnia [...] lutego 2015r (szczegółowo opisanej wyżej). Organ wojewódzki wskazał w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, że zgodnie z przepis art. 105 § 1 k.p.a. wydaje się decyzję o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. W rozpoznanej sprawie analiza materiału dowodowego wykazała brak przesłanek do prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo zgodnie ze sztuką budowlaną, obowiązującymi normami i przepisami. W przypadku prowadzenia postępowania naprawczego na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, jeżeli organy nadzoru budowlanego uznają, że nie doszło do naruszenia przepisów i wykonane roboty budowlane są zgodne ze sztuką budowlaną i obowiązującymi normami nie wydają decyzji merytorycznej, ale decyzję formalną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., gdyż brak jest w takim przypadku podstaw do rozstrzygania o istocie postępowania naprawczego i wydawaniu decyzji na podstawie art. 51 wyżej wymienionej ustawy w przedmiocie nałożenia jakichkolwiek obowiązków na inwestora. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając rozstrzygnięcie podjęte w zaskarżanej decyzji ocenił, że ww. decyzja organu wojewódzkiego odpowiada przepisom prawa. Kontrolowana przez ten organ decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...] nie wypełnia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. - nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, zaś jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą. Decyzja ta nie była ponadto niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wydanie nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosło Stowarzyszenie [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie : cyt. "art. 105 § 1 k.p.a. w związku z; art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do jej odkodowania albowiem organ nawet nie ustalił przedmiotu sporu, ponieważ nie wskazał jak kwalifikować wymianę urządzeń na istniejącym obiekcie (rozbudowa), czy inwestycja wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowanych po dokonanych zmianach oraz czy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu. Naruszenie art. 6 ust 1 załącznik 1 pkt 20 Konwencji z Arhus w powiązaniu z § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397) poprzez pominięcie najważniejszego przepisu stosowanego przy kwalifikacji inwestycji oraz ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu w sytuacji, w której organ nawet nie podjął się jakiejkolwiek próby dokonania ustaleń, o których mowa powyżej. Art. 6 kpa w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez nie podanie jednostki redakcyjnej przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397) oraz jej uzasadnienia. Art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez nie dokonanie oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu lub w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną dla obiektu o parametrach istniejących w dniu wydania decyzji. Art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w odniesieniu do art. 64 ust 3 Konstytucji w powiązaniu z art. 140, 143, 144 kodeksu cywilnego poprzez nie ustalenie zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych z uwzględnieniem kumulacji pole elektromagnetycznego oraz zjawiska odbić, co nie pozwala na uznanie, że inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich’’. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów według norm przypisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiadają przepisom prawa. Wbrew stanowisku organów, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...], umarzająca postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku przy ul. [...] w [...] zapadła z rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., naruszeniem prawa - art. 7, 77 oraz art. 105 k.p.a. . Organ powiatowy nie miał podstaw do uznania bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego przy ustaleniu – nie doszło do zmian konstrukcji wsporczej inwestycji oraz usytuowania na dachu, ale doszło do zmiany zainstalowanych tam urządzeń. Nie ulega wątpliwości, że roboty budowlane polegające na wymianie i montażu nowych anten na istniejącym maszcie są rozbudową. Rozbudowa istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, polegająca na wymianie niektórych jej elementów, które nie są identyczne z dotychczasowymi i mogą np. wytwarzać promieniowanie o dużo większej mocy - stanowi nowe przedsięwzięcie, nie ma przy tym znaczenia, że nowe anteny umieszczone są na istniejącym już maszcie. Sprawa legalności przedmiotowego obiektu nie była bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 k.p.a. Wymagała merytorycznego rozpoznania w kontekście zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę. Oceny czy doszło do rozbudowy czy też powstał obiekt nowy, o innych parametrach niż ten, który objęty był pozwoleniem na budowę. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art145 § 1 pkt 1 lit c , art. 200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).