VII SA/Wa 2225/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2020 r. znak [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków oddala skargę

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: Minister) decyzją z dnia [...] września 2020 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: skarżąca) – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: WKZ, organ I instancji) z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] wpisującą do rejestru zabytków - na mocy art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) i H), art. 9 ust. 1 i 2 w zw. z art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020, poz. 282 – dalej: u.o.z.) – budynek frontowy wraz z oficyną boczną przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] obr. [...]). W uzasadnieniu Minister przytoczył definicję zabytku określoną w art. 3 pkt 1 i 2 u.o.z. oraz zaznaczył, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.z. ochronie i opiece bez względu na stan zachowania podlegają zabytki będące m.in. dziełami architektury i budownictwa. Dalej powołując się na art. 7 u.o.z. organ wymienił formy ochrony zabytków, w tym wpis do rejestru zabytków oraz wyjaśnił, że w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że decyzja o wpisie do rejestru zabytków jest decyzją konstytutywną, gdyż na jej podstawie dochodzi do objęcia obiektu prawną formą ochrony konserwatorskiej, co przekłada się na prawa i obowiązki jego dysponenta. Minister podniósł, że decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2020 r. została wydana na podstawie materiału dowodowego, na który składają się m.in.: kopie archiwaliów, dotyczących przedmiotowego budynku, fiszka adresowa wraz z fotografią archiwalną (z 2 poł. XX w.) i fotografie współczesne obiektu oraz protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] września 2019 r. Analiza tak zgromadzonego materiału dowodowego pozwoliła na ocenę wartości zabytkowych budynku położonego przy ul. [...], które przesądziły o wpisaniu tego obiektu do rejestru zabytków tj. jego wartości artystycznej, historycznej i naukowej. Minister podzielił ocenę organu I instancji, że ww. budynek zachował wszystkie elementy wskazujące na jego walory naukowe, historyczne i artystyczne, co przesądza o wyjątkowym charakterze tego obiektu oraz stanowi o jego zabytkowej wartości. Widoczna wartość artystyczna wynika m.in. z reprezentowania cech stylowych. Budynek posiada bowiem formę odzwierciedlającą tendencje panujące pod koniec XIX w. w architekturze rezydencjonalnej i mieszkaniowej, przejawiające się w wykorzystaniu form historyzujących, nawiązujących do włoskich willi podmiejskich neorenesansu. Obiekt prezentuje autentyczną substancję budowlaną, a forma elewacji z umiejscowieniem elementów dekoracji architektonicznej jest zachowana i prezentuje wartości artystyczne związane z zakomponowaniem fasady przy użyciu dekoracji nawiązującej do renesansu (boniowanie, profilowane gzymsy, plastry, trójkątne naczółki wieńczące otwory okienne). Wartość artystyczna, przejawia się zatem w indywidualnym wyrazie architektonicznym obiektu. Dodatkowo, zwrócił uwagę, że powiązanie projektu budynku z uznanym [...] architektem [...] podnosi wartość zabytkową omawianego budynku. Omawiana nieruchomość posiada również wartości historyczne i naukowe, które wynikają z faktu, że jest ona istotnym świadectwem zmian w sposobie zagospodarowania parceli położonych w rejonie ul. [...], co najmniej od połowy XIX w. i stanowi podstawę do badań nad dokonanymi przekształceniami. Powyższe wartości uzasadniają w ocenie Ministra wpisanie omawianego budynku indywidualnie do rejestru zabytków, jako dzieła architektury i budownictwa. Podzielając stanowisko organu I instancji, Minister dodatkowo stwierdził, że kamienica położona przy ul. [...], stanowi przykład architektury rezydencjonalnej oraz świadectwo zastosowania w architekturze [...] dekoracji historyzującej, jednocześnie będąc cennym elementem, układu urbanistycznego, którego zachowanie w obecnej formie ma istotny wpływ na wartość i charakter tej części miasta. Widoczne na fotografiach z oględzin obiektu, przeprowadzonych [...] września 2019 r. elementy wykończenia wnętrz tj. klatki schodowej, oryginalnej stolarki okiennej i drzwiowej, świadczą o zachowanych wartościach artystycznych i naukowych budynku. Zdaniem organu podstawową wartością obiektów zabytkowych jest ich autentyzm, przejawiający się nie tylko w bogatej dekoracji np. sztukatorskiej, ale także w pierwotnej substancji budowlanej, na którą składają się również elementy konstrukcyjne (w tym ściany i stropy) oraz pierwotna forma obiektu widoczna w nieprzekształconej bryle i sposobie kształtowania przestrzeni. Omawiany budynek odpowiada definicjom legalnym zabytku art. 3 pkt 1 i 2 u.o.z. literalnie je wypełniając, a jako taki, podlega ochronie i opiece bez względu na stan zachowania, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. ustawy, jako dzieło architektury i budownictwa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister wyjaśnił, że organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. poinformował strony postępowania tj. współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości o wszczęciu postępowania i o wyznaczeniu terminu oględzin. Zawiadomienie to zostało odebrane przez dorosłego domownika jednego z nich. Natomiast zawiadomienie skierowane do skarżącej nie zostało odebrane i w związku z tym w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 § 4 k.p.a.) uznano je za doręczone. Nie zostały zatem naruszone prawa strony do udziału w postępowaniu w sprawie wpisu do rejestru zabytków omawianego budynku. Organ podniósł, że pismem z [...] września 2019 r., odebranym osobiście [...] września 2019 r. skarżąca została skutecznie poinformowana o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i wniesienia uwag. Pismem tym WKZ przesłał także stronom postępowania kopię protokołu z oględzin, przeprowadzonych [...] września 2019 r. Żadna ze stron nie skorzystała z tego uprawnienia. Podobnie za niezasadny Minister uznał zarzut nieprzeprowadzenia oględzin ww. budynku. Odbyły się one bowiem w dniu [...] września 2019 r. przy udziale [...]- drugiego ze współwłaścicieli obiektu. W odniesieniu do uwag dotyczących braku sporządzonej dokumentacji dotyczącej omawianego budynku m.in. karty ewidencyjnej obiektu (tzw. Białej Karty) organ podniósł, że wykonanie jej nie jest konieczne do prawidłowego rozpoznania obiektu. Zebrany materiał dowodowy (w szczególności oględziny przeprowadzone [...] września 2019 r. i dokumentacja archiwalna) pozwolił na ustalenie stanu faktycznego, a w dalszej kolejności na ocenę wartości budynku i określenie jego stanu zachowania. Odpowiadając natomiast na zarzut braku wskazania w zaskarżonej decyzji, jaka część lub jakie elementy budynku położonego przy ul. [...] powinny podlegać ochronie, Minister wyjaśnił, że wpis budynku do rejestru zabytków jako dzieła architektury i budownictwa oznacza objęcie ochroną konserwatorską zarówno elementów zewnętrznych, jak i wewnętrznych budynku i nie wymaga dodatkowego wskazania w treści decyzji poszczególnych elementów podlegających ochronie. Natomiast na podstawie art. 27 u.o.z. na wniosek właściciela lub posiadacza zabytku wojewódzki konserwator zabytków przedstawia, w formie pisemnej, zalecenia konserwatorskie, określające sposób korzystania z zabytku, jego zabezpieczenia i wykonania prac konserwatorskich, a także zakres dopuszczalnych zmian, które mogą być wprowadzone w tym zabytku. Jednocześnie, rozstrzygnięcia w tym przedmiocie są podejmowane przez organ ochrony zabytków na podstawie art. 36 ww. ustawy w postępowaniach zmierzających do wydania pozwolenia konserwatorskiego na prace prowadzone na terenie wpisanym do rejestru zabytków lub przy obiekcie wpisanym do tego rejestru, co oznacza, że każdorazowo są oceniane przez organ konserwatorski w kontekście aktualnego stanu faktycznego danej sprawy. W skardze na powyższą decyzję Ministra [...]zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 ust. 4 w zw. z § 11 uchwały nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie w sprawie; organy nie wzięły pod uwagę faktu, że budynek został wcześniej objęty odpowiednią dla formy zabytku indywidualną ochroną prawną, II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 61 k p a., poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż organ I nie wszczął postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej, - art. 51 i art. 85 § 1 k.p.a.w zw. z art. 88 k. p a., poprzez ich niezastosowanie w sprawie, tj. niewłaściwe zawiadomienie skarżącej o oględzinach budynku, co doprowadziło do uniemożliwienia właścicielce nieruchomości uczestnictwa w tych oględzinach, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że rozstrzygnięcie organu I instancji pomimo błędnego uzasadnienia nie naruszało przepisów prawa, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i błędne przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy będzie wystarczający do oceny wartości zabytkowej budynku, podczas gdy prawidłowo przeprowadzona analiza ujawniłaby, że wymagania te nie zostały w pełni spełnione. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając skargę skarżąca zgodziła się z organami, że kamienica położona przy ul. [...] stanowi przykład architektury rezydencjonalnej oraz świadectwo zastosowania w architekturze [...] dekoracji historyzującej, jednocześnie będąc cennym elementem układu urbanistycznego, którego zachowanie w obecnej formie ma istotny wpływ na wartość i charakter jej części miasta zaznaczając, że wszystkie zachowane dotychczas walory kamienicy są podyktowane ciężką pracą i licznymi remontami wykonanymi przez skarżącą. Jednocześnie stwierdziła, że dokonując wpisu do rejestru zabytków organy nie wzięły pod uwagę szeroko rozumianego interesu społecznego tj. negatywnych skutków tejże decyzji. Skarżąca bowiem nie będzie mogła w sposób dotychczasowy i skuteczny dbać o utrzymanie i zachowanie w dobrym stanie budynku, albowiem każda decyzja, będzie napotykała trudności związane ze zgodą między innymi konserwatora zabytków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza, zdaniem Sądu, prawa. Sąd kontrolował w tej sprawie decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] września 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] kwietnia 2020 r. o wpisie do rejestru zabytków budynku frontowego wraz z oficyną boczną przy ul. [...] w [...] (dz. ew. nr [...]). W pierwszej kolejności podkreślić należy, że ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami obejmuje zabytki, a więc m.in. nieruchomości, ich części (budynki) lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową, jak stanowi art. 3 pkt 1 i 2 u.o.z. Ochronie podlegają - bez względu na stan zachowania - zabytki nieruchome będące np. dziełami architektury i budownictwa (art. 6 u.o.z.). Z przepisów powołanej ustawy wynika, że najsilniejszą formą ochrony jest wpis do rejestru zabytków (art. 7 u.o.z.), bowiem z ochroną tego rodzaju wiążą się najdalej idące dla posiadacza lub właściciela zabytku obowiązki administracyjnoprawne (ograniczenia prawa własności) i sankcje karne (np. art. 36 § 1 pkt 1, art. 43 pkt 1, art. 45 ust. 1, art. 113, art. 117, art. 118). Treść art. 7 u.o.z. wskazuje ponadto, że wydana na jego podstawie decyzja ma charakter uznaniowy, co oznacza, że jej sądowa kontrola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, a więc czy decyzja nie jest obarczona cechą dowolności i czy prawidłowo uzasadnił zajęte stanowisko. Zaznaczyć ponadto trzeba, że przepisy regulujące zagadnienie wpisu do rejestru zabytków nie wprowadzają szczegółowych przesłanek, którymi winien kierować się organ dokonując oceny celowości objęcia zabytku tego rodzaju formą ochrony, a zatem decyzja ta ma charakter rozstrzygnięcia eksperckiego. Organ ochrony zabytków musi bowiem ocenić, czy dany obiekt posiada cechy, o których mowa w ustawowej definicji zabytku (art. 3 pkt 1 i 2 u.o.z.), a jeżeli tak to, czy są one tego rodzaju, że kwalifikują dany obiekt do objęcia prawną formą ochrony w postaci wpisu do rejestru zabytków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że wojewódzki konserwator zabytków, który dysponuje wykształconymi w zakresie historii sztuki i architektury pracownikami jest w stanie obiektywnie ocenić - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - czy obiekt posiada walory zabytkowe (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1637/08; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2002 r. w sprawie sygn. akt I SA 1704/2000 - Cbosa). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (dokumentacja archiwalna, protokół z oględzin i załączony do niego aktualny materiał zdjęciowy) wynika jednoznacznie, że obiekt posiada walory zarówno naukowe, historyczne, jak i artystyczne, co przesądza o wyjątkowym charakterze tego obiektu oraz stanowi o jego zabytkowej wartości, czego zdaje się nie kwestionować sama skarżąca. Jak zaznaczył Minister, widoczna wartość artystyczna wynika m.in. z reprezentowania cech stylowych. Budynek posiada bowiem formę odzwierciedlającą tendencje panujące pod koniec XIX w. w architekturze rezydencjonalnej i mieszkaniowej, przejawiające się w wykorzystaniu form historyzujących, nawiązujących do włoskich willi podmiejskich neorenesansu. Obiekt prezentuje autentyczną substancję budowlaną, a forma elewacji z umiejscowieniem elementów dekoracji architektonicznej jest zachowana i prezentuje wartości artystyczne związane z zakomponowaniem fasady przy użyciu dekoracji nawiązującej do renesansu (boniowanie, profilowane gzymsy, plastry, trójkątne naczółki wieńczące otwory okienne), wyróżniając się na tle zdominowanego przez kamienice czynszowe zespołu zabudowy tej części miasta [...]. Wartość artystyczna, przejawia się zatem w indywidualnym wyrazie architektonicznym obiektu. Z kolei wartości historyczne i naukowe wynikają z faktu, że kamienica jest istotnym świadectwem zmian w sposobie zagospodarowania parceli położonych w rejonie ul. [...]co najmniej od połowy XIX w. i stanowi podstawę do badań nad dokonanymi przekształceniami. Wartość zabytkową obiektu podnosi dodatkowo powiązanie projektu budynku z uznanym [...] architektem - [...]. Aktualny materiał zdjęciowy załączony do akt potwierdza, że obiekt zachował formę i wystrój architektoniczny, co dawało podstawę organom ochrony zabytków do stwierdzenia, że obiekt posiada wysokie walory zabytkowe. W ocenie Sądu znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja, w oparciu o którą organy obu instancji orzekły o wpisie zabytku do rejestru jest kompletna i wystarczająca do wydania decyzji o takiej treści. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 k.p.a., a zarzuty stawiane pod tym kątem są niezasadne. Organ zebrał materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości, przeprowadził oględziny (art. 85 § 1 k.p.a.) przy udziale drugiego ze współwłaścicieli obiektu – [...], a następnie w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.) rozpatrzył tak zebrany materiał dowodowy, zaś wnioski, konkluzje oraz odniesienie do podstawy prawnej znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), któremu również nie można zarzucić uchybień. Dodać w tym miejscu należy, że skarżąca zawiadomiona pismem z dnia [...] września 2019 r. o zebraniu materiału dowodowego w sprawie nie skorzystała z możliwości wniesienia uwag. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wprawdzie nie brała udziału w oględzinach, jednak wbrew zarzutom skargi została o nich prawidłowo zawiadomiona na adres zamieszkania. W związku z nieodebraniem przesyłki, organ prawidłowo przyjął, że spełnione zostały warunki określone w art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze). Podobnie za chybiony Sąd uznał zarzut skarżącej, że objęcie spornego obiektu ochroną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.) wyklucza, czy też czyni zbędnym wpis zabytku do rejestru. Wyjaśnić należy, że objęcie ochroną konserwatorską nieruchomości wynikającą z planu miejscowego nie zamyka drogi dla orzeczenia, jak w zaskarżonej decyzji. Wprowadza bowiem ochronę zindywidualizowaną dopuszczoną przepisami prawa obok tej, która przewidziana jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 u.o.z.). Nie jest zatem wykluczony zbieg prawnych form ochrony zabytku nieruchomego w postaci wpisu do rejestru zabytków oraz ustaleń ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W świetle treści art. 4 tej ustawy stwierdzić należy, że podstawowym celem każdej z form ochrony nad zabytkami, w tym formy w postaci wpisu zabytku do rejestru zabytków (art. 7 ust. 1) jest trwałe zachowanie zabytku i jego wartości historycznej, artystycznej lub naukowej. Na tle kontrolowanej decyzji nie ma, zdaniem Sądu miejsca nieuzasadniona ochrona konserwatorska objętego nią obiektu, stanowiąca nieproporcjonalną ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności. Nie sposób zgodzić się również ze skarżącą, że z chwilą wpisu obiektu do rejestru zabytków nie będzie ona mogła w skuteczny, jak dotychczas sposób dbać o utrzymanie budynku w dobrym stanie. Zabytek z chwilą dokonania wpisu do rejestru zabytków podlega szczególnej ochronie konserwatorskiej. Ma ona na celu nie tylko ochronę, zastrzeżoną dla organów konserwatorskich oraz innych organów administracji publicznej, ale również – o ile to konieczne – wymuszenie na właścicielu lub posiadaczu zabytku należytej opieki nad zabytkiem. Opieka ta polegać ma m.in. na prowadzeniu przez władającego zabytkiem prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczeniu i utrzymaniu zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie oraz korzystaniu z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości (art. 5 u.o.z.). Współpraca właściciela zabytku z organami ochrony konserwatorskiej poprzez realizację zaleceń konserwatorskich w jaki sposób korzystać z zabytku, jak go zabezpieczać, czy prowadzić prace konserwatorskie, z pewnością nie doprowadzi do pogorszenia stanu nieruchomości, na co zdaje się wskazywać skarżąca. Co do zarzutu niesporządzenia karty ewidencyjnej obiektu, przez co skarżąca "nie została rzetelnie poinformowana o zakresie objętym ochroną konserwatorską" należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 21 u.o.z. ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez województwa, powiaty i gminy. Celem ewidencji zabytków jest rozpoznanie obiektów zabytkowych w terenie i ich udokumentowanie, zebranie i opracowanie podstawowych informacji merytorycznych o nich, zebranie informacji administracyjno-adresowych, tworzenie opracowań dla obiektów zagrożonych rozbiórką, destrukcją lub gruntowną przebudową, monitoring zasobu zabytkowego. Rację ma organ odwoławczy, że wykonanie karty ewidencyjnej nie jest konieczne do prawidłowego rozpoznania obiektu, jego wartości i stanu zachowania w kontekście utrzymania wartości zabytkowych, bowiem organy ochrony zabytków, dysponując wykształconą kadrą w zakresie historii sztuki i architektury są w stanie obiektywnie ocenić, czy dany obiekt posiada walory zabytkowe, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Za zupełnie chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 61 k.p.a. poprzez niewszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie w formie decyzji. Przepis art. 61 § 1 k.p.a. reguluje inicjatywę wszczęcia postępowania administracyjnego, które wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa formy wszczęcia postępowania administracyjnego, a w szczególności nie przewiduje, że organ administracji publicznej orzeka o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania, z wyjątkiem przypadków, w których wniosek o wszczęciu postępowania z urzędu złożyła organizacja społeczna (art. 31 § 2), dotyczy wszczęcia wznowieniowego postępowania (art. 149), czy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 2 i 3) – por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r. sygn.. akt II OSK 2803/14 – LEX nr 2456820. W rozpoznawanej sprawie organ "usankcjonował" wszczęcie postępowania z urzędu, zawiadamiając o tym strony postępowania w dniu [...] sierpnia 2019 r., określając przy tym przedmiot postępowania oraz podejmując czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Trudno zatem mówić o naruszeniu przepisów postepowania w powyższym zakresie. Z wymienionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako nie mającą uzasadnionych podstaw. Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.