VII SA/Wa 2196/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i A. S. na uchwałę Rady Gminy N. nr [...] z dnia [...] października 2002 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 18 września 2022 r., M. S. i A. S. (reprezentowana przez M. S.) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z 28 października 2022 r. skarżący zostali wezwani do udzielenia informacji w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r., Nr [...] skarżący wyczerpali tryb, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., (tj. wezwali do usunięcia naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą) i nadesłanie odpisu tego środka prawnego z adnotacją wskazującą na datę jego złożenia. Skarżący nie nadesłali wymaganego wezwania do usunięcia naruszenia prawa kwestionowanej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) otrzymał nowe brzmienie art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1349 ze zm.). Na mocy art. 17 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Stąd też w niniejszej sprawie, z uwagi na podjęcie zaskarżonej uchwały w dniu 29 czerwca 2000 r., a więc przed 1 czerwca 2017 r., należy zastosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym w przypadku skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, którym w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r., Nr [...] wyczerpanie środków zaskarżenia - przed wniesieniem skargi do sądu - następuje poprzez wezwanie właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji. Ponadto do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie powyższego przepisu znajduje zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60 oraz uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2016 r., I FPS 1/16). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu wydanym w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2003/1/2, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. W orzecznictwie podkreśla się, że wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. Wezwanie to jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy lub zarządzenia organu wykonawczego gminy pod względem ich zgodności z prawem. Nie można instytucji wezwania, o której mowa w powoływanym art. 101 ust. 1 powołanej ustawy traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 426/17, LEX nr 2281578). Z powyższych względów w przedmiotowej sprawie brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa uniemożliwia wniesienie skargi i w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem przez Sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). Instytucja wezwania ma bowiem na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy organ nie zastosuje się do wezwania, zachodzi przesłanka do wniesienia skargi. Przedmiotowe wezwanie nie jest więc instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Skarżący nie dopełnili ww. czynności. Nie wykazali, że przed wniesieniem skargi wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 postanowił jak w sentencji.