VII SA/Wa 218/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska. (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi K. U. – Syndyk[...] sp. z o.o. w W. w upadłości likwidacyjnej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę

VII SA/Wa 218/20 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Nr [...] Prezydent [...], na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 276 z późn. zm., "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Syndyka Centrum Handlowego [...] Sp. z o.o. w W. w upadłości likwidacyjnej K.U. (dalej "skarżąca") odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści tj. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego, w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2019 r., poz. 737) przeznaczonego na cel inny niż mieszkalny, oznaczonego symbolem HUB, zlokalizowanego w budynku przy ulicy [...]. Organ ustalił, że lokal, którego dotyczy niniejsza sprawa ma powierzchnię 3,34 m2 i zlokalizowany jest na parterze budynku. Lokal ten nie posiada oddzielnego wejścia, nie posiada naturalnego oświetlenia, ani nie jest wyodrębniony trwałymi ścianami. Wskazana przestrzeń stanowi jedynie wyodrębnioną część przedsionka znajdującego się przy wejściu do budynku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K. U. Syndyk Centrum Handlowego [...] Sp. z o.o. w W. w upadłości likwidacyjnej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 września 2019 r. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje na żądanie osoby ubiegającej się zaświadczenie ze względu na jej interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie ma więc potwierdzić istnienie określonych faktów lub stanu prawnego, znanych organowi administracji publicznej z urzędu. SKO wskazało, że podziela pogląd organu I instancji o braku samodzielności przedmiotowego lokalu. Organ wskazał, że o samodzielności lokalu decyduje możliwość korzystania z niego niezależnie od korzystania z innych lokali. Ponadto o samodzielności świadczy trwałe wyodrębnienie techniczne od innych lokali w budynku. Lokal oznaczony symbolem HUC nie jest wyodrębniony trwałymi ścianami, nie posiada odrębnego wejścia, stanowi jedyne część przedsionka znajdującego się przy wejściu do budynku. W związku z powyższym, SKO podzieliło stanowisko organu I instancji o braku samodzielności lokalu. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożyła K.U. Syndyk Centrum Handlowego [...]Sp. z o.o. w W. w upadłości likwidacyjnej, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, art. 7, 77 w związku z art. 2 ust 2 ustawy o własności lokali poprzez niewydanie zaświadczenia żądanej treści oraz uznanie, że lokal oznaczony symbolem HUC nie jest wydzielony trwałymi ścianami, nie posiada odrębnego wejścia, nie posiada naturalnego oświetlenia, nie stanowi pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi, a jedynie wyodrębnioną część przedsionka znajdującego się przy wejściu do budynku. Wskazano w skardze również na naruszenie art. 8 ust. 2 K.p.a. przez odmowę wydania zaświadczenia podczas gdy z zaświadczenia Prezydenta [...]z dnia [...] grudnia 2009 r. wynika, że przedmiotowy lokal stanowi samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W ocenie Sądu skarga Syndyka Centrum Handlowego [...]Sp. z o.o. w W. w upadłości likwidacyjnej nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2019 r., jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...]z dnia [...] września 2019 r., nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie SKO narusza art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu postanowienia nie odniesiono się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, nie odniesiono przytoczonych przepisów prawa i orzeczeń sądowych do stanu faktycznego sprawy. Niemniej z uwagi na przedmiot sprawy oraz szczegółowe wyjaśnienie organu I instancji, jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że wskazane uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Brak jest zatem podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przechodząc do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestia wydawania przez organy administracji publicznej zaświadczeń została uregulowana w dziale VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie stanowi więc urzędowe potwierdzenie, w formie pisemnej, obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie. Jest ono aktem wiedzy, a nie aktem woli organu, i nie ma charakteru prawotwórczego – nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2991/12). Podkreślenia wymaga, że wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której dotyczy żądanie strony, jest sporna. Zaświadczenie, z uwagi na jego specyfikę, nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co ich występowania w konkretnym wypadku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1067/14). Oznacza to, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się jedynie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu lub przedstawionych przez stronę. W związku z tym, organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, a które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego, ustawowych kompetencji. W tym świetle wydawanie zaświadczeń ma charakter pochodny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2016r., sygn. akt II OSK 2820/14). Wobec tego, na podstawie art. 218 k.p.a., organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a o wydanie zaświadczenia wnosi osoba, która ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie, skarżąca zwróciła się do organu z żądaniem wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. W wyniku oceny dostępnych mu danych, organ stwierdził, że przedmiotowe pomieszczenie ma powierzchnię 3,34 m2, nie posiada naturalnego oświetlenia ani nie jest wyodrębnione trwałymi ścianami. Wobec braku odpowiednich danych, pozwalających organowi, zgodnie z art. 217 i 218 k.p.a., na wydanie zaświadczenia o żądanej treści, organ odmówił jego wydania. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, Prezydent słusznie odmówił wydania skarżącej zaświadczenia o żądanej treści, a SKO – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organy prawidłowo przeprowadziły także postępowanie wyjaśniające, w zakresie, w jakim umożliwia im to dyspozycja art. 218 § 2 k.p.a., ustalając stan lokalu, na podstawie posiadanej dokumentacji. Jak wynika z przytoczonych przepisów, organ wydając zaświadczenie, potwierdza wynikający z posiadanych przez niego danych stan prawny bądź określone fakty. Skoro więc w dostępnych organowi ewidencjach, rejestrach, czy też dokumentach, organy nie znalazły potwierdzenia dla twierdzeń, formułowanych przez skarżącą, to nie mogły postąpić inaczej, jak postanowieniem odmówić wydania zaświadczenia. Z akt sprawy wynika, że lokal nie posiada naturalnego oświetlenia, a przynajmniej tak wynika z przedłożonej przez skarżącą inwentaryzacji tego pomieszczenia. Nie sposób twierdzić, jak czyni to skarżąca, że pomieszczenie posiadające trzy pełne ściany oraz trzecią prowizoryczną, prawdopodobnie z otworem drzwiowym, jest oświetlone w sposób naturalny. Ponadto z inwentaryzacji przedstawionej przez skarżącą nie wynika, że ściana z otworem drzwiowym, nawet jeżeli została wybudowana, ma charakter trwały. Wątpliwości co do wybudowania ściany są o tyle uzasadnione, że na planie ściana ta nie została oznaczona jako trwała a jedynie jako planowane ewentualne oddzielenie pomieszczenia w przyszłości. Świadczy o tym linia przerywana w miejscu przedzielenia. Skarżąca nie przedstawiła innych dowodów w tym zakresie na potwierdzenie zarzutów opisanych w skardze. Mając na uwadze dokumentację przedłożoną przez skarżącą nie sposób było zatem uznać, że pomieszczenie określane jako HUC spełnia wymagania określone w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Rację miał więc organ, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, stwierdzając, że nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści, jeśli jedynym jej potwierdzeniem są dokumenty dołączone przez skarżącą do wniosku. Za bezzasadny należało również uznać zarzut skarżącej, naruszenia art. 8 ust. 2 K.p.a. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dowodu na to, że lokal określony w zaświadczeniu z 2009 r. jako lokal B odpowiada pomieszczeniu określanemu jako lokal HUB. Nie są znane sądowi również dokumenty stanowiące podstawę ówcześnie wydanego zaświadczenia, jak również przyczyny ponownego wystąpienia o wydanie zaświadczenia w tym zakresie co do tego samego lokalu. Zaświadczenie, jako akt wiedzy, a nie akt woli organu, nie ma charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Organ w zaświadczeniu stwierdza jedynie, co mu jest wiadome, natomiast nie rozstrzyga żadnej sprawy. Żądanie skarżącej, by organ w zaświadczeniu niejako przesądził o samodzielności lokali, doprowadziłoby, w sposób pośredni, do zmiany sfery prawnej podmiotu, umożliwiając mu ustalenie odrębnej własności lokali, na co skarżąca zwróciła uwagę w skardze. Nadanie zaś zaświadczeniu, jako czynności materialno-technicznej, takiego znaczenia, stałoby w sprzeczności z treścią art. 217 i n. k.p.a. Zdaniem Sądu, więc, wydane w sprawie zaskarżone postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści nie naruszają prawa. Zostały one wydane w oparciu o zgromadzony w sprawie, dopuszczalny materiał dowodowy. Z powyższych względów – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.