VII SA/Wa 2203/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi C. N. i W. N. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. L. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak: [...] wydanym dnia [...] września 2013 r. na podstawie art. 134 w zw. Z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego od postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od prowadzenia sprawy dotyczącej utwardzenia kostką brukową terenu działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], wykonanego przez inwestorów E. i S. Ś. w roku 2012. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. W. N. i C. N. wnieśli zażalenie na w/w postanowienie. Organ odwoławczy podał, że podstawą prawną postanowienia wydanego przez organ I instancji był art. 25 k.p.a., który nie przewiduje możliwości zaskarżenia wydanego na jego podstawie rozstrzygnięcia. Wniesienia zażalenia na postanowienie, co do którego ustawodawca nie przewidział środka zaskarżenia, obliguje organ wyższego stopnia do potraktowania takiego zażalenia jako niedopuszczalnego. Art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Powyższy przepis znajduje również zastosowanie wobec postanowień. W tej sytuacji organ podał, że należało stwierdzić niedopuszczalność złożonego zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli W. i C. N. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269z późn.zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta w myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270), polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Z uwagi na powyższą regulację należy uznać, że skarga winna zostać oddalona. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. odmawiające wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od prowadzenia sprawy dotyczącej utwardzenia kostką brukową działki o nr ew. [...] w miejscowości [...] wykonanego przez E. i S. Ś. Postanowieniem, którego dotyczyło zażalenie wydanym na podstawie art. 25 w zw. Z art. 24 § 1 i § 3 k.p.a. organ odmówił wyłączenia od prowadzenia sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pajęcznie. Od postanowień wydanych na podstawie art. 24 i 25 k.p.a., a zatem dotyczących wyłączenia pracownika oraz organu administracyjnego, k.p.a. nie przewiduje prawa wniesienia zażalenia, a w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie na nie skargi do sądu. Postanowienie o odmowie wyłączenia organu bądź pracownika od rozstrzygania czy też podejmowania czynności w sprawie z chwilą jego wydania jest w związku z tym ostateczne. Strona może je kwestionować wyłącznie w trybie odwoławczym, dotyczącym orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (art. 142 k.p.a.), a następnie ewentualnie w trybie skargowym, przed sądem administracyjnym. Tak więc, w przypadku wniesienia zażalenia, zastosowanie ma przepis art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Regulacja ta w myśl art. 144 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Podkreślić należy, że przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ II instancji do badania, w pierwszej kolejności, dopuszczalności zażalenia. Cytowany przepis nie określa jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności zażalenia, wynikają one jednak z innych przepisów procesowych stanowiących o przedmiocie zaskarżenia i toku postępowania. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Dokonując oceny przesłanki podmiotowej badaniu podlega złożenie zażalenia przez legitymowany podmiot - stronę postępowania w sprawie. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje natomiast przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Niedopuszczalnym jest zażalenie na postanowienie, co do którego ustawodawca nie przewidział uprawnienia do jego zaskarżenia. Tak więc Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie zgodnie z prawem. Z powyższych względów Wojewódzki Są Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy, z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.